ColumnHenk Hoijtink

Een ethisch reveil in het voetbal, ik grinnik erom

Dan heb je net geschreven dat we korte of langere tijd best zonder voetbal kunnen, zeker het voetbal van nu, en dan wordt Mino Raiola ­uitverkozen tot invloedrijkste man van het Nederlandse voetbal – dat voetbal van nu dan.

Hij staat op 1, de succesvolle zaakwaarnemer, in een top-50 van Voetbal International, dat een enquête in de Nederlandse voetbalwereld hield. Bij de presentatie van de lijst laat VI weten dat sommigen Raiola hun stem niet gunden en anderen hem die ‘met frisse tegenzin’ gaven.

Mino Raiola maakt de grootste transfers, hij verdient het meeste geld. Dat roept veel op: afgunst, niet het minst, en ongemak van mensen die niet op hem willen stemmen, maar het ‘onvermijdelijk’ vinden om dat te doen. Ja, het is onvermijdelijk, in dat voetbal van nu, het voetbal van het onzedelijke geld.

Ik ga me niet afzetten – dat is me te gemakkelijk – tegen de persoon van Mino Raiola, een ogenschijnlijke patjepeeër die, zo beschrijft VI waarheidsgetrouw, zo lijkt weggelopen van de set van ‘The Sopranos’. Zaakwaarnemers, ze hebben me nooit iets geïnteresseerd – hun werk ook niet.

Dat wilde nog wel eens doodslaan op verjaardagsfeestjes: als er weer één, razend nieuwsgierig naar dat mooie vak van mij, wilde weten wat die spelers nou verdienden en wat daar voor zaakwaarnemers dan aan vastzat. Géén idee, nooit willen weten.

Rob Jansen was eerder de grote zaakwaarnemer van Nederland. Gebekt genoeg om te doen geloven dat hij anders was, netter (zo liet hij het zelf graag voorkomen); dat het niet hem, maar anderen om het grote geld ging. “Deze crisis zal de voetbal­wereld verplichten tot normaal gedrag”, zei hij laatst in Trouw. “Salarissen zullen noodgedwongen worden aangepast, transfersommen en makelaarsbonussen zullen beduidend lager uitvallen.”

Daar moet ik hevig om grinniken: de voorbijgestreefde, maar juist door het abnormale gedrag van járen natuurlijk wel geslaagde zaakwaarnemer, die een ethisch reveil predikt.

VI publiceerde enige tijd geleden een interview in tweevoud met Mino Raiola, de afzonderlijke ­delen al ellenlang. Hij troonde VI mee door Monaco, waar hij kantoor houdt, en hij mocht zijn zegje doen, zeg maar. Ik las één deel, of meer: ik nam er kennis van. Wat een paar keer terugkwam: als hij ergens beter van wordt, dan vindt de hele ­wereld er iets van, maar als een ander of een club ergens beter van wordt, dan hoor je niemand – dat sentiment, dat denken in ­extremen.

Zo’n top-50 is ook maar een lijst van  appels en peren

Zijn spelers zijn blij met hem en hij doet alles voor ze, zegt hij altijd en overal. Ik heb geen reden daaraan te twijfelen. Hij bracht Matthijs de Ligt naar Juventus. Een keuze voor het geld, hoorde je veel. Mij leek en lijkt Juventus een uitstekende club voor deze rasverdediger.

Zo’n top-50 is ook maar een lijst van appels en peren – en wat is invloed? Ronald Koeman staat op nummer 2. De hoogste trainer van het land, ja, maar als een paar van zijn spelers geblesseerd zijn, wat is zijn invloed dan nog? Johan Cruijff staat op 3. Opdat zijn ­gedachtengoed voortleve, maar vraag wat dat dan is, zijn gedachtengoed, en in een mum van tijd heb je slaande ruzie in de tent.

Wat je als menselijke reflex nu overal hoort, schrijft in een ­redactioneel commentaar ook VI: dit is een tijd voor bezinning. Is de invloed van Raiola een vloek of een zegen, werpt het blad dan als een van de vragen op. Ontijdige vraag, gepasseerd station.

Bezinning in dat voetbal van nu, ik ga het rustig afwachten, grinnikend, zonder al te hoge ­verwachtingen.

Redacteur Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden