Profiel Tourwinnaar Egan Bernal

Hoe ‘wonderkind’ Egan Bernal de Tour won

Egan Bernal kort na de finish in Parijs. Beeld AFP

Hij is de jongste winnaar van de Tour de France sinds de Tweede Wereldoorlog. Egan Bernal komt desondanks al heel volwassen over. 

Daar stond hij dan, Egan Bernal, als 22-jarige Colombiaan in een gele trui op een podium langs een slingerende bergweg in Val Thorens. Een jongen was het, maar wel een aardige jongen. Een jongen die niet besefte wat hij had meegemaakt, laat staan had bereikt. Maar hij won de Tour de France, voor Geraint Thomas en Steven Kruijswijk. Zondag in Parijs was de traditionele afsluiter waar hij bijna freewheelend kon genieten.

Het liefst wilde hij zaterdag na de finish een half uur een douche nemen of op een slaapkamer relaxen om even tot rust te komen. Alleen werd Bernal publiek bezit na afloop van de twintigste etappe in de Tour, met een persconferentie van de winnaar tot slot. Zijn tranen, vaak en veel, waren zo in elke huiskamer zichtbaar. “Laat ze maar gaan”, had Thomas gezegd nadat ze samen over de finish waren gekomen. “Geniet ervan. Het is een eer om hier deel van uit te maken.”

Met recht legde Team Ineos na het vooraf wegvallen van Chris Froome de druk en de verantwoordelijkheid van het kopmanschap deze Tour bij de jonge prof, die pas vier jaar op een racefiets zit. Hij is de jongste Tourwinnaar sinds de Tweede Wereldoorlog, overigens zonder een rit te winnen. 

Veilige gok

Hij was zich bewust van zijn leeftijd. Met zijn aanval op de Col de l’Iseran kwam hij vrijdag uiteindelijk in het geel, maar hij had daar ook de Tour kunnen verliezen. Volgens Bernal was het een veilige gok. “Als ik was blijven zitten, had ik alleen mijn podium verdedigd en had ik me alleen maar afgevraagd waarom ik niet was gaan aanvallen. Als het mislukte, zo dacht ik, heb ik nog genoeg jaar om terug te komen in de Tour.”

Dat vonden ook Poels en Thomas, die na afloop van de etappe zaterdag alleen maar vol lof over hun ploeggenoot spraken. Poels: “Deze jongen gaat tien jaar lang grote rondes winnen.” Thomas: “Hij wordt alleen maar beter. Hij heeft een fenomenale carrière, een goed team, zijn familie en hij is een nederige jongen. Dat werkt bij ons: geen ego’s.”

De basis

Ploegleider Servais Knaven noemde hem voor de Tourstart in Brussel de springveer van het duo dat Ineos kon uitspelen voor de eindzege. Hij bewees in de Alpenetappes waarom. Op de Galibier en op de Col de l’Iseran, de bergen op grote hoogte en in het klimaat waarin hij is geboren, legde hij de basis voor zijn Tourzege. Pas daar bewees hij de beste klimmer te zijn, nadat hij twee weken eigenlijk niet was opgevallen.

Bernal reed zijn eigen klassement, zoals opgedragen door de ploegleiding. Nooit hoefde hij te wachten op Thomas, toch de winnaar van vorig jaar. Als hij had moeten helpen, was dat ook geen probleem geweest, zei hij meerdere malen. Het gaf aan hoe dienstbaar hij zich nog steeds op wilde stellen in een ploeg met ‘bewezen’ renners. Op de Galibier viel hij donderdag ook alleen aan omdat Thomas hem dat had gevraagd.

Bernal (midden) arriveert in Parijs in de laatste Touretappe, geflankeerd door ploeggenoten Jonathan Castroviejo (links) en Geraint Thomas van team Ineos. Beeld AFP

Zijn zege dit jaar was niet alleen een bevestiging van zijn talent, maar ook van de cijfers die hij als wielrenner kan overleggen. Bernals VO2-max, wat aangeeft hoe hard het hart en de longen zuurstof door het lichaam kunnen pompen (hoe hoger, hoe beter), is ongeveer vergelijkbaar met Mathieu van der Poel en beter dan Froome.

Een wonderkind uit de bergen rond Bogotà dus, die op zijn favoriete 23-kilometer lange trainingsberg van 6 procent gemiddeld stijgingspercentage regelmatig naar 3200 meter klimt. Zijn vader gaat altijd op de motor mee. “Hij is de enige die echt weet hoeveel werk ik hiervoor doe.”

Bernal bewees ook dat Ineos al een opvolger in huis heeft voor als Chris Froome niet meer de Tour betwist. De ploeg moest het dit jaar wel doen met een andere tactiek, aldus Poels. Een aanvaller heeft niet altijd een team nodig dat kilometers voor hem op kop rijdt. “Met Egan weet je toch dat de tijdrit niet zijn sterkste punt is en hij tijd verliest. Dan moet je op een andere manier koersen. Dat deden we door hem te laten aanvallen. Dat het lukt, is hartstikke mooi.”

Vaak gekwetst

Voor een mountainbiker, die goed sturen toch gewend is, ligt hij alleen vaak gekwetst op de grond. Vorig jaar, in zijn Sky-debuutseizoen, brak hij in maart zijn sleutelbeen en schouderblad in de Ronde van Catalonië en in de Clásica San Sebastián in augustus brak hij na een val in de finale zijn neus en kaak.

Dit jaar ging zijn geplande kopmanschap in de Ronde van Italië niet door omdat hij in een training wederom op zijn sleutelbeen terechtkwam. Het zorgde voor een terugval in zijn voorbereiding op de Giro, maar tien dagen later reed hij alweer records op diverse bergen in Andorra. De Tour zat al in zijn hoofd. “Zonder die val was ik hier nooit geweest.”

In de perszaal hoorde hij dat in Colombia een volksfeest was losgebarsten. “Ik ben er trots op dat ik een Colombiaan ben. We hebben veel goede renners met onder meer Nairo Quintana, Esteban Chaves, Rigoberto Urán, maar we wonnen nooit de Tour. Nu ben ik de eerste. Daar ben ik heel trots op. Fietsen is als een drug. Je wil meer. Daarom kom ik zeker terug.” 

Daar stond hij dan, zondag op het podium in Parijs. De lach op zijn gezicht sprak boekdelen. Hij was het al gaan bevatten.

Lees ook: 

In Val Thorens vond Kruijswijk dat wat hij zocht

Voor Steven Kruijswijk maar één plek waar hij tevreden mee was in de Tour de France: het podium. Vierde, vijfde of zevende was allemaal niet goed genoeg. Hij wilde iets tastbaars.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden