Beeld Trouw

Sport Marijn de Vries

Gek, het Wilhelmus in gebarentaal?

Als haar armgebaren krachtig waren geweest, weids, of volkomen vanzelfsprekend – dan had ik het vast minder mooi gevonden. Nu kan ik mijn ogen niet van Nicole Koolhaas afhouden. Met een vleugje breekbaarheid staat ze daar, haar hele 198 centimeter van hak tot kruin gestrekt.

Onzeker kun je het niet noemen. Maar de Oranjevolleybalster gebaart ook niet met volle overtuiging. De lange armen kunnen wijder, hoger, dieper. Ze houdt het klein. Misschien is het de verlegen lach, als libero Kirsten Knip haar naar zich toe trekt: kom hier jij. Tijdens het zingen van het Wilhelmus staan we als team dicht naast elkaar.

Routine is er nog niet

Nicoles ogen kijken naar één punt, naar de tribune, en houden een ander paar ogen vast. De ogen van haar zus. Haar dove zus. Door de gebaren kan haar zus het volkslied meebeleven. Ze was zo benieuwd, vertelt Nicole, hoe dat zou zijn. Dus besloot de volleybalster voortaan niet alleen te zingen, maar ook te gebaren. Dat ging de eerste keer lang niet vanzelf. En de routine is er nog niet, als je het filmpje bekijkt dat al een paar dagen het internet over gaat.

Of Nicole gisteravond, voor de kraker tegen Italië om een Olympisch ticket, ook het Wilhelmus voor haar zus gebaarde weet ik niet. Mijn deadline lag op het eerste fluitsignaal van de wedstrijd. Ik denk wel dat ze dat deed. Want ze doet het elke wedstrijd, inmiddels al een paar maanden lang.

Geen onderdeel van gesprekken

Er ging Nicole een lichtje op toen ze in Frankrijk ging volleyballen, voor een ploeg met meiden die nauwelijks Engels spraken. En haar Frans was nog niet zo goed. Vaak zat ze bij gesprekken en kreeg ze er niks van mee. Zo moet dat voor mijn zus zijn, realiseerde ze zich. Die zit zo vaak bij gesprekken waar ze geen onderdeel van is.

Ik kan me het lichte ongemak van beginnen met zoiets goed voorstellen. Niet alleen omdat je midden in een zaal vol mensen iets doet dat er misschien wel gek uitziet. Maar ook: tijdens het Wilhelmus houden de volleybaldames elkaars handen vast. Een teamritueel. Dat doorbreekt Nicole toch een beetje. Maar ook niet echt. Of eigenlijk helemaal niet. Ze betrekt meer mensen bij wat er gebeurt. Haar zus. Andere doven in de zaal. Dove kijkers op tv.

Meegenieten

Waarom zou je dat doen? Waarom móet je dat doen, rekening houden met een minderheid? Het is een vraag die steeds vaker gesteld wordt, in de hele maatschappij. Wat een gedoe. Die paar doven. Die paar mensen in een rolstoel. Die paar seksueel anders geaarden. Laat ze er overheen stappen dat de wereld is ingericht op de doorsnee mens, en niet op hen. Je mag ook niks meer, als je altijd maar moet nadenken over wie je zou kunnen kwetsen of onheus behandelen met doodnormaal gedrag.

Maar, denk ik steeds vaker en na het zien van dit filmpje helemaal: waarom zou je het niet doen? Waarom zou je geen rekening houden met een ander, als je weet dat je het leven van zo iemand iets makkelijker of aangenamer maakt? Waarom zou je in een bomvolle sporthal tijdens het Wilhelmus niet de tekst gebaren voor je zus, zodat zij ook meegenieten kan?

Nicoles zus applaudisseert als het volkslied is afgelopen met de handen naast haar hoofd, zoals dove mensen doen. Nicole lacht een ontwapenende lach. De eerste winst is binnen. Nu de wedstrijd nog.

Marijn de Vries

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden