RubriekDéja Vu

Een WK Vrouwenvoetbal dat nog geen WK mocht heten

De Amerikaanse vrouwen vieren hun wereldkampioenschap na het toernooi dat in 1991 in China werd gehouden.Beeld Hollandse Hoogte / AFP

Van Nederland, België en Duitsland, de drie landen die deze week bekendmaakten dat ze de organisatie van het WK vrouwenvoetbal in 2027 ambiëren, mocht alleen Duitsland meedoen aan het eerste wereldkampioenschap ooit in China in 1991. Nederland verspeelde zijn kansen tijdens een EK-kwalificatie-interland tegen Denenmarken op een sportpark in Denekamp. Bij een zege zou Oranje zijn geplaatst voor het EK én het WK. Maar de Denen wonnen na verlenging met 0-1. Zij gingen naar het EK. En omdat Zweden tegelijkertijd

0-0 speelde tegen Italië, mocht Zweden als vijfde en laatste Europese land naar China.

International Margriet Limbeek, ook wel de blonde Maradona genoemd, kon volgens de kranten niet stoppen met huilen. Bert van Lingen, al sinds 1979 bondscoach van de Nederlandse vrouwen, was teleurgesteld: “We hadden graag ons visitekaartje afgegeven, maar we hebben het verfrommeld. Het zal al heel wat tijd kosten om dat kaartje glad te strijken.”

Pas achteraf noemde de wereldvoetbalorganisatie Fifa het evenement in China een WK. In 1991 zelf vonden de bobo’s dat nog te riskant: in het geval van een organisatorische of commerciële miskleun zou het negatieve effecten kunnen hebben voor het merk dat het WK voor mannen, al georganiseerd sinds 1930, inmiddels was. De vrouwen speelden in plaats daarvan om de door snoepfabrikant Mars gesponsorde M&M-cup.

Het paste bij de manier waarop over vrouwenvoetbal werd gepraat. Veel stelde het allemaal niet voor, vonden de uiteraard mannelijke kenners. ­Fysiek en mentaal schoten de dames tekort voor wedstrijden op een aanvaardbaar niveau, stelden ze meesmuilend vast.

De lengte van een normale wedstrijd was ook nog vastgesteld op tachtig minuten. Een volle negentig minuten zou vrouwen te veel uitputten.

Behalve vijf Europese teams deden nog zeven elftallen mee: drie uit Azië en namens Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Afrika, en Australië en Oceanië. Hoewel de belangstelling van de internationale media beperkt was, waakte China voor beelden van lege tribunes. Om de stadions te vullen werden hele cohorten van hun werk naar de stadions geleid.

Het team van de Verenigde Staten won onder toeziend oog van voetbalicoon Pelé, Fifa-president João Havelange en 65.000 toeschouwers de finale van Noorwegen. Een Amerikaanse onderschepte vlak voor tijd een foute terugspeelbal van een van de Noorsen en maakte de 2-1.

Alleen deze wedstrijd werd door ­Nederlandse krantenredacties een berichtje waard geacht. Daarin werd gesproken over de winst voor ‘voetbalontwikkelingsland’ de VS. De zege van de vrouwen, voornamelijk collegestudentes, was een mooie opsteker richting 1994, het jaar waarin Amerika de WK voor mannen mocht organiseren. Dat evenement moest de sport daar echt op de kaart zetten.

Nederlandse media schreven niet over de primeur bij de wedstrijd om de derde plaats in China. Het duel tussen Duitsland en Zweden was de eerste interland ooit die werd gefloten door een vrouwelijk arbitraal trio. De drie kwamen uit Nieuw-Zeeland, Brazilië en ­organiserend land China.

In Nederland floten op dat moment al enkele vrouwen af en toe wedstrijden in het mannenamateurvoetbal in de derde en vierde klasse. Andersom waren er nog mannelijke arbiters die hun toegewezen wedstrijden in het vrouwenvoetbal weigerden. Dat vonden ze echt beneden hun stand.

Waar de spelers van het Amerikaanse vrouwenteam dat vorig jaar Nederland versloeg in de finale van het WK in Frankrijk een uitnodiging van de president kregen voor een bezoek aan het Witte Huis, keerde het winnende VS-team in 1991 in stilte terug uit China. De opmars van het vrouwenvoetbal in Amerika en elders ging wel door.

In 1995 was er in Zweden, zoals elke vier jaar daarna, weer een mondiaal eindtoernooi. Dit keer mocht het ­vanaf het begin WK heten.

Paul van der Steen bekijkt wekelijks het nieuws door een historische bril.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden