Beeld Werry Crone

ColumnMarijn de Vries

Elke atleet ziet nu ineens waar het leven écht om draait

Nog nooit voelde mijn column zo nutteloos en misplaatst. Er is ook niks om over te schrijven: alle sport is stilgelegd. Dat wat er wel­beschouwd al weinig toe deed, die centimeters hoger of verder, tienden van een seconde harder – het heeft nu helemaal geen ­betekenis meer.

De meeste atleten kunnen niet meer trainen. Hun sporthal, zwembad of voetbalveld is gesloten. Voor atleten die nog wel trainen, omdat ze dat thuis of in hun eentje in de buitenlucht kunnen doen, geldt pure onzekerheid. Waar trainen ze voor? Voor welke wedstrijd, welk toernooi? Gaan de Olympische Spelen door? Ja, in 2021 misschien.

Trainingsschema’s zijn naar de knoppen. Kwalificatiemomenten zijn gemist. Periodisering: voor wat precies? Plannen voor trouwerijen, gepland in 2021, kunnen naar de prullenbak. Kinderwensen die zijn uitgesteld om nog een laatste keer op het Olympische podium te vlammen, kunnen die nog langer wachten? Nog een jaar?

Het leven is niet maakbaar. Als deze crisis ons iets duidelijk maakt, is het dat. Een topsporter is flexibel, zeggen ze. Dat klopt. Creatief ook. Je ziet het al op de sociale media. Ze vinden wel een manier om te trainen, binnen. Roeien met de riemen die je hebt.

Bewegen, samen, beleven 

Bij regen en bij storm hebben wielrenners een mantra: het is voor iedereen hetzelfde. Daar vind je dan ook makkelijk berusting in. Was dat nu ook maar zo. Maar nee: nu is het voor iedereen verschillend. In het ene land mag je niet eens naar buiten. In het andere land mag je nog alles doen. De concurrentie zit niet stil – dat is nu dus letterlijk het geval.

Je niet druk maken over waar je geen invloed op hebt, ook zo’n fantastisch topsportersdevies. Maar als je vastberaden hebt besloten dat dit jaar je laatste is? Dat je na de Spelen een gezin wilt stichten? Weet je dan zeker dat je het een jaar wilt rekken? Kun je dat, is de motivatie nog groot ­genoeg? De discipline om er alles voor te doen en voor te laten? Hou je de vorm vast, train je jezelf nog een keer zo sterk als nu?

Bijna ontroerend vind ik dat je hier geen sporter over hoort klagen. Natuurlijk zijn ze allemaal teleurgesteld. Voor velen is het zelfs een persoonlijk drama, met keuzes die gedwongen voor hen worden gemaakt: het einde van je carrière door corona en niet – bijvoorbeeld – tijdens de olympische marathon. Maar hoe gedesillusioneerd iedereen ook is, de sportverdwazing is tijdelijk opgetrokken. Elke atleet ziet ineens haarscherp waar het leven écht om draait: om leven.

Wat een luxe blijkt het plotseling dat je je druk kunt maken over centimeters hoger of verder, tienden van seconden harder. Ik denk dat geen atleet die nu leeft dat ooit nog vergeet. Al komen we hier allemaal met papperige spieren en een conditie van nul uit, wat gaan we genieten als het allemaal weer mag. Sporten. Trainen. Wedstrijden. Koersen. Afzien. Strijden. Wie wint en wie verliest, doet er niet eens echt toe. Bewegen, samen, beleven in ­stadions en op tribunes.

De sport komt abrupt tot stilstand in tijden van corona. Het ­leven gaat even naar de basis nu. Laten we hopen dat we snel weer groots en meeslepend mogen ­juichen en dat we mogen genieten van de kleine dingen nu.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden