Beeld ANP

Column

Hoe spring-in-'t-veld Esmee Visser ineens een wereldster werd

Alsof ze het gisteren voor het laatst deed gooit ze haar tas in de hoek en gaat ze aan de keukentafel zitten, naast haar moeder. Die heeft koffie gemaakt. Nog geen jaar geleden was dat thee, maar tegenwoordig drinkt Esmee liever koffie. Eindelijk volwassen. Er staan koekjes klaar, zelfgebakken.

Het is al even geleden dat ze zo met haar ouders aan de keukentafel zat. Een week of vier. Haar moeder schenkt drie koppen vol. Esmee warmt er haar handen aan en blaast in het kopje. Ze doopt een koekje in de koffie. Even lijkt alles als vanouds. Zoals het altijd was. Alsof er niks gebeurd is.

Ze komen net van Schiphol. Haar vader heeft hen opgehaald. Hij was niet mee naar Pyeongchang, want hij durft niet durft te vliegen. Dus zag hij zijn wonderbaarlijke dochter thuis goud winnen, of althans: hij zat met vrienden van hun IJsclub Nut en Vermaak in café Murphy's Law in Hillegom. Waar het feest werd.

Een feest dat nooit meer stopte. 'Gekkenhuis' noemen ze dat dan, maar wat dat is weet de familie Visser eigenlijk nog niet eens echt. Nederland staat op zijn kop. Omdat anderen haar hadden verteld dat zij dat had veroorzaakt, had Esmee het al een paar keer hardop uitgesproken voor de camera's op de ijsbaan in Zuid-Korea. En daarna nog heel vaak zacht voor zich uit gefluisterd, als ze op haar bed zat, in het olympisch dorp. Hoe ziet dat er eigenlijk uit, Nederland op z'n kop?

Marijn de Vries Beeld Maartje Geels

Zoals Schiphol er net uitzag? Vroeger wachtte er wel eens een vriendin als ze terugkwam van een wedstrijd. Nu stond het vol juichende mensen die ze niet kende, allemaal in het oranje. Ze zongen. Er was een dweilorkest. Er waren spandoeken met haar naam erop. Bloemen. En honderden mobiele telefoons op selfiestand. Al dat geluid, al die mensen, die er allemaal voor haar waren. Ze bewoog zich door een tunnel, zo voelde het. Alsof het niet helemaal echt was. Alsof ze droomde.

Dat meisje dat op schaatsen zit

Ze kijken elkaar aan, over de keukentafel in Beinsdorp. Geen van drieën weten ze goed wat ze zeggen moeten. Alles is zoals het was, maar alles is ook nieuw. Een vader en een moeder die hun dochter met nieuwe ogen bekijken.

Hun vrolijke spring-in-'t-veld is ineens een wereldster. Iedereen kent haar naam, heeft genoten van haar strakke race, maar vooral van haar pure blijdschap en eindeloze verbazing over wat ze gepresteerd had. Zelfs de politie maakte er een Facebookbericht van: 'We zijn voornemens meer te gaan controleren op snelheid in Beinsdorp. Ze schijnen daar erg hard te rijden. Gefeliciteerd Esmee!'

Esmee zelf weet niet waar ze moet beginnen met vertellen, of waar ze moet eindigen. Ze voelt zich gewoon nog steeds dat meisje dat op schaatsen zit. Aan het begin van het seizoen nog baankaarten moest kopen, en een licentie, omdat ze nu eenmaal geen prof is. Zij is niet veranderd. Maar de wereld om haar heen wel. Dat is even fantastisch als afschuwelijk - zoveel weet ze die paar dagen na haar gouden race al wel. Nooit meer zal ze onder de radar kunnen schaatsen, waar ze zo van hield. Vanaf nu mag ze altijd tegen 'die meiden, nou ja, vrouwen eigenlijk' schaatsen die tot de wereldtop behoren. Omdat zij zelf ineens die top domineert.

Haar moeder schenkt de koppen nog een keer vol. En eindelijk komt er dan een eerste vraag: 'Hoe vond je het nu eigenlijk?' Esmee denkt even na en lacht: 'Nou mam, ik heb wel lekker geschaatst!'

Lees ook: Esmee Visser, de nieuwe koningin van de 5 kilometer

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier meer columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden