null Beeld
Beeld

ColumnHenk Hoijtink

Er was er maar eentje die normaal bleef doen, en dat was Antoine Griezmann

Henk Hoijtink

Het kan natuurlijk niet, maar het was alsof mij ergens in het onbevattelijke tussen ­hemel en aarde werd doorgegeven dat mijn moment van de tweede toernooiweek zich zou voordoen. De wedstrijd Portugal-Frankrijk was nog niet lang bezig – geen reden om al eens om te kijken naar de tv-schermen waar ik op mijn werkplek, nogal onhandig, met de rug naartoe zit. Toch keek ik om.

Ik zag een wonderschone tackle – mijn moment, wist ik onmiddellijk, van de tweede toernooiweek. Ik zocht ’m op na de dienst, zag ’m nog een keer of tien en ga ’m nu met zijn context beschrijven.

Paul Pogba, de middenvelder van Frankrijk, begon nog net op eigen helft aan iets waarvan je zag dat het niets kon worden. Het is geen toeval dat hij hierin een rol speelt. Hoe hij de zege op Duitsland in de bijna afgelopen eerste wedstrijd van Frankrijk al vierde, dat was mijn moment van de eerste toernooiweek geweest. Die overgave zie ik graag, maar er is ook een andere Paul Pogba, één die rare dingen doet. Die Pogba ging hier, je zag het van ver aankomen, de bal verspelen.

De Portugees Diogo Jota ging er met de bal vandoor. Pogba liep erachteraan, maar zoals dat slag er dan achteraan loopt: hij zou hier geen poot meer tussen krijgen, en daar ook niet echt moeite voor doen. Aan zijn rechterkant kwam een ploeggenoot aansnellen.

Dan doe ik het wel weer, dacht Antoine Griezmann. Hij wierp zich volledig ­gestrekt in de baan van ­Diogo Jota, tikte de bal met zijn rechtervoet weg, veerde vloeiend weer op en dribbelde met buitenkant links verder.

Tikken, lopen, tikken, lopen

Een aanvaller die zo perfect ook een tackle kan uitvoeren. Speurend naar de onderliggende teamverhoudingen, had ik hem op de voorgaande toernooien al aandachtig gevolgd. Zo goed zelf, en toch ook zo opofferingsgezind – op het EK 2016 al, en zeker op het WK 2018. (Zoals nu Diogo Jota, zo had hij toen teruglopend en teruglopend Lionel Messi in de achtste finale tot twee keer toe gestuit, als aanvaller een volleerde controlerende middenvelder.)

Na wat kansen in het begin dachten de Fransen dat het tegen Hongarije wel goed zou komen. Dan gaat Paul Pogba zijn rare dingen weer doen, en steeds meer deden er met hem mee. Er was er maar eentje die, tot het einde, normaal bleef doen – die bleef doen wat elke voetballer ooit is meegegeven.

Antoine Griezmann doet onvermoeibaar wat je eerste jeugdtrainer je zei: tikken, lopen, tikken, lopen. Zo snel doet hij dat, en hoe zelden níet naar de goede kleur.

In de schaduw van Messi

Zou Barcelona beter af zijn als hij, met anderen, niet in de schaduw van Messi zou hoeven spelen? Per saldo wel, denk ik zomaar. Bij Frankrijk zal Pogba, ook door zijn houding, als groter worden gezien. Het is iets wat, denk ik dan, de favoriet Frankrijk zou kunnen nekken.

Als studie van de onderliggende teamverhoudingen wordt het EK alleen maar interessanter, óók door het nu scheve toernooischema. In het zwakkere deel kunnen teamgevoel en zelfvertrouwen groeien. Zo is de sfeer rond Oranje voorlopig nog leuker en ironischer dan al na de eerste week: Frank de Boer kan elk interviewtje lachend besluiten, en wie hoor je nog over dat systeem dat Louis van Gaal op zoveel onredelijke toorn kwam te staan?

Tussenbalans na week twee: zo’n aanvaller, middenvelder en verdediger ineen als Antoine Griezmann heeft niet één andere ploeg. Maar beslissend voor de titel kan dat niet zijn – dat zullen de onderliggende teamverhoudingen zijn.

Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden