null Beeld trouw
Beeld trouw

Ongeschoren benenSeije Slager

In dit rare inhaalseizoen is alles anders, ook de Tour

Op het fornuis stond een soepje te trekken, het weer was herfstig, ik had mezelf een port ingeschonken, en op de televisie snorden de geluiden van de koers. Ik moest mezelf voorhouden dat dit nou bij uitstek een idyllisch tafereel was. Maar het klopte niet.

Want een Touretappe hoort zich eigenlijk in de zomer af te spelen, het milde schuldgevoel dat je de middag ook buiten in de zon door had kunnen brengen is een vast onderdeel van de beleving. Bij mij althans.

Er is nog iets. Normaal gesproken is de Tour het brandpunt van het wielerjaar, en schikken alle andere koersen zich naar die hegemonie. Je hebt tijdens de Tour alleen de Ronde van Oostenrijk, een soort bezigheidstherapie voor renners die een Tour-selectie aan hun neus voorbij zagen gaan.

Maar in dit rare inhaalseizoen is alles anders. Gisteren stond er tegenover de Touretappe een mooie heuvelrit geprogrammeerd in de Tirreno Adriatico, een koers met een rijke geschiedenis en een imposant startersveld. Ik kon me niet bedwingen, scharrelde online een stream op, en ging vreemd. Ik zag hoe enkele oud-Tourwinnaars en een reeks andere toppers, onder wie Wilco Kelderman en Mathieu van der Poel, elkaar daar de zege betwistten. Michael Woods won, dankzij een ongehoorde krachtsexplosie op de laatste helling.

Daarna schakelde ik terug naar de Tour, naar het peloton waarin zenuwachtig gemanoeuvreerd werd op de vierkante millimeter, hoogst interessant voor kenners, maar nooit in echte tijdsverschillen ontaardend, en opnieuw moest ik mezelf iets voorhouden. Dat dit nou bij uitstek de eredivisie van het wielrennen was.

Dat is en blijft het natuurlijk ook. Maar de Tour ontleent zijn status niet alleen aan het deelnemersveld, maar ook aan de mythe die eromheen vorm heeft gekregen. Die wordt dit jaar toch een beetje op de proef gesteld. Begrijp me niet verkeerd: ik ben allang blij dat hij überhaupt wordt verreden. Maar ben ik nou de enige bij wie het stiekem voelt als een van de vele wielerwedstrijden?

Lees ook:

De kunst van het wielercommentaar: van niets iets maken

Sommige wielerliefhebbers houden van een spannend koersverloop. Ik behoor tot de meer mystieke school. Wat mij betreft zijn gebeurtenissen tijdens de koers vooral ruis, ruis die afleidt van de essentie: renners die zich een weg door een landschap banen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden