Atletiek

Jessica Schilder stoot kogels alsof het veertjes zijn

Jessica Schilder in actie bij het kogelstoten tijdens de Nederlandse kampioenschappen indoor atletiek in Apeldoorn, eind februari. Beeld Olaf Kraak, ANP
Jessica Schilder in actie bij het kogelstoten tijdens de Nederlandse kampioenschappen indoor atletiek in Apeldoorn, eind februari.Beeld Olaf Kraak, ANP

Eigenlijk is ze nog niet zwaar genoeg voor de absolute top, maar kogelstootster Jessica Schilder heeft medaillekansen. Vrijdag beginnen de WK indoor.

Esther Scholten

Lang voelde Jessica Schilder zich een buitenbeentje binnen de Nederlandse atletiek. Ze rent niet, maar doet aan kogelstoten. Op de WK indoor in Belgrado is zij samen met polsstokhoogspringer Menno Vloon de enige landgenoot die uitkomt op een niet-loopnummer. Traditie of niet, vrijdagavond heeft ze medaillekansen.

Zelf streeft Schilder naar een nationaal record, zegt ze, en dan ziet ze wel waar dat goed voor is. Ze is de laatste tijd vaak grensverleggend. Afgelopen week nog brak ze het 24 jaar oude outdoorrecord, vorige maand scherpte ze de beste indoorafstand aan. Met 19,72 meter staat Schilder derde op de wereldranglijst van dit jaar. “Dat is leuk natuurlijk, maar mijn concurrenten hebben zoveel meer ervaring. Tussen mij en de nummer één zit negen jaar leeftijdsverschil. Ik kom net kijken.” Zaterdag wordt ze 23 jaar.

Eten, echt heel veel eten

Een belangrijk verschil met haar opponenten betreft haar lichaamsgewicht. Ze is eigenlijk nog te licht. Hoe meer kilo’s er tegen de kogel aandrukken, hoe verder die komt. “Ik kom lastig heel snel aan. Het is de bedoeling dat ik volgend jaar echt zwaarder in de ring sta.” Wat haar nu rest, is eten – “echt heel veel eten” – in de aanloop naar een kampioenschap. Om te zorgen dat ze wedstrijdklaar is.

Want dat is ook het spel dat haar discipline kenmerkt: op bepaalde momenten extra zwaar zijn om te kunnen presteren en daarna weer hard trainen om spieren te kweken en het vet eraf te halen. “Kogelstoters kunnen wat doorslaan in veel eten. Je moet iemand zijn die dat goed onder controle kan houden.”

Dat makkelijk spieren kweken is wel een voorwaarde voor succes, net als explosiviteit en ritmegevoel. Vooral bij de draaitechniek, die Schilder zich nog niet zo lang geleden heeft eigen gemaakt. Van jongs af aan wordt het zogeheten aanglijden geleerd, waarbij de atlete als het ware naar de stootrand glijdt. Bij de draaitechniek maakt zij anderhalve draai in de ring.

“Dat is veel ingewikkelder. Met de rotatie en de snelheid is de timing moeilijker. Je moet die beweging goed snappen voor je ’m kunt uitvoeren. Het risico dat je mis stoot, is groter. Maar als het goed gaat, dan vliegt de kogel verder.”

En juist dat geeft Schilder een bevrijdend gevoel. De schoonheid van haar sport schuilt daarin. Als zij de kogel goed raakt, voelt ze naar eigen zeggen helemaal niks. Alsof ze een veertje aan het stoten is. Dat is toch mooi? “Met sprinten loop je steeds hetzelfde stuk, met kogelstoten verplaatst de lijn steeds waar je overheen moet. Dat vind ik leuk.”

Geen buitenbeentje meer

“Kogelstoten voert niet echt de boventoon in de Nederlandse atletiek. Dus je voelt altijd wel een beetje verschil tussen de lopers en de stoters of werpers. Maar sinds ik op Papendal ben gaan trainen en wonen, is het gevoel dat ik een buitenbeentje ben verdwenen. Ik hoor nu ook bij het team.”

Schilder heeft zich afgelopen november op het nationale sportcentrum gevestigd. Dat is ook een verklaring waarom ze ‘in ene’ zo ver stoot. Ze was altijd gewend om buiten te trainen, in de kou en de regen. Nu is dat binnen mogelijk. “Dat heeft echt een verschil gemaakt. Ik vind het zo veel fijner om in korte broek en korte mouwen te stoten.”

Ze voelt zich soms een beetje een pionier, samen met Jorinde van Klinken. Schilder was de eerste Nederlandse die door de achttien meter ging met de draai, en ook de eerste die zo de negentien meter slechtte.

Op de Olympische Spelen van Tokio maakte ze afgelopen zomer haar debuut op een mondiaal toernooi. Daar strandde ze in de kwalificaties. Ze leerde dat er van alles kan gebeuren in wedstrijden. “Je kan een meter voorstaan, maar dat wil nog steeds niet zeggen dat je wint. Een zekerheid is er nooit, daarom heb ik besloten te gaan genieten van de wedstrijden in plaats van te denken: ik moet dit doen. Nee, ik mag dit doen. Dat is wel echt veranderd de afgelopen maanden.” Met dat plezier wil ze deze WK ook ervaren.

Lees ook:

De Atletiekunie is succesvol, maar zit in nijpende geldnood

De Atletiekunie is niet langer in staat een verantwoord topsportprogramma te realiseren, wegens gebrek aan financiën. Over de ondersteuning door NOC-NSF heerst onvrede.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden