Hockey

Het ging voor de hockeymannen al veel eerder mis dan bij de shoot-outs

International Robbert Kemperman verwerkt zijn teleurstelling na de uitschakeling van Oranje. Beeld AFP
International Robbert Kemperman verwerkt zijn teleurstelling na de uitschakeling van Oranje.Beeld AFP

Voor het eerst sinds 1984 zit de Nederlandse mannenhockeyploeg niet bij de beste vier op de Olympische Spelen. In de kwartfinale verloor Oranje na een 2-2 gelijkspel via shoot-outs van Australië.

Schamen, dat deden de hockeymannen zich zondag na de uitschakeling. Middenvelder Seve van Ass noemde zichzelf en zijn medespelers ‘ezels’. De teleurstelling was bij sommigen zo groot dat tranen de vrije loop kregen. Er werd veel verwacht in Tokio, er kwam weinig uit.

Dit was een team dat met de neuzen in dezelfde richting stond. Deze mannen werkten voor elkaar en ze durfden elkaar keihard de waarheid te zeggen. Stuk voor stuk verkondigden de hockeyers voor vertrek naar Japan deze woorden. Maar daar bleken ze ongegrond.

Doelman Pirmin Blaak schold Billy Bakker inderdaad stijf nadat hij in de voorlaatste groepswedstrijd tegen Groot-Brittannië (2-2) zijn tegenstander een vrije doorgang richting doel had gegeven. Het haalde weinig uit. Tegen Duitsland, de laatste opponent in de groepsfase, bleek geen enkele vooruitgang in het veldspel te zitten. Nederland verloor met 3-1, een nog milde weergave van de krachtsverschillen. De score was hoger uitgevallen als de Duitse afronding koelbloediger was geweest. Door de nederlaag werd Nederland aan Australië gekoppeld in de kwartfinale. Het slechtst denkbare scenario.

Machteloos en bij vlagen ongeïnspireerd

In woord en gebaar gebeurde er genoeg bij Nederland tijdens de Olympische Spelen, maar het sloeg niet over naar het veldspel. Machteloos en verbaasd keken de hockeyers soms om zich heen, alsof ze zonder voorbereiding van het strand waren geplukt. In de kwartfinale tegen Australië leek iets van vuur terug te zijn gekomen. De beste wedstrijd van het toernooi was goed genoeg voor 2-2 in reguliere speeltijd. Kansloos verloor Oranje daarna met 3-0 in de shoot-outs. Was het beter dan in de poulefase? Zeker. Was het genoeg? Nee.

Het team van bondscoach Max Caldas oogde zes wedstrijden lang in het Oi Hockey Stadium machteloos en bij vlagen ongeïnspireerd. Ook de kwartfinale tegen de nummer één van de wereldranglijst bracht geen nieuwe energie of overtuiging, daar waar ’t het hele toernooi al aan ontbrak. Strafcorners, normaal een wapen met de kanonnen Jip Janssen en Mink van der Weerden, waren onschuldig en ongevaarlijk. Slechts twee troffen doel dit toernooi. De verdedigingslinie gaf zelfs Zuid-Afrika en Canada, de zwakke broeders in poulefase, ruimte om tot een veelvoud aan schietkansen te komen.

Door de vroege uitschakeling staat Nederland voor het eerst sinds de Spelen van 1984 in Los Angeles niet in de halve finale van het olympisch hockeytoernooi. De vier voorgaande edities eindigden de mannen afwisselend vierde en tweede.

Het door Nederland gewonnen Europees kampioenschap, ruim een maand geleden, verbloemde de werkelijke staat van het elftal. Ook in Amstelveen was het niveau in juni al heel wisselend, maar in de shoot-outs trok Blaak zijn ploeg in de halve eindstrijd en de finale naar de winst. Kritische geesten waarschuwden meteen voor hoogmoed. Nederland piekte, terwijl andere deelnemende landen het toernooi zagen als een onderdeel van de olympische voorbereiding.

Niet meer dan een internationale subtopper

In Tokio werd pijnlijk duidelijk dat Nederland niet meer is dan een internationale subtopper, met landen als Duitsland, België en Australië daar ver boven. Een wrange constatering gezien de financiële middelen van de Nederlandse hockeybond, de spelerssalarissen en een nationaal team dat wekelijks de mogelijkheid krijgt om met elkaar te trainen.

Nederland heeft als hockeynatie met afstand de meeste potentie in de wereld. Geen competitie ter wereld is zo sterk als de hoofdklasse. Buitenlandse hockeyers willen niets liever dan op onze velden schitteren. Bij Kampong of Bloemendaal, clubs met solide jeugdopleidingen. In de prestaties van Oranje is daar niets van terug te zien. Op wereldkampioenschappen of Olympische Spelen is al sinds 2000 geen hoofdprijs meer gepakt.

Australië was de laatste opponent van Oranje met Caldas aan het roer. De geboren Argentijn kondigde in een eerder stadium al aan te vertrekken voor een baan bij de Spaanse bond. Zijn opvolger is Jeroen Delmee, die als speler met Nederland ooit wereldkampioen (1998) en olympisch kampioen (2000) werd. Aan hem nu de taak om van Oranje weer een vechtmachine te maken. Een gigantisch karwei voor de nieuwe bondscoach.

Lees ook:

De sporter staart wezenloos naar de lege tribune en hangt zichzelf een medaille om. Is dit de toekomst?

De Olympische Spelen laten zien dat sport een vergrootglas is, waardoor de blik op de werkelijkheid plots veel scherper wordt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden