ColumnMarijn De Vries

Elke ochtend wakker worden, en de rest is bonus

In de tijd dat ik me nog ontzettend opgelaten voelde omdat ik altijd hoogrode wangen kreeg bij de minste opwinding, ik denk dat ik dertien was, kwamen Avital Selinger en Ron Boudrie een keer een clinic geven bij onze volleybalvereniging in Sleen. We schrijven 1992 of 1993 denk ik, na de Olympische Spelen in Barcelona in ieder geval, waar de toen nog niet zo lange mannen zilver wonnen. Spelverdeler Avital Selinger was immers maar 1 meter 75, ruim een kwart meter korter dan zijn opvolger Peter Blangé.

Met gloeiende konen zat ik op de tribune tijdens die clinic. Natuurlijk had ik het op tv gezien, maar in het echt sprong Avital nog veel hoger dan ik me kon voorstellen. En niet alleen dat. In zijn sprong hing hij, op het hoogste punt, even stil in de lucht. Precies op dat moment leken zijn vingers de bal net niet te raken, en toch speelde hij hem precies op de plek waar hij ’m hebben wilde. Ik was totaal gefascineerd. De volleybal met zijn handtekening, en die van Ron Boudrie die nu interieurontwerper blijkt te zijn, heb ik bij de vorige verhuizing weggedaan. Oud, lek, vies.

Toch zonde, dacht ik toen het interview met de nieuwe bondscoach van de Nederlandse volleybalvrouwen gisteren werd aangekondigd op Radio 1, in De Perstribune. Om vrijwel meteen weer van mening te veranderen. Want wie antwoordt nu ‘elke ochtend wakker worden’ op de vraag wat je persoonlijke doelen voor 2021 zijn? Wat een flutdoel.

Mensen moeten hun eigen weg zoeken

Toch bleef ik luisteren. Zelfs toen hij er ‘de rest is bonus’ aan toevoegde. Het eerste lachje verscheen op mijn gezicht toen hem werd voorgelegd dat mensen vinden dat hij altijd gelijk wil hebben. “Ik kan me voorstellen dat het zo lijkt”, zei Selinger. “Maar ik denk eerst goed na en praat pas als ik zeker ben van mijn zaak. Zo niet, dan hou ik mijn mond.” Ha. Deden meer mensen dat maar. Helemaal in deze tijd. Wat een rustige ratio zou dat geven, wat een feest aan feiten, wat een redelijk debat.

De bondscoach begon te verhalen over hoe hij volleyballers begeleidt in de reis ergens naartoe, in plaats van te focussen op het einddoel. In het verleden leidde hij de Nederlandse vrouwen al eens: in 2009 wonnen ze een zilveren plak op het Europees kampioenschap. Voor deze tweede ronde heeft hij zich voorgenomen beter te gaan luisteren. Op het juiste moment. Om er vervolgens het juiste gewicht aan te geven. Mensen moeten hun eigen weg zoeken, zei hij, ik kan alleen maar zeggen dat ze beter linksaf kunnen gaan als ze in het ravijn dreigen te storten.

Balsem voor de ziel

Tijdens het uur veranderde ik langzaam weer van mening. Misschien was het zijn accent dat ervoor zorgde dat ik de eerste antwoorden toonloos en nietszeggend vond. Ik schaamde me dat ik daar niet meteen doorheen had kunnen luisteren. De afgewogen zinnen en de wijsheid van Selinger waren weldadig. Een balsem voor de in deze tijden zo verhitte ziel.

Ik neem zijn woorden mee. Focus me op de reis, besluit ik eens te meer. Niet op het einddoel. Want waar dat dit jaar ligt weet niemand. Elke ochtend wakker worden, zo simpel, dat is écht al wat telt. Goed luisteren telt ook. Alleen iets zeggen als je hebt nagedacht. En de rest? De rest is bonus.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden