WK Rugby

Hoe rugbydwerg Japan een grote jongen werd

De groepswedstrijd tussen Japan en topland Ierland eindigde in een verrassende 19-12 overwinning voor het thuisland. Beeld Getty Images

Japanners? Die hielden niet van fysiek contact, heette het vroeger. Als gastland van het WK rugby bewijzen de Dappere Bloesems dat ze tegenwoordig meetellen in de sport. Het sprookje begon vier jaar geleden met ‘het mirakel van Brighton’.

Als coach van het Japanse rugbyteam annuleerde Eddie Jones ooit een trainingssessie om iedereen een vrije dag te geven. De Australiër kreeg het gevoel dat zijn spelers naar de training sjokten alsof ze ‘naar de gevangenis’ gingen, gedreven door plichtsbesef, in plaats van door spelplezier. Dat hij zijn spelers nog nooit zo overstuur had gezien, liet hem koud. Zijn boodschap: “Je moet sporten met wat liefde in je hart”.

Nu, op het WK in Japan, siert de foto van Jones’ kleine postuur– hij is inmiddels hoofdcoach van het Engelse rugbyteam – het straatbeeld. De coach hield tal van commerciële deals over aan zijn tijd als bondscoach. Of het nu een investeringsbank, Japanse gin of handtassen voor mannen zijn, de coach teert nog steeds op het ‘mirakel van Brighton’, tijdens het vorige WK van ruim vier jaar geleden.

Heroïsch

Het was een moment dat de rugbywereld voor heel even deed stilstaan. Er waren tranen van geluk mee gemoeid. Japanners in Brighton waren getuige van iets onvoorstelbaars. De winst van het Japanse team op het WK in 2015 tegen tweevoudig wereldkampioen en rugbyreus Zuid-Afrika (34–32) had iets heroïsch. De BBC noemde de stunt een ‘wonder’. The Guardian had het over ‘een van de grootste sportverrassingen aller tijden’. The New Zealand Herald kopte “Dapper, dapper, dapper Japan speelt het ondenkbare klaar’. Zelfs schrijfster J.K. Rowling, van de befaamde Harry Potterreeks, twitterde: ‘Dit kun je niet verzinnen’.

Ziehier het moment dat Japan opstond als rugbynatie. Van de ene op de andere dag kenden Japanners aan het thuisfront de namen van hun spelers. Hoewel de verwachtingen zo gering waren dat geen enkel Japans televisiestation de krachttoer had uitgezonden, keken 25 miljoen Japanners naar hun volgende wedstrijd tegen Samoa. Nog steeds is het Falmer Stadium in Brighton een bedevaartsoord voor trotse Japanners.

Op zeven voorgaande WK’s had het Japanse nationale team – bijnaam: de Dappere Bloesems – slechts één zege behaald, tegen Zimbabwe. Elke andere WK-wedstrijd werd met een gemiddelde van 48 punten verloren. Het team leed nederlagen met scores als 60-7, 145-17 en 91-3. Japanners? Die hielden niet van fysiek contact, heette het.

Precisiewerk

Het soort rugby dat Japan die avond etaleerde was niet alleen dat van het betere precisiewerk, maar ook dat van vechtlust en een flinke dosis lef. De Japanse lichtgewichten speelden met een onovertroffen wilskracht, en kwamen verschillende keren terug van een achterstand. Ze eindigden de wedstrijd met meer tackles dan de Zuid-Afrikanen.

Maar het Japanse rugby heeft ook zo zijn eigen karakteristieken. Het voor hen nieuwe, traditionele kracht­rugby koppelden ze aan hun handelsmerk: een hoge balcirculatie. Gooit een gemiddeld rugbyteam de bal negentig keer over, dan gooien de Japanners die tussen de 150 en 180 keer naar elkaar. Dat is het resultaat van de zogeheten ‘run pass’, een veel voorkomende trainingsoefening waarbij spelers over de lengte van het veld lopen en passes uitwisselen, vaak een uur of langer.

Vijf keer fitter

De wedstrijd tegen Zuid-Afrika was maanden tot in de meest minutieuze details voorbereid. Het doel? ‘Beat the Boks’ (de bijnaam van de Zuid-Afrikaanse ploeg: de Springboks). Zonder de Japanse eigenheid uit het oog te verliezen hielp coach Jones – zelf zoon van een Japanse moeder – met het veranderen van de Japanse rugbycultuur. Hij sleep fysieke elementen, die in rugby vaak de doorslag geven, in het spel van de Japanners. Zo overtuigde hij drie jaar lang aanvoerder Michael Leitch om zich te ontketenen van zijn ‘Japanse onderdanigheid’ en zich assertiever op te stellen naar zijn medespelers. Leitch stelde niet teleur en strooide achteraf ook met complimenten naar zijn coach door te stellen dat het team uit 2015 door Jones’ toedoen ‘vijf keer fitter’ was dan het team van het WK 2011.

Na jaren van gejammer over hun geringe gestalte worden de spelers steeds  groter en sterker. Dat het gastland op dit WK tot nu toe al zijn groepswedstrijden won, waaronder een nieuwe stunt tegen Ierland, laat zien dat Japan een serieuze factor is geworden in de rugbygemeenschap. Morgen staat de laatste groepswedstrijd tegen Schotland op het programma – als de naderende tyfoon Hagibis het toelaat. 

Telkens wanneer hij terugkeert naar Japan, valt de mond van Eddie Jones open door de nieuwste statistieken over het aantal kinderen dat rugby speelt. Sinds Japan in 2015 Zuid-Afrika versloeg, ligt de stijging tussen de 150 en 200 procent. De indrukwekkende bloei van de Dappere Bloesems op Engelse bodem reikte duidelijk tot in het thuisland.

Lees ook:

De Harde Leerschool: een metamorfose via het rugby

De Harde Leerschool leidt werklozen met problemen naar werk. Het geheim: rugby en baangarantie..

Rugbytalent Noorman wil ‘paar flinke stappen maken’

Siem Noorman (19) is een van de talenten die het vaderlandse rugby naar een hoger niveau kunnen tillen. Hij speelt nu in de Belgische competitie, maar wil graag naar een buitenlandse topclub.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden