null Beeld

ColumnAntal Crielaard

Het onverwachte gevolg van een bakje noedelsoep, wit met rode letters

We hadden volgens het coronaprotocol in Tokio precies een kwartier om boodschappen te doen. In de hal van ons hotel zat een vriendelijke meneer met grijs haar die minutieus een lijst met tijden zat bij te houden. We verlieten het pand om 21.52 en dienden precies vijftien minuten later terug te zijn. Gelukkig was de supermarkt niet ver lopen, we waren er binnen twee minuten. We hadden dus elf minuten om wat te eten uit te zoeken en af te rekenen. En daarna in gestrekte draf terug naar de vriendelijke meneer met het grijze haar. 22.06 noteerde hij. Iedereen blij.

Maar goed. Ik had dus een enorme haast in de supermarkt. Ik kocht zes blikjes bier, een zakje chips, twee liter water, vier bakjes yoghurt en een bakje noedelsoep. Dat leek me een aardige oogst – vooral omdat ik vanuit mijn ooghoek al had gezien dat de rij bij de kassa enigszins was gegroeid. Dat betekende, na negen minuten, het tweede paniekmoment. In de zevende minuut was de angst me ook al om het hart geslagen: het rek met noedelsoep was zo enorm, en de keuze zo reuze, dat ik geen idee had welk bakje ik moest kiezen.

Er waren groene bakjes, en ook blauwe, witte, met rode letters. Nou ja, eigenlijk waren er bakjes in alle kleuren van de regenboog. Er stonden plaatjes op de zijkant, en een brij aan Japanse tekens. Ik nam de witte met rode letters. Dat leek me een veilige keus. Eenmaal in mijn hotelkamer bleek het een uitstekende keuze. Geen idee wat erin zat, maar het smaakte bijzonder goed – zeker voor een soepje van omgerekend amper een eurootje.

Tot zover even Japan.

Ik neem u voor even mee naar Thialf, de illustere ijsbaan in Heerenveen. Het is 2011 en ik was daar als schaatsverslaggever. Het WK sprint was in volle gang. In het oude Thialf waren er half open toiletten. Vlak voor me kwam een Japanse verslaggever het toilet uit lopen, en de geur die hij daar achterliet was angstaanjagend. Werkelijk schandalig. Kokhalzend besloot ik maar even te wachten.

Inmiddels weet ik dat hij er niets aan kon doen. Excuses, alsnog. Het moet ook toen een wit bakje met rode letters zijn geweest. Kan niet anders.

Lees meer:

‘We deden het voor de atleten’, zei Bach. Nog nooit zoiets ongeloofwaardigs gehoord.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden