Beeld Maartje Geels

Column Marijn De Vries

Er is maar één team dat de prijs voor beste ploeg in deze Tour de France écht verdient

Dus. De mannen die elkaar deze Tour het meest in de weg reden, gaan er vandoor met de prijs voor “beste ploeg”. Ik snap daar dus niks van hè. Ik bedoel: dan ga je op pad met Mikel Landa, Nairo Quintana en wereldkampioen Alejandro Valverde, drie absolute sterren op de fiets, en dan rijden ze als kleuters in het rond. Ze reden elkaar eraf, reden achter elkaar aan, en Valverde fietste – ondanks heilige beloftes dat hij écht helper zou zijn – zoals te doen gebruikelijk voor Valverde.

Het was genânt om naar te kijken. De verhalen over de sfeer bij Movistar waren zo mogelijk nog beschamender. Quintana zou elke avond aan een tafel alleen zitten te eten, omdat hij volgend seizoen voor een andere werkgever rijdt. Tegen zo’n man gaan we natuurlijk niet vriendelijk meer doen, o nee. Sterker: als hij een etappe wint, dan zijn we niet blij, maar ronduit pissig.

Landa helpen we niet als hij achterstand heeft opgelopen na een valpartij in de waaierfinale naar Albi, nee nee, we koersen rustig door en komen zo zelf nog in de top tien van het klassement. Ja, ik kijk jou aan meneer Valverde. Dan mag je honderd keer wereldkampioen zijn – als je belooft te knechten, dan ben je knecht. En ga je niet stiekem toch voor je eigen klassement.

Stronteigenwijze kerels

Zesde, achtste en negende zijn ze geworden, en daarmee nemen ze de gele rugnummers voor beste ploeg mee naar huis. Tuurlijk, moeten ze helemaal zelf weten, die stronteigenwijze kerels, of ze zo voor schut willen fietsen. Maar ik mag toch hopen dat ze er niet nog trots op zijn ook.

Ik heb genoten van de flamboyante Julian Alaphilippe. Van zijn aanvallen en zijn lijden, aanklampend en schuddend met zijn hele lijf – om de gele trui maar te behouden. De mooiste ritwinst staat zonder twijfel op naam van Thomas De Gendt. Zo berekenend een razend peloton voorblijven: het is wat je altijd hoopt, maar wat zo goed als nooit gebeurt. Juichend stond ik op de bank voor dit beest van een Belg.

Thibaut Pinot die de koers deed ontvlammen en die met tranen uit de Tour verdween. Het gebroken hartenklassement heeft hij met glans gewonnen. Egan Bernal, de oerkracht in dat kleine lijf, de definitieve ontbolstering van een van de grootste wielertalenten ooit gezien. Heerlijk. Deze mannen maakten de Tour van 2019 onvergetelijk voor mij.

Beulswerk

En Jumbo-Visma. Zelden heb ik zoiets uitzonderlijks gezien. Mike Teunissen in het geel. Wout van Aert die ook wint als Dylan Groenewegen er niet is. De sprinter zelf zit niet bij de pakken neer, maar pakt ook een etappe mee. George Bennett, Laurens De Plus en natuurlijk Steven Kruijswijk in de bergen. En dan heb ik het beulswerk van Amund Grøndahl Jansen en Tony Martin nog niet eens genoemd.

Move over, Movistar. Jullie hebben de titel dan misschien gewonnen, maar er is maar één team dat de prijs voor beste ploeg in deze Tour de France écht verdient.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden