Beeld Maartje Geels

Column

Het dorp van Carlijn Achtereekte straalt van trots

Columnist Marijn de Vries fietste naar Lettele, het dorp van schaatster Carlijn Achtereekte, die goud won op de 3000 meter schaatsen in Pyeongchang.

Er staat een haantje op de kerktoren. Zo'n gouden haantje dat glimt als de zon erop schijnt - zoals vandaag. Van schuin onder de regenwolken vandaan lijken de stralen extra fel. De haan glanst, je ziet hem al van ver. Ik denk dat Carlijn net als wij vroeger, want wij hadden een kerk met net zo'n haan, altijd halsreikend op de achterbank van de auto zat. Haar neus tegen het raam gedrukt, om hem maar zo snel mogelijk te zien, die haan. En dan te roepen: "Daar is de toren, de toren van Lettele! We zijn er bijna!"

Links liggen voetbalvelden, rechts twee persbulten die ik eerder ruik dan zie. Een kern waar pit in zit, staat er op het bord onder de plaatsnaam. Hier woont ze dus, Carlijn Achtereekte. Omdat Lettele maar 34 kilometer van mijn huis ligt, besloot ik op de racefiets te stappen en naar het dorp van de kersverse olympisch kampioene te rijden. Hoog-Zuthem, Laag-Zuthem, Lierderholthuis, Beumershoek, Hooge Wegen, Lettele. Dat was de route.

Bij de persconferentie die Carlijn na het behalen van haar gouden plak gaf rebbelde ze, dolblij als ze was, maar door over eigenlijk alles wat je kon verzinnen. Dat las ik op de Facebookpagina van Volkskrant-collega John Volkers. Een verslag om van te smullen schreef hij, over de koekjes die in het dorp naar Carlijn vernoemd zijn, en de tompoucen met een foto van haar erop waarvan er bij de buurtsuper vierhonderd te koop waren en die al heel snel uitverkocht waren. Wat best bijzonder is, want Lettele heeft maar zeshonderdvijf inwoners. Het hele dorp staat op de kop. Volgens Carlijn dan.

Poster

Vooralsnog laat geen van die zeshonderdvijf mensen zich zien. De voetbalvelden zijn verlaten. Bij Café Spikker hangen ballonnen buiten. Kijk, daar is het feest. Er hangt een briefje op de deur en het klopt, er is feest: Kindercarnaval. Entree drie euro. Ik speur verder naar tekenen van een trots dorp. Ineens zie ik het: overal hangt de vlag uit. En achter alle ramen hangt een poster. Die komt uit dorpskrant De Lette, had Carlijn aan John verteld. Bij supermarkt Lipholt, "Alle boodschappen, gewoon in de buurt", hebben ze de poster zelfs uitvergroot. Hij hangt naast de ingang.

Ook achter het raam van de Sancta Maria basisschool aan de overkant van de straat zie ik een poster. Hier heeft Carlijn in de kleuterklas haar zeven inmiddels wereldberoemde vriendinnen leren kennen. Eindeloos hebben de meiden ("Zeven wijn en voor Carlijn een watertje") gespaard om met een spandoek met "Lettele staat Achtereekte" naar Pyeongchang te reizen. Na haar race ging ze tussen hen in zitten, op de tribune, en wachtte ze nagels kluivend de ritten die nog moesten komen af.

Er is nog steeds bijna niemand op straat. Bij de kerk met het haantje sla ik af, richting Deventer. Hier heeft Carlijn honderden malen gefietst, ik weet het zeker, want dit is de weg naar De Scheg. De ijsbaan. Ineens hoor ik haar stem in mijn oor. Radio 1 staat aan, via mijn telefoon, maar naar het verslag van Ajax tegen Twente luisterde ik eigenlijk niet. "Loop maar gewoon achter iedereen aan, dan komt het vanzelf goed." Dat had Ireen Wüst gezegd toen Carlijn gevraagd had wat ze eigenlijk moest doen tijdens zo'n huldiging. Het begint te hagelen. Heel hard. Ik kijk achterom, naar Lettele. Het haantje op de toren glimt niet meer. Maar het dorp des te meer.

Carlijn Achtereekte stond lange tijd niet op de schaatsradar, maar dwong haar succes zelf af, door een gewaagd telefoontje in februari. Lees hier meer.

Lees hier meer columns van Marijn de Vries.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden