Rentree

Hij kan nog geen eten afbijten en een stemband is verlamd, maar Fabio Jakobsen zit weer op de fiets

Fabio Jakobsen, zwaaiend naar de camera in de Ronde van Turkije Beeld Eurosport/GCN still
Fabio Jakobsen, zwaaiend naar de camera in de Ronde van TurkijeBeeld Eurosport/GCN still

Fabio Jakobsen is terug in het peloton, 250 dagen na zijn ongekend zware val in de Ronde van Polen. ‘Mijn trainer zei dat de oude Fabio nog ergens in me zit. Die gaan we proberen eruit te halen.’

Met een glimlach op zijn gezicht zwaaide Fabio Jakobsen zondag op veertig kilometer te gaan in de eerste etappe van de Ronde van Turkije naar de camera. Precies 250 dagen na zijn ongekend zware val in Polen liet de 24-jarige Jakobsen de wereld zien dat hij dat hij weer wielrenner is. En dat hij zich daar heel fijn bij voelt.

Hij is dankbaar dat hij er weer mag zijn, vertelde Jakobsen vrijdag al in een uitgebreid zoomgesprek met zo’n vijftig journalisten. Ontspannen, met af en toe een glimlach op zijn lippen. Zijn gezicht is nog getekend door de zware val in Polen, waardoor hij bijna al zijn tanden verloor en breuken in neus en gehemelte opliep, maar hij was blij dat hij weer kon praten over racen, over wielrennen en over, mogelijk ooit, winnen. Vragen over de val of over Dylan Groenewegen, die de val veroorzaakte, werden door de ploeg meteen afgekapt, al zei Jakobsen wel: “Mijn val heeft voor veiligheid wel wat in gang gezet, al blijft het gedrag van de renners de belangrijkste factor. Hopelijk wordt het beter in de toekomst.”

Dacht hij ooit aan stoppen? In een filmpje van zijn ploeg, opgenomen voor zijn rentree, zei hij dit het mooist: “Ik hou me voor ogen: op een dag wordt het beter. Misschien morgen of de dag erna. Maar als ik stop, dan kom ik er niet.” Vrijdag voegde hij daaraan toe: “In het begin ben ik er niet mee bezig geweest. Ik was blij dat ik er nog was. Met zo’n klap word je normaal gesproken geen wielrenner meer, maar uiteindelijk overtuigden artsen me dat ik afgezien van het verlies van mijn tanden niks mankeerde. En toen het lichaam herstelde, begon ik stiekem te dromen.”

Koersen en herstellen

En dus rijdt hij weer, na acht maanden. In Turkije, waar hij de eerste rit zonder problemen doorkwam. Hij finishte in het peloton, achter winnaar Arvid de Kleijn. Meesprinten deed hij nog niet. De achtdaagse Ronde van Turkije is een wedstrijd waar hij in relatieve rust kan terugkeren. De wedstrijd is niet al te zwaar of met al te sterke tegenstanders. Ideaal voor Jakobsen om weer in het ritme te komen van ‘koersen, herstellen, eten en slapen’. “Mijn trainer zei dat de oude Fabio nog ergens in me zit. Die gaan we proberen eruit te halen.”

Makkelijk wordt het niet. Jakobsen wil goed in de gaten houden hoe zijn lichaam in de wedstrijd reageert. Bij de val is een stemband verlamd geraakt en die zet uit naar de zijkant als hij zich vol inspant, omdat de luchtpijp meer ruimte moet krijgen. Het is afwachten hoe dat voelt. En als hij wat wil eten, dan moet hij zijn reepjes eerst in kleine stukken scheuren. Afbijten lukt nog niet.

Alles gaat om vertrouwen. In de renners om hem heen, onder meer. Hoe gedragen zij zich, kan hij ervan uitgaan dat ze ‘eerlijk rijden’? Maar het gaat vooral om vertrouwen in zichzelf. Wat gebeurt er als hij plotseling moet remmen? Wat gebeurt er als hij met zestig kilometer per uur sprint? Dat is iets wat hij nog niet weet.

Gegeven tijd

Elke dag mag hij op zo’n honderd kilometer zeggen wat hij wil. Is hij in staat mee te sprinten en voelt hij zich daar fijn bij? Het is aan Jakobsen zelf. Na afloop van elke etappe evalueert hij met de psycholoog van de ploeg. Vooruitkijken wil hij niet. Althans, niet te ver. “Er is de fase totdat ik weer mijn rentree kan maken en dan begint de fase om weer te winnen. In gedachten heb ik dat al een paar keer gedaan. Uiteindelijk blijft winnen het doel. Ik ben en blijf een sprinter.”

Jakobsen beseft zich echter terdege dat er meer is in het leven. “Als er iets van arrogantie was, dan is die wel verdwenen. Ik dacht dat ik er wat meer recht op had. Ik trainde hard en deed mijn best. Ik realiseer me nu dat het gegeven tijd is. Het kan zo voorbij zijn.”

Vorige maand vroeg hij zijn vriendin Delore ten huwelijk. “Zonder mijn familie had ik hier niet gestaan. Ik kon mezelf niet wassen, niet douchen, niet eten. Mijn vriendin was mijn grootste hulp, ik wil niemand anders meer.”

Lees ook:

Fabio Jakobsen zit weer op de fiets: ‘Langzaam maar zeker voel ik me weer een profrenner’

Fabio Jakobsen zat in januari alweer op de fiets, met teamgenoten op trainingskamp. Toen zei hij al dat hij heel blij was dat hij er weer bij kon zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden