ColumnMarijn de Vries

Een lockdown? Néé, maak het leven niet onleefbaar

Niemand is een binnenmens. Dat hebben we dit weekend gezien. Zelden leek de natuur meer gewaardeerd dan gisteren en eergisteren. Zelden leek wandelen, fietsen, schommelen, voetballen, ravotten, bootcampen, zonnen, een biertje drinken, proosten, de lente vieren en na ons de zondvloed het aantrekkelijkste om te doen. Als je de media mocht geloven, dan.

Ik waarschuw vast: deze column wordt geen bijval voor de blijf-binnen-extremisten. Vind je dat Nederland net als sommige andere landen in totale lockdown moet, met niemand meer op straat voor wat dan ook, lees dan vooral niet verder. Om je niet te ergeren. Ik denk er namelijk anders over.

Want waar ik me bevond, in Zwolle, kon je een kanon afschieten op straat. Mijn fietsrit van honderd kilometer was totaal bevreemdend, zo weinig mensen kwam ik tegen op de Overijsselse wegen. Soms leek het wel alsof ik de memo dat de mensheid was opgeheven had gemist. Alleen op de wereld.

De waarheid lag in het midden

Dus de waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Er waren plekken waar te veel mensen op een te dicht kluitje samenkwamen, en te overduidelijk lieten zien dat anderhalve meter afstand hun geen biet kon schelen. En er waren plekken die extreem rustig waren, met mensen die zich wél aan alle voorschriften van het RIVM hielden.

Ik snap het best, de roep om iedereen dan maar op te hokken. Het lijkt de enige remedie tegen de egoïsten die alleen aan hun eigen pleziertjes denken en niet aan het gevaar dat ze vormen voor zichzelf en anderen, in deze tijden van corona. Ze verpesten het voor iedereen.

Maar niet meer naar buiten mogen zou een ramp zijn. Juist nu staan veel mensen onder hoogspanning. Als ik alleen al naar mezelf kijk, al dagen thuis met man, baby en peuter, met twee volledig stilgevallen inkomens, niks om handen, op deze wekelijkse column na. Dan is een rondje fietsen, om beurten, voor ons het enige medicijn.

En dan hebben wij het nog prima. Er zijn ook gezinnen met veel meer mentale stress. Met directe geldzorgen. Met gewelddadige partners. Met seksueel misbruik. Met kinderen met een beperking of gedragsproblemen die nu nergens naartoe kunnen. Met depressies, suïcidaliteit, of andere geestelijke nood die nu niet gelenigd wordt.

Sluit ons niet op!

Naar buiten is de enige vluchtoptie die zij nog hebben. Buiten sporten of wandelen de enige uitlaatklep. Daarom: sluit ons niet op! Niet alleen voor deze mensen, maar voor iedereen. Buiten houdt ons fysiek en mentaal gezond, en dat hebben we keihard nodig de komende weken. Maanden. Jaren.

Er is echt wel wat te verzinnen om de stronteigenwijzen van deze wereld het samenkomen te beletten. Sluit winkels en bouwmarkten. En dat notariskantoor bij mij om de hoek waar de medewerkers gewoon in zo’n kantoortuin zitten, met hun computerschermen op niesafstand. Ik was perplex te lezen dat in brandhaard Lombardije kantoren en bouwplaatsen pas dit weekend dichtgingen – en dat niet dat, maar buiten zijn als het probleem werd gezien.

Stel een samenscholingsverbod in. Handhaaf. Verzin op drukbevolkte plekken een list om de afstand te bewaren: mensen met een even huisnummer mogen ’s ochtends naar buiten, mensen met een oneven huisnummer ’s middags. Zoiets. Controleer. Geef boetes. Zoals in België: daar is een lockdown, maar mag je nog naar buiten om te wandelen of te sporten, met je gezin, je ‘corona-buddy’, of alleen.

Strengere maatregelen zijn onvermijdelijk. Doe wat moet. Maar sluit ons niet op. Maak het leven niet onleefbaar. We hebben buiten juist nu meer nodig dan ooit.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden