null Beeld
Beeld

ColumnHenk Hoijtink

Enig besef van historie en realiteit mag toch wel worden gevraagd, als het om dit Oranje gaat

In het boek De hand van Van Gaal van Hugo Logtenberg, een reconstructie van het WK 2014 van Oranje, bleek ik te figureren. Voor en ook lang nog tijdens het toernooi had de pers veel kritiek op Louis van Gaal, die Oranje in een systeem met een extra verdediger liet spelen. De auteur had alles nagelezen: alleen Trouw toonde begrip, was zelfs enthousiast, schreef hij. Perschef Kees Jansma liet de chagrijnige Van Gaal mijn artikel lezen. “Leuk, Kees, maar wie leest die krant nog?”, zou die hebben gezegd.

Ik zag het tafereel voor me en heb er, met alle begrip, smakelijk om gelachen. Van Gaal was erbij gebaat dat De Telegraaf het volk zou uitleggen dat hij de juiste keuze maakte, de enig mogelijke, maar die verkondigde dag na dag dat de coach zichzelf en – wat natuurlijk veel erger was – het Nederlandse voetbal verloochende.

Ik verwachtte er woensdag niets van, van Nederland-Schotland, óók omdat ik de oefenwedstrijden voor het WK 2014 niet licht zal vergeten: dráken waren het, alle drie. Het spel zag er niet uit, maar Van Gaal hield vast aan het systeem. Dat begreep ik dus: als je een magere ploeg hebt, stel je een aanvaller minder en een verdediger meer op.

Het is nu niet anders, om niet te zeggen dat het in zekere zin nog magerder is. Van Gaal kon het systeem nog richten en afstemmen op de geladen Arjen Robben in de aanval, Frank de Boer heeft Memphis Depay.

Het is geen abacadabra, zei Frank de Boer

Dan toch maar weer even het lesje geschiedenis. Oranje werd in 1988 Europees kampioen met twee spitsen. Het haalde in 2010 de WK-finale met een door Mark van Bommel en Nigel de Jong vergrendeld middenveld en met Dirk Kuijt, bepaald geen typische vleugelspits, op één van de twee flanken. 2014 is bekend.

Daarmee zeg ik niet dat het huidige Oranje zoiets kan uitrichten – nee, dat zit er niet in. Maar enig besef van historie en realiteit mag toch wel worden gevraagd. De tv-interviews gingen meteen na Nederland-Schotland op volle kracht één richting uit: dit kon niet, dit moest weer snel ‘ons’ 4-3-3 systeem worden, het systeem waarin onze spelers zijn opgevoed, wordt dan graag gezegd – even graag als wordt verzwegen hoe broos en achterhaald het is.

Ja, Van Gaal had meer tijd om op 5-3-2 te trainen. Maar overdrijf dat niet, zo anders is het allemaal niet. Het is geen abacadabra, zei Frank de Boer.

Pierre van Hooijdonk zei dat het geen systeem is waarin je de tegenstander je wil kunt opleggen. Alsof dit Oranje dat zou kunnen of zou moeten willen, in de eerste ronde al niet, om maar te zwijgen over wat daarna de tegenstand kan zijn. Het mag zwaar klinken, maar er zo makkelijk en in clichématige groeven over praten, en daarmee het volk voeden, vind ik kwalijk.

Het is inderdaad geen abacadabra, maar dat gaat er wel van worden gemaakt

Hugo Logtenberg parafraseert de gesprekken tussen Van Gaal en Jansma in 2014 over de benadering van de pers. Het stoort Van Gaal dat journalisten zich niet in zijn positie verplaatsen en zich niet in de achtergrond van zijn keuze verdiepen. Dat is toch hun vak?

Frank de Boer heeft nu nog de goedmoedige houding dat iedereen zijn mening mag hebben. Maar het zal erger en erger worden, alles eromheen zal elkaar opjagen – en nee, De Boers communicatieve onhandigheid helpt zacht gezegd niet mee. Het is inderdaad geen abacadabra, dát zegt hij wel raak, maar dat gaat er wel van worden gemaakt: abacadabra ver van historie en realiteit.

Dat is toch hun vak? Als Frank de Boer straks zo ver is dat ook hij dat verzucht, zal niemand het horen – en een columnpje in deze krant, wie leest dat nog?

Sterkte, Frank.

Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden