Sport EK wielrennen

Geen sprint, en toch wint sprinter Elia Viviani in Alkmaar

Elia Viviani wint de Europese titel. Beeld ANP

Eén ding stond bij voorbaat vast: de wegwedstrijd van de Europese titelstrijd zou eindigen in een massasprint. Het parkoers leende zich niet voor een ontsnapping en dus zou het woord in de slotfase zijn aan de rappe mannen. Het liep allemaal anders, al ging de winst wel naar een sprinter en ook niet de minste. Elia Viviani rondde het perfecte ploegenspel van de Italianen gedecideerd af.

De massasprint bleef uit in de smalle straten van de binnenstad van Alkmaar, die de wedstrijd het karakter gaven van een uit de hand gelopen criterium. Ruim twintig kilometer voor de finish op de Kanaalkade vond Viviane het tijd de wedstrijd te forceren. Hij kreeg twee sterke mannen met zich mee: de Belg Yves Lampaert en de Zwitser Pascal Ackermann. In de sprint bleef hij Lampaert, zijn ploeggenoot Quick-Step, simpel voor.

Ver voor de beslissende vlucht van het drietal reed de Nederlandse ploeg al een verloren wedstrijd. De renners van bondscoach Koos Moerenhout ontbraken steeds op de juiste momenten op de juiste plaats. In de eerste waaier in de lus door het Noord-Hollandse polderlandschap zaten alleen de sprinters Dylan Groenewegen en Mike Theunissen mee en in de binnenstad gevormde kopgroep van dertien renners was Sebastiaan Langeveld de enige Oranje-renner.

Het door Moerenhout bedachte plan ging uit van een sprint met Groenewegen als belangrijkste kandidaat voor de eerste Nederlandse winnaar van de Europese wegwedstrijd. Al snel kon er een streep door die op papier bijna vanzelfsprekende tactiek. Waar Nederland alleen met Langeveld in de groep van dertien zat, daar wist Viviani zich omringd door drie landgenoten. Zij wisten wat hen te doen stond en leverden met Viviani een opvolger af van hun landgenoot Matteo Trentin.

Wedstrijd van de gemiste kansen

Het werd voor Nederland de wedstrijd van de gemiste kansen. De her en der verspreide renners kregen nooit de controle op het koersverloop en in de Alkmaarse binnenstad was het onmogelijk de opgelopen averij goed te maken. Het was lastig manoeuvreren door de smalle straatjes, met veel haakse bochten. Zoals bij de kruising van de Kraanbuurt en de Langestraat, waar de renners met bewonderenswaardige stuurmanskunst de hoek om snelden.

Moerenhout, die de Europese wegwedstrijd een ‘soort kermiskoers met wind’ noemde, zei dat hij niet verrast was door de Italiaanse ‘move’ omdat volgens hem iedereen wist waar het ging gebeuren. Een verklaring voor het feit dat zijn renners op dat moment niet in positie reden, had hij echter niet. Hij ontkende dat ze niet op tijd de ernst van de situatie hadden ingezien. Wel was het hem niet ontgaan dat zijn ploeg ‘nooit lekker in de wedstrijd zat’.

“Alles was bij ons gericht op een sprint en niet op een ontsnapping”, erkende Moerenhout, “maar dat neemt niet weg dat je erg attent moet zijn op een ontsnapping.” Dat waren zijn renners dus niet, bij alle slagen hadden zij de verkeerde kaarten in handen. “We hadden er bij die groep van dertien bij moeten zitten. Daar verliezen we de wedstrijd en dat kunnen we niemand anders aanrekenen dan onszelf.”

Lees ook:

Pieters is niet de grote troef, maar ze herstelt wel de orde in het vrouwenwielrennen

Met de triomf van Amy Pieters in de wegwedstrijd is de Nederlandse hegemonie in het Europese wielrennen in ere hersteld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden