Beeld Trouw

ColumnMarijn de Vries

Geen vrouw ter wereld (en ook geen man) heeft zo'n complete erelijst als Anna van der Breggen

Precies waar de teller van het aantal kilometers-nog-tegaan versprong van 8,3 naar 8,2, stond een man langs het parcours. Een man met een hoed. Hij stond helemaal alleen, aan de rechterkant van de weg. Anna van der Breggen fietste langs, de man zette zijn witte sneakers tegen elkaar, nam met een zwier zijn hoed af en boog voor de aanstaande wereldkampioen.

Deden meer mensen dat maar, zwijgend buigen voor de vrouw die in drie dagen tijd twee regenboogtruien in de wacht sleepte. Voor de compleetste wegwielrenster ter wereld. Aller tijden. Omdat ze alles, maar dan ook ­alles heeft gewonnen wat er te winnen is – op de Olympische tijdrit na. Helaas werd breed uitgemeten: Anna won haar beide wereldtitels de afgelopen dagen bij de gratie van het falen van anderen.

Donderdag ‘profiteerde’ ze op de tijdrit van een valpartij van concurrent Chloe Dygert, schreef de NOS. En zaterdag beschreef commentator Joris van den Berg vlak voor ze haar handen in de lucht stak niet wat Anna nog méér gewonnen had in haar carrière, om te onderstrepen met welk een kampioene we van doen hadden, nee, hij somde op welke koersen Anna eigenlijk alleen maar gewonnen had, omdat Annemiek van Vleuten toen viel: de Olympische Spelen van 2016, de WK’s van 2018 en dit jaar en de Giro Rosa.

Nu ben ik groot fan van Joris van den Berg. Ik vind met name zijn samenvattingen fenomenaal. De melige woordgrappen, de lach in zijn stem, het enthousiasme – heerlijk. Ik wens te geloven dat hij een black-out had ­zaterdag, toen hij met zijn woorden de wereldtitels van Van der Breggen diskwalificeerde. Want aan kennis over het palmares van Anna zal het hem echt niet ontbreken.

Op je fiets blijven zitten

Gelukkig was daar co-commentator Roxane Knetemann, die na even aarzelen en moed verzamelen nog wat wilde zeggen. Natuurlijk hebben bij een paar van haar overwinningen valpartijen van concurrenten meegespeeld, zei ze, maar door dat nu zo op te noemen, doe je afbreuk aan hoe goed Anna van der Breggen is. Bij wielrennen hoort nu eenmaal ook op je fiets blijven zitten, besloot ze.

En zo is het. Wielrennen is niet alleen wie het hardste fietsen kan. Wielrennen is ook wie de beste stuurvrouwskunsten heeft. En wie het meeste tactische vernuft. Natuurlijk speelt geluk (of pech) ook een rol, maar met geluk (of dankzij pech van een ander) fiets je niet het palmares van Anna van der Breggen bij elkaar. Ter voorkoming van toekomstige black-outs som ik het graag nog even op:

De Ronde van Vlaanderen.
De Amstel Gold Race.
Luik-Bastenaken-Luik, twee keer.
De Waalse Pijl, vijf keer.
De Strade Bianche, twee keer.
De Giro voor vrouwen, drie keer.
De Olympische wegwedstrijd.
De WK-wegwedstrijd, twee keer.
De WK-tijdrit.

Geen vrouw ter wereld (en ook geen man) heeft zo’n complete erelijst. Leontien van Moorsel niet. Marianne Vos niet. Niemand niet.

Misschien won ze een paar wedstrijden omdat de concurrentie viel. Of omdat de concurrentie ziek was. Of moe. Of gewoon niet hard genoeg reed. Sneu voor de concurrentie, maar dat is hoe wielrennen werkt. Neem je hoed af voor Anna van der Breggen, in plaats van haar prestaties klein te maken. Afdingen op de wereldtitels van zo’n groot kampioen, dat geeft geen pas.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden