Diederik Gommers, arts van het Erasmus MC in Rotterdam is als voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care bijna permanent bezig met de coronapandemie. In het weekend mist hij het hockeyen met de veteranen van Souburgh.

InterviewDiederik Gommers

Ic-arts Diederik Gommers mist de zondag op het hockeyveld: ‘Ik ben bloedfanatiek’

Diederik Gommers, arts van het Erasmus MC in Rotterdam is als voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care bijna permanent bezig met de coronapandemie. In het weekend mist hij het hockeyen met de veteranen van Souburgh.Beeld Patrick Post

Door corona zijn veel sportcompetities stilgevallen. In deze serie vertellen meer of minder bekende Nederlanders wat dat voor hen betekent. Deze keer Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care.

Heel Nederland kent hem als een van de medische gezichten van de coronacrisis. Diederik Gommers staat bij de bestrijding van het virus in de frontlinie. Hij behandelt als intensivist in het Rotterdamse Erasmus MC Covid19-patiënten. En als voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care verscheen hij ontelbare keren op tv om uit te leggen hoe het er in de ziekenhuizen voor staat. Ogenschijnlijk onvermoeibaar, maar het valt hem steeds zwaarder om zijn batterij op te laden.

“Ik mis de zondag op het hockeyveld. Voor mij is sport een belangrijke manier om wat frustratie kwijt te raken en om even buiten te zijn. Sommige mensen kiezen ervoor om te gaan hardlopen, ik vind juist een teamsport leuk. De hele week zie ik alleen maar mensen in het ziekenhuis. Op zondag hoor ik andere verhalen, dan gaat het even niet over corona. Ik heb dat nodig om te ontspannen.”

Met andere vaders vormde hij een hockeyteam

Als tiener ontdekte hij het plezier dat hockey hem geeft. In Udenhout, het dorp waar hij opgroeide, was aanvankelijk geen hockeyclub. Tot zijn eigen vader besloot er een op te zetten. Gommers was toen een jaar of zeventien. Ook in zijn studententijd was hij op de velden te vinden, maar de jaren daarna kwam het er niet van in de hectiek van een opstartende carrière en een jong gezin. Pas toen zijn kinderen gingen hockeyen en hij langs de zijlijn stond, pakte hij zijn hobby weer op. Met andere vaders vormde hij een team. Inmiddels is Gommers (56) alweer ruim tien jaar de rechtsvoor van de veteranen van Souburgh in Alblasserdam.

“We spelen hartstikke laag, ik weet niet eens de precieze klasse. Maar we hebben er de grootste lol in. Zelf ben ik echt een vervelende hockeyer. Bloedfanatiek. Als ik op het veld sta, wil ik winnen. Verliezen is geen optie. Ik ga ook ongelooflijk de discussie aan met de scheidsrechter als ik vind dat hij niet staat op te letten. Regelmatig word ik er met rood uitgestuurd. Die wedstrijden zijn voor mij echt een uitlaatklep.”

Beeld Patrick Post

Behalve zijn eigen gemis ziet hij als vader ook wat het stilleggen van de amateursport voor zijn kinderen betekent. “Die hebben het helemaal zwaar. Vooral mijn jongste zoon van achttien. Hij woont nog thuis en komt het huis nauwelijks nog uit. Eén dag in de week mag hij naar school, een hbo-opleiding in Breda. Dat sporten was voor hem heerlijk. Drie keer in de week was hij daardoor buiten en weer even met zijn makkers onder elkaar. Hij vindt deze situatie vreselijk. Ik zie hem pijn lijden.”

‘Dat leeglopen, dat ontspannen, dat heb ik nu niet’

Zijn eigen werkweken zijn zeker de laatste maanden nog langer en stressvoller dan ze toch al waren. Dat verscherpt het gemis van de sport. “Als ik op zondag heb gehockeyd, ben ik ’s avonds ontzettend moe. Helemaal leeg. Dan ga ik iets vroeger naar bed en slaap ik heerlijk, waardoor ik maandagmorgen echt uitgerust klaar ben voor de week die gaat komen.

“Zonder het hockey merk ik dat mijn zondagen zich toch weer vullen met werk. Er is altijd nog wel iets blijven liggen. Dat leeglopen, dat ontspannen, dat heb ik nu niet. Het gevaar bestaat dat ik daardoor snel geïrriteerd raak. Ik merk dat mijn zinnen er net wat scherper uitkomen, ook in belangrijke vergaderingen over bijvoorbeeld de inzet van verpleegkundigen. Dat ligt gevoelig. Laatst zag ik ze verkrampen toen ik iets had gezegd. Dan denk ik: shit, dat had ik anders moeten brengen.

“Ik loop de hele dag op eieren. Moet proberen iedereen mee te krijgen. Straks heb ik weer een overleg met intensivisten in het land. Juist in deze tijd is de toon van de boodschap extra belangrijk, en daarmee een uitgerust gemoed. Ik merk dat ik die zondag op het hockeyveld echt mis. Even een dag geen telefoon, even niks. Dat was heerlijk.”

Lees ook:

Met het stilvallen van de sportcompetities valt ook dat ene uitje tegen de eenzaamheid weg

Door corona zijn veel sportcompetities stilgevallen. In deze serie vertellen meer of minder bekende Nederlanders wat dat voor hen betekent. Gerard van Vliet is vrijwilliger bij voetbalclub Geinoord in Nieuwegein.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden