ColumnHenk Hoijtink

Ik heb medelijden met Dick Advocaat

Feyenoord had gelijkgespeeld bij RKC en Hans Kraay stond klaar om Dick Advocaat te interviewen. Kraay – man van de sjablonen van de voetbalwereld, de clichés, de onwrikbare beelden – ging uit van een abc’tje. Een of twee voorzetjes en Advocaat zou uit zichzelf wel ontploffen: Hans en wij hadden toch zelf ook wel gezien dat zijn spelers er weinig van kunnen, in elk geval veel minder dan ze denken; schandalig dat je in dit amateurstadionnetje niet kunt winnen.

Zo ongeveer zag Kraay het voor zich. Een paar shots van de vuurspuwende ogen en hij en Fox zouden wat ze dan noemen ‘mooie tv’ hebben.

Het gesprekje. Kraay meldde Advocaat als inleiding op zijn eerste vraag dat net in de studio was gezegd dat je de lat bij Feyenoord hoog moet leggen. De eerste voorzet: “Ik neem aan dat je zeer teleurgesteld bent, of misschien wel meer dan dat”.

Advocaat zei op vlakke toon dat je bij Feyenoord de lat inderdaad hoog moet leggen: ja, Feyenoord moet wedstrijden als deze winnen. “Maar dat zat er vandaag niet echt in”, zei Advocaat, de ogen leeg, starend.

Kraay wilde nog niet opgeven. Na wat heen en weer gepraat over spelers werkte hij toe naar wat zijn finale voorzet moest zijn. Hij haalde weer iets uit de studio aan: daar hadden ze gezegd dat Advocaat soms kan leven met een punt. “Maar nu toch absoluut niet, hè?”, vroeg Kraay hoopvol – om niet te zeggen dat hij het smeekte.

Advocaat liet een stilte vallen. We hadden hier ook kunnen verliezen, zei hij toen, even rustig als waarheidsgetrouw.

Nu wist Kraay het niet meer. Advocaat had in het begin gezegd dat hij (uiteraard) niet tevreden was. Daar greep hij ter afsluiting maar op terug: “Maar je bent niet tevreden?” “Na zo’n wedstrijd kun je niet tevreden zijn”, zei ­Advocaat. “Gelukkig”, verzuchtte Kraay – geruststelling genoeg, voor hem, dat Dick Dick nog is.

In wat hij zegt, of wil zeggen, hoor je nu inzicht, bezinning en berusting

Ik had RKC-Feyenoord met een half oog bekeken en ik had iets gevoeld wat ik met betrekking tot Advocaat nog nooit had gevoeld: medelijden. Dit waren in dezen de sjablonen van de voetbalwereld, de clichés, de onwrikbare beelden: dat het zo mooi was dat hij maar doorging en doorging, driftige Dick, de liefhebber die ook de 70 voorbij voor ons vertier wilde blijven stampvoeten langs de lijn. Maar het moest onvermijdelijk hiertoe leiden: een machteloze zeventiger met een ­tekortschietende ploeg bij wie tot het bittere einde naar de karikaturen zal worden gehengeld die hij – dat wel – zelf zo lang in de hand heeft gewerkt.

Natuurlijk is Dick Dick niet meer – niet meer de Dick althans van de sjablonen, de clichés, de onwrikbare beelden. Advocaat is 73 jaar, een leeftijd – natuurlijk ook bij hem – van inzicht, bezinning, berusting.

Donderdag verloor Feyenoord met 1-4 van een Oostenrijkse club waarvan ik nog nooit had gehoord. Er werd geklaagd over de scheidsrechter. “Komt de stoom uit je oren?”, was bij RTL7 de eerste vraag aan Advocaat. De scheidsrechter was slecht, maar we verliezen niet door hem, zei Advocaat – waarheidsgetrouw weer.

Een groot redenaar is hij nooit geweest, maar in wat hij zegt, of wil zeggen, hoor je nu inzicht, bezinning en berusting. Dat is mooi, en heel natuurlijk. Maar het is, met een zwaar woord, de tragiek van Dick Advocaat dat ze nu juist dat niet willen horen in wat zijn hele leven zijn wereld is geweest – van hem al helemaal niet.

Met mijn medelijden is hij niet geholpen – met medelijden, weet Dick Advocaat als de eerste, is geen enkele voetbaltrainer geholpen. Maar het moest zo eindigen en hij heeft het over zichzelf afgeroepen, dat dus wel.

Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden