null Beeld

ColumnAntal Crielaard

Ik kreeg kippenvel van Sifan Hassan en haar droom die uitkwam

We waren net aangekomen in Tokio. Nog enigszins onvast in de benen besloten Esther Scholten en ik naar de openingsceremonie te gaan. De stad en het land hadden nog weinig van hun geheimen prijsgegeven. En we vreesden alle maatregelen.

Het was een saaie opening, die vooral soberheid uitstraalde. John Lennon, die voor zijn dood samenleefde met de Japanse Yoko Ono, schalde door de speakers. Imagine, zong hij. Daar kon ik me wel wat bij voorstellen. Stel je eens voor, hoe het had kunnen zijn. Hoe Japan wel warm zou zijn gelopen, er wel mensen op de tribunes hadden gezeten. Stel je eens voor.

Zaterdagavond was ik voor het eerst terug in het Olympisch Stadion. Ik zag Sifan Hassan lopen. Ze rende en rende. En later, toen ze iedereen voorbij was gerend, stond ze op het podium met een gouden medaille om haar nek. Daar schokschouderde ze. Haar mondkapje maakte wilde bewegingen. Onder dat veilige dekentje voor haar gezicht streed ze een strijd die wij niet kennen. De ogen werden vochtig, haar ademhaling ongecontroleerd. Ze had iets gedaan wat niemand ooit voor mogelijk had gehouden. Medailles op drie lange afstanden. Dát had ze gewild.

Een kleine, frêle vrouw met kracht en passie

Niet lang daarvoor had ze minutenlang op de grond gelegen, met ijszakken op haar voeten en in haar nek. Ze had zo hard gelopen, zo graag gewild, dat ze bereid was om pijn te lijden, heel veel pijn. Om te balanceren op de randen van het onmogelijke. En die kleine, frêle vrouw had kracht en passie uitgestraald. Ze kwam als vijftienjarig meisje alleen naar Nederland. In Ethiopië was het te onveilig voor haar geworden. Niemand weet waarom.

En dat geeft niet. Want Hassan besloot dat haar verhaal moest inspireren. Door heel hard te lopen, wilde ze laten zien dat alles mogelijk is. Als je er maar in gelooft. Ze had het zich ooit voorgesteld én het waargemaakt.

Ik dacht in het stadion terug aan de openingsceremonie. En aan John Lennon. Hij zong, in zijn wil om de wereld te veranderen: You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one.

Sifan Hassan bewees in Tokio dat er meer dromers zijn. Meer mensen die de wereld iets te vertellen hebben. Hassan deed dat met haar voeten.

En ik had kippenvel.

Lees ook:

Soms vergeet je even dat er ook een thuis is

Mijn dochter wordt vandaag 16. Zestien! En ik ben 9295 kilometer verderop

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden