null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone

ColumnJohn Graat

Het eenzame gevecht van de arme Drommel

John Graat

Het had een hoogtepunt moeten zijn, deze donderdagavond in Leicester, in de kwartfinale van een Europees toernooi. Maar daar zat hij, Joël Drommel, op de bank. De trainer vond dat het niet langer kon, een stuntelaar als hij in het doel van PSV. Zijn vervanger Yvon Mvogo hield de nul. Ook dat nog. Die slappe ballen had hij ook wel gehad. Mvogo kreeg veel complimenten van de trainer. Dan weet je voorlopig genoeg.

Hij had weleens iets gelezen over de monumentale eenzaamheid van een doelman. Mensen vinden die poëtisch. Hij niet. Het is een wreed lot. Medespelers doen alsof ze het begrijpen, met een aai over je bol als je een fout maakt, maar hij weet dat zij achter hun handpalmen oordelen, net als de trainers, fans, in huiskamers en op die sociale media. Dat hij er niks van kan. Dat hij de hoofdschuldige is. En daar moet hij tegen kunnen, zeggen ze. Hij wordt toch dik betaald?

Ze noemden hem een ruwe diamant

Toen hij naar PSV ging, noemde hij dat een jongensdroom. Dat hoort zo, als je naar een topclub gaat. Bij FC Twente had hij nog fouten mogen maken. Een ruwe diamant noemden ze hem. Na zijn debuut in het eerste, 2-2 tegen Ajax, was hij de held van Enschede. Hij had daarna een ereronde gelopen. Hij was achttien en kon Oranje halen, zei men. Bespottelijk vroeg ging men hem ophemelen. Nog nooit had hij over een langere periode op topniveau gepresteerd. Op een gegeven moment ga je het toch zelf geloven.

Uitgerekend terug in Enschede ging het vorig weekend weer gruwelijk mis. Van vertwijfeling had hij de ogen gesloten, van wanhoop de armen in de lucht gestoken. Hij hoorde de tribune honen, hetzelfde volk dat hem eens bejubelde. Hij liep toch nog een semi-ererondje, voor die oude fans. Voor de camera stamelde hij later dat dit wat ongepast was na een teleurstellende 3-3. Niemand had het over het droevige verdedigen van Boscagli.

Moet hij nu mentale begeleiding krijgen? Dat is in het voetbal nog steeds iets voor watjes. Hij moet het alleen gaan klaren, dit gevecht met zijn hoofd, met de tijd en de ruimte, dat gapende gat van 2,44 bij 7,32 meter. De laatste tijd leek die bovenhoek zo onbereikbaar ver. En de bal deed nooit meer wat hij dacht. Dan gaat zelfs een jongen uit het Gooi twijfelen. Sommige mannen twijfelen nooit. Onuitstaanbare types zijn dat vaak, wel goeie keepers. PSV had ze. Van Beveren kon oneindig zweven, Van Breukelen deed alsof hij alles de baas was. Maar de laatste jaren was het bij PSV een ‘kerkhof onder de lat’, las hij deze week, in deze oorlogstijd een hoogst ongemakkelijke typering.

Het ergste voor een topsporter

Misschien is het goed dat de trainer nu even de druk bij hem weghaalt. Die was niet meer te harden. Laat hem dan wel consequent zijn. Roger Schmidt zette hem in februari ook al eens op de bank omdat hij ‘niet betrouwbaar was gebleken op topniveau’. Lekker dan. Toen Mvogo prompt een kolossale ketser maakte, was hij wel weer goed genoeg.

En nu toch weer niet. Arme Drommel, las hij. Hij wekt medelijden op, het ergste wat een topsporter kan overkomen. Hij is nu symbool voor het gekwakkel met keepers in ons land. Wekelijks ziet hij in de eredivisie het gestuntel van collega’s voorbijkomen. Bij PSV willen ze nu alweer een nieuwe ‘grote’ keeper aantrekken. Logisch. Zo gaat dat. Kijken of die gaat overleven. Zelf zal hij wel verhuurd worden, aan God weet wie.

Lees ook:

Column John Graat: Geef Van Gaal op het WK in Qatar maar de rol van ‘pain in the ass

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden