null Beeld

ColumnRobin Goudsmit

Het is weer even wennen, samen iets meemaken

Er was nog niets te zien, constateerde ik. De straat was leeg en stil. Het enige geluid was het schrille gepiep van een zwaluw ergens ver boven de stad.

Dat was zondag. Op maandag hingen er op de hoek opeens vlaggetjes. Op dinsdag had iemand anders een oranje stift aangeschaft, en daarmee op het raam ‘hup holland’ geschreven. In een klein priegelhandschrift, maar toch. Op woensdag had weer een ander een naburig pand ingezwachteld met oranje zeildoek, alsof inpak-kunstenaar Christo er bezig was geweest.

Dat al die fans mooiweersupporters zijn, die pas uit hun holen kruipen als de eerste wedstrijd is gewonnen, wil er bij mij niet in. In dit land ben je – tenzij je Ajacied bent – meestal bij uitstek een sléchtweersupporter. Niet voor niets zingt men in Groningen voor de pas vijftig geworden FC net zo hard ‘laat ons weer eens brullen’ als ‘laat ons weer eens juichen.’

Nee, aan de pessimistische voorbeschouwingen over dit Oranje lag het denk ik niet, of in ieder geval slechts deels. Het is gewoon even wennen, weer eens iets meemaken samen. De hele wereld komt op het moment onder haar steen vandaan, knijpend met haar ogen tegen het licht. Nogal wiedes dat het even duurde voordat die vlaggetjes hingen.

Samen niets noemenswaardigs beleven

Het afgelopen anderhalf jaar is er veel gehamerd op solidariteit. Maar hoe je ook je best doet: solidariteit is een moeilijk iets als je degene met wie je solidair wilt zijn juist moet vermijden en de gedeelde ervaring eruit bestaat dat je vooral niets noemenswaardigs beleeft.

Toen ik maandag de vlaggetjes voor het eerst zag wapperen in de straat moest ik daarom denken aan het EK van 2012, toen ik bijna alle wedstrijden van Nederland in de achtertuin van een goede vriend keek. Het was zo’n postzegeltuin in een rustige woonwijk. Van achter de schutting hoorden we de buren steeds een seconde of vijf eerder reageren op wat er op het scherm gebeurde. Die buren waren nogal op zichzelf en daarom niet zo geliefd. Onbekend maakt onbemind, ook als je naast elkaar woont.

Het werd een roemloos EK. Nederland overleefde de poule des doods niet. En het was niet zo dat we elkaar na afloop in de armen vielen; die schutting bleef ferm overeind. Maar dat we hoorbaar door dezelfde emotionele achtbaan waren geweest, maakte alles uit; er ging voortaan een voorzichtige groet heen en weer. Ik kijk reikhalzend uit naar waar de buurt-Christo morgen mee komt.

Lees ook:

Bankzitter Henk Hoijtink

Vannacht moet Daley Blind weer slapen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden