null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Geen bidons meer in de handen van kleine jongens en meisjes? Dat is doodzonde van een mooi gebruik

Het zijn de mooiste wielerverhalen, van kinderen met hun ouders tijdens de zomervakantie bij de Tour de France. Uren in de auto, vanaf de camping. Parasol, klapstoelen en een koelbox vol lekkernijen mee. Langs het parcours in het stoffig verdroogde gras, dat prikt tussen de gaatjes van sandalen door. Spelen met een bal, zweet op de kleine neuzen, tot vanuit de verte schelle muziek steeds luider wordt. De reclamekaravaan! Een petje, een paar zakjes Haribobeertjes en een madeleine-cakeje verdwijnen als trofeeën in mamma’s tas.

Nog langer wachten. Komen ze al? Motoren en ­auto’s vol met stickers rijden langs. Het geluid van een helikopter in de verte. De kopgroep! En dan, een paar minuten later, het grote peloton. Wind die weggezogen lijkt te worden, een bijna doodstil moment voor ze passeren, en dan komen ze eraan. De renners. Als een golf gezoem van bandjes, en geklak van versnellingsapparaten. Een kreet, en nog meer luide stemmen. Geflapper van de helikopter boven alles uit.

De bol dicht op elkaar gepakte mannen is in een flits voorbij. Een staartje renners met meer afstand, tot ­elkaar, tussen de auto’s, volgt. Er ploft bidon met een boogje voor de voeten van een jongen neer. De renner die hem gooit, werpt er een snel lachje achteraan. Alsjeblieft, kerel. Die is voor jou. Beschroomd pakt de jongen de bidon op. De koers is voorbij. Een klein stukje is ­achtergebleven. Bij hem. Hij neemt de bidon elke dag mee naar school. En als hij gaat fietsen. Hij oefent om ervan te drinken, terwijl hij rijdt. Hij oefent en droomt dat hij er ook een is: een echte prof.

Bidons horen in de handen van kleine jongens en meisjes gegooid te worden, die ze koesteren tot ze afgekloven en vaal ­onderin een zak gouden jeugdherinneringen belanden. Bij het volwassen worden denken ze er met warme gevoelens aan terug als ze een renner op tv een bidon naar het publiek zien werpen. Ze nemen misschien hun eigen kinderen wel mee naar de koers. Of worden zelf coureur. Zoals de Zwitser Michael Schär. Want het verhaal hierboven ­beschreven, is een jeugdherinnering van velen, maar specifiek ook die van hem. Bij het oprapen van de bidon als kleine jongen wist hij plots wat hij wilde: ik word ­later een van hen.

Het is doodzonde van een schitterend gebruik

Het lukte. Profwielrenner is hij al bijna vijftien jaar. Een gewaardeerde knecht. Tijdens de Ronde van Vlaanderen reed hij in dienst van Oliver ­Naesen en Greg van Avermaet. Hij fietste na pech terug naar het peloton, even alleen, en gooide toen in een bocht zijn bidon naar een fan die daar stond. Maar dat mag niet meer. De internationale wielerunie UCI heeft nieuwe regels bedacht. Bidons mogen nu alleen nog weggegooid in afvalzones. Op zich een goed idee. Want hoewel afbreekbaar tegenwoordig, vergaan bidons echt niet zomaar in de natuur. Dat duurt jaren. En er blijft ­altijd microplastic achter.

De Zwitser werd uit koers genomen, net als een Italiaanse renster bij de vrouwen. Een forse straf voor het willen initiëren van een jeugdherinnering. Natuurlijk, regels moeten er zijn, en de achterliggende gedachte is goed. Maar het is doodzonde van een schitterend ­gebruik. Het is een ongeschreven regel en een sport voor renners om lege bidons een mooie bestemming te geven – liefst voor de voeten van de kleinste fans.

De regel van geen bidons meer naar publiek mogen gooien is nog nieuw, er is wat mij betreft niet goed over nagedacht. Hup UCI, bedenk iets. Want willen inspireren zou toch niet strafbaar moeten zijn.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden