null Beeld
Beeld

ColumnMarijn de Vries

Henk Grol, beste judoka van de wereld, vergeet niet te genieten!

Slechts 25 seconden stond Henk Grol op de mat. Toen lag hij op zijn rug. En mocht hij weer vertrekken. 25 seconden duurt dat dan, het laatste hoofdstuk van je carrière. “Ik ben gewoon een stomme lul”, zei hij. “Ik heb het gewoon niet goed gedaan. Ik heb gewoon verloren.”

Verdomme Henk, dacht ik. Je bent niet ‘gewoon’ een lul. En je hebt het niet ‘gewoon’ niet goed gedaan. Je hebt dramatisch verloren. Met een ippon, plat op je rug. De grootste vernedering die een judoka kan overkomen. Ironischerwijze past dat wel bij de man die te graag winnen wilde.

Topsport gaat over talent. ­Fysiek de beste zijn. Mentaal de sterkste. En willen winnen. Op het hoogste niveau is iedereen steengoed. Dan maakt liever willen winnen dan je tegenstander, meer dan eens het luttele verschil.

Ja ammehoela, denkt u nu. Elke atleet wil liever winnen dan zijn tegenstander. Dat klopt. Maar bij de een is dat heilige vuur nog nét iets groter dan bij de ander. En bij Henk Grol was het ’t grootst. Het was allesverzengend. Daar zat, denk ik, ook het probleem: hij moest van twee tegenstanders winnen, tegelijkertijd. Van zijn opponent, en van zichzelf.

Tweede of derde vond hij waardeloos

Henk Grol is de beste judoka van de wereld die daar nooit het goud voor won. Niet op de wereldkampioenschappen, niet op de Spelen. En dat is ook niet zo gek. Want hoe maniakaal je er ook voor leeft, tegen twee tegenstanders vechten is gewoon teveel.

Dus werd Henk als het er echt om ging altijd tweede, of derde. Heel knap, maar die medailles vond hij waardeloos. Hij gooide of gaf ze weg, zo kwaad werd hij ervan.

Wat had ik hem toch meer gegund. Dat goud, natuurlijk, dat al die jaren op zijn netvlies brandde. Maar meer nog ben ik zo bang dat hij door zijn grenzeloze eerzucht vergeten is te genieten. Van de ervaring, maar vooral van wat hij heeft bereikt. Want als je zijn palmares bekijkt, dan is dat niet niks. Zoveel brons, zoveel zilver, en ook zoveel gouden plakken – alleen niet op het allerhoogste podium.

“Dit was het dan”, zei hij bokkig zijn tranen wegslikkend. Hij gaat ‘gewoon’ met lege handen naar huis.

Och Henk, wat hoop ik vurig dat je over een poosje, als je de doos met je medailles nog eens open doet, ineens beseft: kijk nou toch eens wat daar ligt. Zo’n verzameling. Ik was eigenlijk een heel goede judoka.

En dat je daar dan alsnog van genieten kunt.

Lees ook:

Henk Grol verliest in Tokio na 25 seconden de laatste hoop. ‘Dit was het jongens. Einde verhaal’

De laatste olympische missie van Grol duurde 25 seconden. Toen lag hij al op de rug, in de wetenschap dat hij nooit olympisch kampioen zal worden. Die bijna maniakale droom spatte in Japan uiteen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden