Wielrennen

Dylan van Baarle zweeft naar zege in Roubaix. ‘Deze zal voor eeuwig zijn’

Dylan van Baarle Beeld BELGA
Dylan van BaarleBeeld BELGA

Dylan van Baarle heeft eindelijk het vertrouwen dat hij de beste kan zijn. In Roubaix kwam hij zondag solo aan, voor de grootste overwinning in zijn loopbaan. Hij was de beste in Parijs-Roubaix.

Kick Hommes

Meter voor meter rijdt hij weg, op de kasseien van Camphin-en-Pévèle. Alleen de benen bewegen. De armen losjes op het stuur, omdat de fiets aangeeft wat de beste weg is. Het is stijlvol, en het gaat hard. Achter hem verdwijnen Matej Mohoric en Tom DeVriendt langzaam uit zicht. Van Baarle rijdt alleen over kasseien, op zoek naar een kassei voor zichzelf. De trofee, voor de winnaar van Parijs-Roubaix.

Twintig kilometer later kan hij op de wielerbaan in Roubaix het feest vieren. Hij, de 29-jarige renner uit Voorburg die in Monaco woont, is winnaar van een van de meest monumentale wedstrijden in het wielrennen. Na Niki Terpstra in 2014 is hij de eerste Nederlander in acht jaar die de klassieker won. Achter hem wordt Wout van Aert tweede, Stefan Küng derde.

Van Baarle maakt dit jaar definitief te stap naar de absolute top. Hij zat er jaren dichtbij, maar was ook de meesterknecht bij Ineos, gemaakt voor die rol in de Tourploeg. Vooral dankzij het wapen waarmee hij in voorjaarswedstrijden voor eigen kans mocht gaan. Hij rijdt na tweehonderd kilometer nog even hard als na dertig.

‘Gliden’ over de weg

Op weg naar Roubaix deed Van Baarle zondag weer waar hij goed in was. Hij demarreert niet. Hij zweeft weg van de rest. ‘Gliden’, noemt teambaas Dave Brailsford het fenomeen treffend midden op de wielerbaan, een kwartier nadat ‘zijn’ renner is gehuldigd. Hij rijdt simpelweg een of twee kilometer harder dan zijn concurrenten. Het is Van Baarles kracht, waar hij ook op traint. Tussen de klassiekers wil niemand met hem mee meerijden. Als enige binnen de ploeg doet hij nog fietsritten van drie uur met 36 kilometer per uur gemiddeld. Van Baarle heeft er zelf een term voor: “karren maar”.

Zelf weet hij dat hij in de koers die kracht moet benutten. “Het wielrennen verandert. Renners vallen eerder aan. Dat probeer ik ook. Om zo de koers hard te maken nog voor de belangrijke momenten. Dan kan je het piekvermogen van de toprenners aftoppen, iets waar ik op tekort kom.”

En er speelt nog iets mee. Vertrouwen. “In de koers kon het vertrouwen in zichzelf soms nog weleens wegebben”, zei ploegleider Servais Knaven, die zelf in 2001 won en na afloop in volle sprint op Van Baarle afliep om hem stevig te omhelzen. “Maar je ziet dat dat nu niet meer gebeurt.”

Scheur in het bekken

De zilveren medaille op het WK afgelopen najaar in België was het moment geweest dat ‘de klik’ plaatsvond. Of eigenlijk was het het vertrouwen geweest dat bondscoach Koos Moerenhout hem gaf, door hem toch te selecteren toen Van Baarle met een scheur in zijn bekken vlak voor die wedstrijd amper kon lopen. “Hij zei toen tegen mij dat ik er ook op moest vertrouwen dat ik in belangrijke wedstrijden mee kon. Dat kreeg ik toen ik in de finale van het WK zat. Ik kon er een hele winter op voortbouwen.”

Dit voorjaar zette hij het stapje dat renners als Wout van Aert en Mathieu van der Poel (negende in Roubaix) van nature hebben. Het mee kunnen doen voor de eerste plaats. Hij werd tweede in de Ronde van Vlaanderen. En nu won hij in Roubaix, zeven maanden nadat hij bij de vorige editie na pech als allerlaatste over de finish kwam. “Alles viel vandaag op zijn plek. Het was heel speciaal.”

Van Baarle profiteert bovendien van een koerswijziging van de hele ploeg Ineos. Toen de ploeg in 2020 de Giro won, ging dat met een andere tactiek. Aanvallend, niet meer vanuit het defensief controleren. Teambaas Brailsford maakt in Roubaix een analogie. “Om een beetje te chargeren: wij gingen van het voetbal van Duitsland naar het voetbal van Brazilië.”

Plaatsmaken voor jonge rijders

Volgens Brailsford kwam het team dat de klassiekers zou rijden afgelopen winter voor het eerst in twee jaar weer fysiek bijeen, iets wat door corona daarvoor onmogelijk was. Daar werd goed gesproken over de manier waarop de ploeg wilde rijden. Er werd plaats gemaakt voor jonge renners. Brailsford: “Die bijten de ouderen in de kuit, om te laten zien dat ze eraan komen. Ze zorgen voor energie, voor lol. Maar Dylan, die is het professioneelst van allemaal.”

Van Baarle, die in onderhandeling is met Jumbo-Visma, won de snelste Parijs-Roubaix die ooit werd gereden. Hij reed de 257 kilometer in vijf uur, 37 minuten en 1 seconde. Een snelheid van 45,8 kilometer per uur, gemiddeld. “Weet je, eigenlijk haat ik kasseien. Wat het leuk maakt? Dat ik er harder over rijd dan anderen.”

Alleen kwam hij aan op het Vélodrome in Roubaix. Geniet van je ereronde, droeg Knaven hem op in de laatste kilometers. Van Baarle reed met kippenvel op zijn armen. Na afloop had hij nog geen idee wat zijn zege betekent: dat er een douche naar hem wordt vernoemd en dat hij voor eeuwig op een erelijst staat met daarop namen als Merckx, Coppi, Sagan, Boonen en Cancellara. Knaven weet wel wat er gaat gebeuren. “Dit is de wedstrijd die de mensen het meest bijblijft. Dit zal voor hem voor eeuwig zijn.”

Longo Borghini wint na fraai ploegenspel van Trek

Ook zaterdag bij de vrouwen kwam de winnaar solo aan op de wielerbaan in Roubaix. De Italiaanse Elisa Longo-Borghini verzilverde het ploegenspel van Trek-Segafredo, nadat ze bijna dertig kilometer alleen vooruit had gereden. Achter haar werd Lotte Kopecky tweede, Lucinda Brand derde.

Het was pas de tweede Parijs-Roubaix voor vrouwen, maar het parcours en de organisatie voelden al vertrouwd aan. In droge omstandigheden was het bovendien een echte race, en geen glibber- en glijpartij. Uiteindelijk won de ploeg die bij de vrouwen de meeste aandacht heeft voor Parijs-Roubaix. Trek-Segafredo heeft twee keer op rij gewonnen en vier van de zes podiumplaatsen zijn voor de ploeg. Ellen van Dijk, zelf zevende: “Er is geen race waar het bij ons meer over gaat dan Parijs-Roubaix.”

Longo Borghini sprak na afloop bijna filosofisch over haar race. “Het was een geweldig gevoel om solo op het Vélodrome aan te komen. Het is alsof je van Dantes hel naar het paradijs gaat. Ik reed daar alleen op een baan waar zo veel wielergeschiedenis ligt. En uiteindelijk ben ik slechts Elisa.”

Lees ook:

Nooit reed een vrouw een tijdrit op het WK sneller dan Ellen van Dijk

Ellen van Dijk, ook lid van de sterrenformatie van Trek werd in september wereldkampioen tijdrijden, voor de tweede keer in haar carrière.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden