Wielrennen

Dylan van Baarle ‘kart’ naar zege in Parijs-Roubaix: ‘Deze gaat voor eeuwig zijn’

Dylan van Baarle kust zijn prijs: de kassei als winnaar van Parijs-Roubaix Beeld ANP / EPA
Dylan van Baarle kust zijn prijs: de kassei als winnaar van Parijs-RoubaixBeeld ANP / EPA

In eigen stijl reed Dylan van Baarle naar winst in Parijs-Roubaix. Hij besefte nog niet hoe groot de overwinning was. Maar dat kreeg hij wel te horen. ‘Deze wedstrijd is wat het meest bijblijft. Deze gaat voor eeuwig zijn.’

Kick Hommes

Dylan van Baarle demarreert niet. Hij rijdt heel langzaam weg van de rest. Het is niet iets bijzonders, of iets speciaals. Hij fietst simpelweg een of twee kilometer per uur harder dan zijn concurrenten. Het bleek zondag in Parijs-Roubaix de gouden formule. Hij, de 29-jarige renner uit Voorburg die in Monaco woont, werd winnaar van een van de meest monumentale wedstrijden in het wielrennen.

Na Niki Terpstra in 2014 was hij de eerste Nederlander in acht jaar die de klassieker won. Achter hem werd Wout van Aert tweede, Stefan Küng derde.

In Roubaix deed Van Baarle waar hij goed in was. Na een uitputtingsslag was hij een van de acht renners die konden strijden om de zege. Dertig kilometer voor de finish reed hij naar de koplopers Matej Mohoric en Yves Lampaert. Twee kilometer later op Camphin-en-Pévèle, vijf kasseistroken voor de finish, ging hij solo verder. Wederom was het geen demarrage. Hij reed net iets sneller dan de rest.

Niet rijden maar zweven

‘Gliden’, noemt teambaas Dave Brailsford het fenomeen treffend midden op de wielerbaan, een kwartier nadat ‘zijn’ renner is gehuldigd. Zweven. Het is Van Baarles kracht, waar hij ook op traint. Tussen de klassiekers wil niemand met hem mee meerijden. Als enige binnen de ploeg doet hij nog fietsritten van drie uur met 36 kilometer per uur gemiddeld. Van Baarle heeft er zelf een term voor: karren maar.

Zelf weet Van Baarle, in vroegere jaren de meesterknecht die in de Tour moest werken voor de ploeg rond Chris Froome en in voorjaarsklassiekers de kopman, dat hij in de koers die kracht moet benutten. “Het wielrennen verandert. Renners vallen eerder aan. Dat probeer ik ook. Om zo de koers hard te maken voordat de belangrijke momenten komen. Dan kan je het piekvermogen van de toprenners aftoppen, iets waar ik op tekort kom.”

In de Ronde van Vlaanderen heeft hij zijn methode gevonden. Drie jaar lang viel hij op precies hetzelfde moment aan: op vijftig kilometer voor de finish. Zo rijdt hij voorop als het achter hem uit elkaar spat, en kan hij aanhaken. In Roubaix was het voor hem nog niet goed gevallen. Vorig jaar kwam hij als laatste aan in het vélodrome. Hij arriveerde buiten tijd.

‘De klik’

En er speelt nog iets mee. Vertrouwen. “In de koers kon het vertrouwen in zichzelf soms nog weleens wegebben”, zei ploegleider Servais Knaven, die zelf in 2001 won en na afloop in volle sprint op Van Baarle afliep om hem stevig te omhelzen. “Maar je ziet dat dat nu niet meer gebeurt.”

De zilveren medaille op het WK afgelopen najaar in België was het moment geweest dat ‘de klik’ plaatsvond. Of eigenlijk was het het vertrouwen geweest dat bondscoach Koos Moerenhout hem gaf, door hem toch te selecteren toen Van Baarle met een scheur in zijn bekken vlak voor die wedstrijd amper kon lopen. “Hij zei toen tegen mij dat ik er ook op moest vertrouwen dat ik in belangrijke wedstrijden mee kon. Dat kreeg ik toen ik in de finale van het WK zat. Ik kon er een hele winter op voortbouwen.”

Dit voorjaar zette hij het stapje dat renners als Wout van Aert en Mathieu van der Poel van nature hebben. Het mee kunnen doen voor de eerste plaats. Hij werd tweede in de Ronde van Vlaanderen. En nu won hij in Roubaix. “Alles viel vandaag op zijn plek. Het was heel speciaal.”

Van Duitsland naar Brazilië

Van Baarle profiteert bovendien van een koerswijziging van de hele ploeg Ineos. Toen de ploeg in 2020 de Giro won, ging dat met een andere tactiek. Aanvallend, niet meer vanuit het defensief controleren. Teambaas Brailsford maakt in Roubaix een analogie. “Om een beetje te chargeren: wij gingen van het voetbal van Duitsland naar het voetbal van Brazilië.”

Volgens Brailsford kwam het team dat de klassiekers zou rijden afgelopen winter voor het eerst in twee jaar weer fysiek bijeen, iets wat door corona daarvoor onmogelijk was. Daar werd goed gesproken over de manier waarop de ploeg wilde rijden. Er werd plaats gemaakt voor jonge renners. Brailsford: “Die bijten de ouderen in de kuit, om te laten zien dat ze eraan komen. Ze zorgen voor energie, voor lol.”

Het leidde tot resultaat. De ploeg won de afgelopen week alle drie de belangrijke wedstrijden. De Amstel Gold Race met Michal Kwiatkowski, de Brabantse Pijl met de jonge Magnus Sheffield en nu dus Parijs-Roubaix. Brailsford: “Het is momentum. Als je wint, krijg je vertrouwen, durf je aan te vallen, kom je voorop, kan je domineren en kan je winnen. Dat lukt nu.”

Snelste Parijs-Roubaix ooit

De manier van rijden leidde zondag in Parijs-Roubaix ook al tot een vroege explosie. Ineos, beducht voor de wind, besloot het peloton in waaiers te trekken. Alle zeven renners deden even lange beurten. Ook onderdeel van de tactiek: eerst het gat creëren, dan kijken wat er mogelijk is. Onder meer Wout van Aert en Mathieu van der Poel werden verrast. Zij keerden pas 2,5 uur later in de kop van de wedstrijd terug. Knaven: “Daar hebben zij al heel veel krachten mee verspeeld.”

Van Baarle, die in een wedstrijd waar heel veel lekke banden waren zelf ook een keer van fiets moest wisselen, verspeelde minder energie. En kon in de finale ‘de diesel’ aanzetten. Niet voor niets won hij de snelste Parijs-Roubaix die ooit werd gereden. Hij reed de 257 kilometer in vijf uur, 37 minuten en 1 seconde. Een snelheid van 45,8 kilometer per uur, gemiddeld. “Weet je, eigenlijk haat ik kasseien. Wat het leuk maakt? Dat ik er harder over rijd dan anderen.”

Na een solo van ruim twintig kilometer kwam hij alleen aan op het vélodrome in Roubaix. Geniet van je ereronde, vertelde Knaven in de laatste kilometers. Van Baarle deed het, met kippenvel op zijn armen. Hij reed de anderhalve ronde op de wielerbaan voor zijn gevoel alleen, al fietste hij in een muur van geluid. Eerst was er ingetogen feest, daarna probeerde hij het publiek op te zwepen. Nadat hij van zijn fiets stapte, blies hij drie keer flink uit. Wat was hem overkomen? Het drong nog niet door.

Andere ploegen azen op Van Baarle

Door zijn prestaties is Van Baarle een gewilde aanwinst voor andere ploegen. Afgelopen week werd hij in verband gebracht met Jumbo-Visma en UAE Emirates. Brailsford zei dat hij nog een doorlopend contract heeft. Maar Knaven had al wel meteen zijn Britse baas aangeschoten: “Ik zei: hij moet blijven hè, haha.”

Van Baarle was er niet mee bezig. Het gevoel van winnen moest nog binnenkomen. Hij had ook nog geen idee wat zijn zege betekent: dat er een douche naar hem wordt vernoemd en dat hij voor eeuwig op een erelijst staat met daarop namen als Merckx, Coppi, Sagan, Boonen en Cancellara. Knaven weet wel wat er gaat gebeuren. “Dit is de wedstrijd die de mensen het meest bijblijft. Dit gaat voor eeuwig zijn.”

Lees ook:

Dylan Van Baarle rijdt naar zilver in een muur van geluid

Dylan van Baarle werd verrassend tweede op het WK in Leuven, dat als een groots volksfeest de boeken in gaat. Leon van Bon heeft bij de mannen eindelijk een opvolger als medaillewinnaar op een WK.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden