Sifan Hassan Trots

Een beetje moederlijke trots voor Sifan, graag

Sifan Hassan poseert met haar gouden medailles Beeld ANP

Hoogspringer Douwe Amels won geen prijs op het WK atletiek. Sterker, hij kwam niet eens door de voorronde. Eindigde als kortje in de krant. Ook ik had waarschijnlijk geen aandacht aan hem besteed, als zijn moeder zich niet had geroerd.

Sijkie Amels schreef een briefje aan alle Nederlandse atleten die ook in de voorrondes waren gestrand en plaatste dat op twitter.

Gooi het bijltje er niet bij neer

“Jullie halen de voorpagina’s van de kranten niet en in de mixed zone kunnen de meesten van jullie gewoon doorlopen, denk ik. Maar jullie hebben net als Sifan en Dafne ook jarenlang getraind en van alles opzij gezet om je voor Doha te kwalificeren. Jullie zijn teruggekomen na blessures, je hebt jezelf soms aan je haren uit het moeras moeten trekken, gooit het bijltje er niet bij neer en gaat dóór.

Geen finaleplaatsen, (nog) geen medailles en misschien heb je nog flink wat dagen en nachten of ­weken nodig om de teleurstelling voorbij te komen. Het levert niets op, maar mijn trots en bewondering hebben jullie!”

Goedbedoelde opmerkingen

Zo zijn moeders. Ik heb er zelf ook eentje. Ben je stikchagrijnig over je slechte prestatie, zegt je moeder: maar ik ben tóch trots op je. Jahaaaa, zeg je, terwijl je denkt: ga toch weg met je goedbedoelde opmerkingen. Moedertrots, zo oneindig dat het ergerlijk is.

Daar moet ik aan denken als ik ­Sifan Hassan ongenaakbaar naar haar tweede overwinning op het WK zie snellen. Terwijl iedereen het heeft over haar coach ­Alberto Salazar, die in de dagen tussen haar twee afstanden voor vier jaar is geschorst wegens overtreding van de dopingregels, denk ik aan Sifans moeder.

Een goed moslima draagt een hoofddoek

Haar moeder en de rest van haar familie, met wie ze geen contact meer heeft sinds ze op haar vijftiende uit Ethiopië vluchtte, of sinds ze in Nederland is begonnen met hardlopen – dat laat ­Sifan in interviews in het midden. Ze praat er liever niet over. Wel heeft ze verteld dat haar moeder haar levenswijze ten strengste afkeurt. Een goed moslima draagt een hoofddoek. En loopt zéker niet hard in weinig verhullende kleding. Sifan worstelt ermee. Nog steeds. Als een van de weinige atletes draagt ze een hemd dat haar buik bedekt.

Terwijl de hele wereld speculeert dat iemand die door zo’n coach getraind wordt zelf ook wel bijna doping gebruikt moet hebben, zie ik in haar solo naar de finish een vrouw die ook echt alleen is.

Met haar coach mag ze sinds zijn schorsing niet meer praten. Met de man die ze vertrouwt. De man met wie ze nog ruziede over meedoen aan de 5000 of de 1500 ­meter. De man met wie ze de hele dag door contact heeft, op toernooien als deze.

Met wie viert ze haar wereldtitels?

Ja, Sifan zou zich duidelijker moeten uitspreken. Afkeuren wat haar coach gedaan heeft, ook al wordt zij zelf nergens genoemd in het dikke rapport van de Amerikaanse antidopingautoriteit. ­Zeker, ze zou het niet gek moeten vinden dat mensen vragen stellen – maar er voor eens en voor altijd korte metten mee moeten maken.

Maar wie weet hoe dat in haar hoofd gaat? In het hoofd van een 26-jarige die al eens alles is kwijtgeraakt waarvan ze houdt? Met wie viert ze nu haar twee wereldtitels? Niet met haar coach. Niet met haar familie. Niet met haar moeder.

Dan mag je dubbel wereldkampioen zijn en alle voorpagina’s vullen, maar dan ben je, denk ik, ­behoorlijk eenzaam. En hoop ik dat de brief van Douwes onvoorwaardelijk trotse moeder ook een beetje voor Sifan gelden mag.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden