ReportageEK voetbal

In de kantine van Turkse Kracht is de droefenis groot. ‘Dit is gewoon ons toernooi niet’

Bedremmelde Turkse fans in het stadion van Bakoe na de nederlaag tegen Wales. Beeld Pool via REUTERS
Bedremmelde Turkse fans in het stadion van Bakoe na de nederlaag tegen Wales.Beeld Pool via REUTERS

Een EK voetbal verbindt culturen. Bijvoorbeeld bij de Deventer amateurclub Turkse Kracht, die woensdag in de kantine met spanning naar Turkije-Wales keek.

Het is woensdagmiddag, iets voor zessen, en de spanning is om te snijden in de kantine van Turkse Kracht, een voetbalvereniging in Deventer. Volwassen mannen ijsberen zenuwachtig heen en weer op sportpark Rielerenk. Alle ogen zijn gericht op een grote televisie, die maar op zwart blijft.

Lukt het om op tijd signaal te krijgen voor Turkije-Wales, de tweede groepswedstrijd van de Turken op dit EK? Duran Yildirim hoopt van wel. Hij is een beetje gespannen voor het tweede groepsduel van Turkije, bekent hij. Het Turkse elftal, voor de vijfde keer deelnemer aan een EK, móet een resultaat behalen om zicht te houden op de achtste finales. Zeker na het verlies in de openingswedstrijd tegen Italië (3-0), afgelopen vrijdag, is elk punt welkom. “We waren veel te angstig”, kijkt Yildirim terug. “We deden iets wat we eigenlijk niet kunnen: verdedigen. Turkije kan veel beter. Aanvallen moeten we!”

Toch hadden ze vrijdag nog een leuke avond bij Turkse Kracht, vindt Coskun Karademir, technisch coördinator van de club. Er was een barbecue, een drankje (geen alcohol) en een gebroederlijk samenzijn met zo’n honderd mensen. “Turkse Kracht staat bekend als een warme familieclub”, weet Karademir. “We kijken hier het liefst samen naar Turkije. Iedereen kent elkaar.”

Turken doen alles met hun hart

Ook Jacob Ensing, sinds vorig seizoen trainer van het eerste elftal van Turkse Kracht, is naar het complex gekomen. “De Turkse cultuur spreekt mij enorm aan”, zegt hij, zittend op een bankje voor de wedstrijd. “Turken doen alles met hun hart. Daar houd ik van.”

Als het internetsignaal blijft weigeren, zit er niets anders op dan het tv-toestel binnen aan te sluiten. Terwijl het buiten tropisch warm is, zitten in de kantine zo’n veertig mannen en een handjevol kinderen klaar voor Turkije-Wales, een duel dat wordt gespeeld in Bakoe, Azerbeidzjan.

Turkije (82 miljoen inwoners) is een voetbalgek land. Er zijn zo’n vierhonderdduizend Turkse Nederlanders, van wie er ongeveer zevenduizend woonachtig zijn in Deventer. Turkse Kracht, in 1965 opgericht door Turkse gastarbeiders, telt circa driehonderd leden. “Als er een EK of WK is, dan ben ik voor Turkije”, stelt Yildirim, die op zijn zevende naar Nederland kwam. “Dat is heel moeilijk uit te leggen. Eigenlijk voel ik me half-half. Als ik drie weken op vakantie ben in Antalya, dan mis ik Deventer. Dan mis ik de structuur, de rust van Nederland en het feit dat iedereen elkaar hier groet op straat. Maar als Nederland voetbalt, dan ben ik natuurlijk voor Nederland.”

Het gezelschap in de kantine van Turkse Kracht leeft hartstochtelijk mee als Turkije ten strijde trekt tegen de Welshmen. Zodra Yilmaz, Ünder en Ayhan in kansrijke positie komen, dan veren tientallen mannen op uit hun stoel om vervolgens tot hun ontsteltenis te zien dat de mogelijkheden verprutst worden. Ze slaan de handen voor hun gezicht. “Nee joh”, klinkt het afkeurend na weer een gemiste kans.

Het wordt heter in de kantine

Vlak voor rust wordt het stil in het onderkomen van Turkse Kracht. Ineens verschijnt Ramsey voor de Turkse doelman Cakir, die geen antwoord heeft op zijn inzet. “Echt”, verzucht Karademir. “Hoe kan die jongen zo vrij staan? Ze kunnen gewoon geen wedstrijd lezen!”

Na de pauze wordt het alsmaar heter in de kantine van Turkse Kracht, uitkomend in de derde klasse. Zeker na de gemiste strafschop van Wales, na een uur genomen door Bale, groeit het vertrouwen in de gelijkmaker. Maar het slotoffensief heeft weinig om het lijf. Een kopbal van Demiral wordt gekeerd door de keeper van Wales. “We kunnen niet eens juichen”, treurt Karademir.

Als Welshman Roberts ver in blessuretijd de genadeklap uitdeelt, stroomt de kantine van Turkse Kracht meteen leeg. Yildirim blijft verbitterd achter. “Dit is gewoon ons toernooi niet”, constateert hij.

Lees ook:

Veel oranje, bitterballen en bier: zo kijkt Nederland naar het EK

Na een jaar uitstel, is het eindelijk zover. Hoe kijkt Nederland in coronatijd naar Oranje? Drie keuzes.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden