null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnMarijn de Vries

Ik ben een kassei. En ik lig er nogal eenzaam bij

Ik ben een kassei. En ik lig er nogal eenzaam bij. Normaal gesproken zou ik flink gebutst zijn nu. En een beetje schraal. Honderden rubberen banden zouden over mijn huid hebben geschraapt. Er zou misschien zelfs wel iemand op me gevallen zijn. Ik sla dan terug: het liefst stoot ik hard genoeg voor minstens een blauwe plek. Of beide banden lek.

Natuurlijk heb ik de kasseien rondom me, op het Carrefour de l’Arbre. Ik lig ongeveer in het midden van de 2100 meter lange strook. Daar in die scherpe bocht naar links, waar het publiek altijd zo dromt, daar lig ik. Kleine grindjes om me heen. Naast me een kuil, die nu vol water staat. Meestal is de kuil dor en droog. Stoffig. Maar met de regen van de laatste tijd, en vooral die van vandaag, is de kuil zo nat als wat. Jammer dat de inhoud water en geen modder is.

Want modder wordt het, als die honderden banden hier over het Carrefour razen. Daar bij het schuurtje aan de linkerkant, aan de rand van het dorp Camphin-en-Pévèle, begint de strook. Naar ze zeggen misschien wel de zwaarste van heel Parijs-Roubaix. Van hier is het nog vijftien kilometer tot de finish in het Vélodrome André Pétrieux. De renners houden in hier, want de bocht gaat haaks naar rechts. Vandaag is het er glad, vanwege de regen dus. Bijna stilstaand gaan ze dan de bocht door, om snel weer op te trekken.

Glibberend en glijdend waren ze vandaag over ons gegaan. Modder spattend: neuzen, ogen, monden vol. Mijnwerkers. Ik weet wel wie hier als eerste over mij geraasd zou zijn. Mathieu van der Poel. Wout van Aert. De jongens van Deceunick-Quick-Step. De mensen hadden dat spectaculair gevonden. Dat was het vast ook wel geweest.

Maar ik had me ergens anders op verheugd. Al maanden, wat zeg ik, járen wacht ik. Toen de kogel door de kerk was, vorig jaar toch best wel plots, was ik zo opgewonden als ik maar zijn kon. De vrouwen! Ook de vrouwen mochten van Parijs naar Roubaix. Eindelijk zouden de vrouwen me gaan beroeren, maar door die rotcorona ging de primeur niet door. Na dit afstel in oktober moest ik mijn geduld beproeven, terwijl ik dagelijks fantaseer.

Hoe zou het voelen? De wielen van Lorena Wiebes? De banden van Chantal van den Broek-Blaak? Hoe zou het klinken? Geen rauw gerasp van mannenstemmen, maar wellicht gegil? Kreten van Annemiek van Vleuten, uitroepen van Demi Vollering? Of zullen ze me doodstil passeren? Dat je enkel kettinggeklapper, gebonk en hotsebotsen hoort?

Het mocht ook dit keer niet zo zijn. Geen wielen op de Carrefour dit voorjaar. Niet van mannen, niet van vrouwen. Deze zondag is en blijft zo stil als het hier altijd al is. Zelfs de regen druilt er verdrietig van. Het blijft voorlopig bij fantaseren. Tot dit najaar – en ik duim met heel mijn hoekig hart dat het dan eindelijk doorgaat. Ik ben zo benieuwd naar de verschillen. Vrouwen zijn lichter. Zal de aanraking dan ook lichter zijn? Of juist vinniger, vanwege net iets minder snelheid?

Ik mijmer nog wel een paar maanden. Uitstel is geen afstel; ik wacht met smart. Ooit staan de vrouwen echt aan de start.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden