Beeld Trouw

Column Marijn de Vries

Je weet nooit of je je kind écht kent

Uit heel goede bron heb ik vernomen”, sprak de interviewster gistermiddag tegen Oliver Naesen die vlak daarvoor de laatste etappe van de BinckBank Tour had gewonnen, “en die goede bron is je moeder”, voegde ze eraan toe, “dat je al de hele week met goede benen rondreed.”

“Ons moeder”, lachte de Vlaming vrolijk, “denkt dat ik altijd met superbenen rondrijd, dus eigenlijk is zij een heel slechte bron.” Ik hou ervan als moeders een rol spelen in het publieke leven van een sporter. Dat rotsvaste vertrouwen. Zelfs als verder iedereen denkt: het zal wel wezen – dan nog blijven moeders in hun kinderen geloven. Zijn ze altijd trots. Soms op het naïeve af. Hoewel. Kun je naïef trots zijn op je kind?

De andere moeder van een sporter, dit weekend in het nieuws, was de moeder van atleet Roelf B. Vorige maand nog werd zijn achternaam ronkend omgeroepen, op de NK atletiek. Hij werd er zevende op de 100 meter sprint, na maanden toegewijd trainen.

Kip, eieren en eiwitshakes

Trainen, herstellen, voor de sport leven, zoals de jongen uit Stadskanaal al zijn hele jeugd placht te doen. Hij woonde nog thuis. Zijn moeder maakte ontbijtjes met kip, eieren en eiwitshakes na een lange nacht vol goede slaap. Met minder dan negeneneen half uur nam Roelf geen genoegen. Hij trainde 20 tot 24 uur in de week.

Een topsporter zoals er meer zijn. Geen vuiltje aan de lucht, althans, geen ander dan dat Roelfs gestructureerde sportersleven bijna maniakaal was – vertellen zijn ouders in een interview met de Volkskrant. Dat was tot voor kort hun grootste zorg. Geen vriendinnetje. Altijd maar calorieën, trainingsuren en slaap tellen. Was dat wel gezond?

Nu zit Roelf al twee weken in een Hongaarse cel. De zorgen waarover de vader en moeder van de atleet verhalen zijn verdwenen achter de deur van een ander leven. Die deur is voor altijd dicht. Daarvoor in de plaats: een donker gat dat veel ellende gaapt.

Dikke smog

Hoe heeft het kunnen gebeuren dat hun toegewijde, serieuze zoon, die niet dronk, rookte of drugs gebruikte, gepakt werd met een hoeveelheid verdovende middelen waarvoor je in een land als Hongarije levenslang achter de tralies kunt verdwijnen? Wat gaat er gebeuren? Hoe moet het nu verder? Uit het verhaal in de Volkskrant stijgt de wanhoop als dikke smog op.

De meeste ouders doen ook maar wat. Observeren hun zonen en dochters bij het opgroeien steeds meer van afstand. Wat kun je doen als je ziet dat het niet goed gaat? Blijven geloven. Blijven vertrouwen. Wat doe je als je ziet dat het wel goed gaat? Je toch druk maken, over kleine dingen.

Maar hoe weet je dat je niet naïef bent, dat je je kind écht kent? Het hele interview met Roelfs ouders schreeuwt: nooit. Zijn moeder herinnert zich het moment dat hun zoon met zijn vrienden naar het festival in Hongarije vertrok: “We hebben hem hier op de trap nog even vastgehouden. Als ik dit allemaal had geweten, had ik hem nooit meer losgelaten.”

Hoe het verhaal van de talentvolle atleet met een wagonlading drugs ook in elkaar zit, mijn hart verschrompelde toen ik dit las. Die ouders. Die arme ouders. Wat kun je doen, behalve je kinderen normen en waarden meegeven, en een stel superbenen? Vurig hopen dat het goed komt. En verder: niets.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden