InterviewWielrennen

Dylan Groenewegen: ‘Wat er is gebeurd met Fabio, vergeet ik nooit’

Dylan Groenewegen, hier in Breukelen. Beeld Bram Berkien
Dylan Groenewegen, hier in Breukelen.Beeld Bram Berkien

Dylan Groenewegen rijdt over elf dagen de Ronde van Italië. Het is zijn eerste wedstrijd sinds ‘het ongeval’ in de Ronde van Polen. Beseffen wat er met hem is gebeurd, is nog amper gelukt.

Daar zit hij dan, Dylan Groenewegen (27), in de hoek van een kleine vergaderzaal in het Van der Valk-hotel in Breukelen. Met een blauwe trui, witte schoenen en voor hem op tafel zijn telefoon en zijn autosleutels. Er zit weer een wielrenner, geen hoopje mens.

Dat was hij 284 dagen geleden wel, toen hij voor het laatst voor de camera zijn verhaal deed, kort nadat hij in de Ronde van Polen Fabio Jakobsen zo ernstig ten val had gebracht dat zelfs werd gevreesd voor diens leven. Bij de NOS vertelde een huilende Groenewegen toen dat hij spijt had. Dat hij hoopte op het beste voor Jakobsen. En dat hij zelf voorlopig niet zou fietsen.

Achteraf

Daarna werd het stil rond de sprinter van Jumbo-Visma. Hij werd door de internationale wielerunie UCI voor negen maanden geschorst, de zwaarste sanctie ooit voor een vergrijp in een massasprint. Alleen in het blad Helden vertelde hij in januari over het leven na de val. Dinsdag doet hij dat voor de tweede keer, tegen tien Nederlandse en Belgische journalisten. Op een voor hem goed moment, want de ploeg had net daarvoor naar buiten gebracht dat hij op 8 mei, een dag nadat zijn schorsing afloopt, van start gaat in de Ronde van Italië.

Dat op zichzelf is al bijzonder. Want de weg naar het peloton is niet alleen voor Jakobsen, maar ook voor Groenewegen lang geweest, zo vertelt hij dinsdag, op rustige toon. Elk onderwerp is voor hem bespreekbaar. Meerdere malen zegt hij hoe blij hij is dat Jakobsen weer fietst. Want ook hij heeft de beelden gezien van woensdag 5 augustus, toen hij bij een snelheid van 85 kilometer per uur zijn arm uitstak om te proberen Jakobsen achter zich te houden. Hij zag hoe hij van zijn lijn afweek en wat de gevolgen waren. “Achteraf zie je pas hoe snel het allemaal ging.”

Frutten aan fietsen

De eerste weken spookte de val constant door zijn hoofd, zegt hij nu. “Ik kon moeilijk in de spiegel kijken. Dag in, dag uit dacht ik erover na.” Wielrennen keek hij niet. Slechts enkele flarden van de Tour de France, toen in de groepsapp werd gezegd hoe geweldig de ploeg aan het rijden was.

De fiets liet hij na de val lange tijd staan. Na een week of vijf liep hij eens naar de garage, keek naar zijn fiets, maar stapte niet op. Hij had er geen zin in. Het woord stoppen kwam bij hem op. “Natuurlijk heb ik daaraan gedacht, maar ik ging terug naar hoe ik begon, een beetje frutten aan fietsen bij mijn vader in de fietsenwinkel. Toen merkte ik dat fietsen nog steeds heel leuk is.”

null Beeld Jumbo
Beeld Jumbo

Het waren ‘hobbels’ waar hij overheen moest. Eerst überhaupt weer fietsen, dan achter de brommer van zijn vader stayeren, vervolgens in een groep rijden. Hij praatte er veel over met een psycholoog en mensen binnen de ploeg. Omgaan met mentale schade, noemt hij het. Want wat er is gebeurd, verdwijnt nooit uit zijn gedachten. Hij moet het alleen wel ‘een plek geven’.

Een tik in de training

Uiteindelijk was er zijn eerste rondje op de stadsfiets, in de zon. Rustig aan, nergens aan denken. En inmiddels is het rustig om hem heen, zegt hij. Op de fiets en privé. Niet langer hoort hij de klap van de val, een geluid dat lange tijd telkens weer terugkwam. Echt tijd om te beseffen wat er met hem is gebeurd, heeft hij echter amper. Dat kwam ook omdat na de val zijn vriendin een moeilijke zwangerschap kende, hun zoontje na de geboorte vaak naar het ziekenhuis moest en onlangs zijn opa overleed. “Je volgt de route die voor je wordt uitgestippeld.”

Pas een paar weken geleden kwam de vermoeidheid eruit. “Ik werd wakker met het idee dat ik niet geslapen had. De kleine slaapt al acht uur door ’s nachts, dus aan hem lag het niet, maar ik ging niet goed. Kreeg een tik in de trainingen. Toen is me meteen gezegd alleen te trainen als ik daar behoefte aan had. Dat heeft zo’n anderhalve week geduurd.”

Hart gelucht

Het contact met Jakobsen is inmiddels geweest. In augustus al, toen duidelijk werd dat Jakobsen niet in levensgevaar was, stuurde Groenewegen een eerste bericht naar de vader van Jakobsen, die hem een reactie terug stuurde – iets wat Groenewegen niet had verwacht. “Ik respecteer dat zeer.”

Daarna was het contact er mondjesmaat. Een fysiek gesprek was er onlangs pas, vlak voor Jakobsen naar de Ronde van Turkije ging. In een zaaltje in Amsterdam luchtten beiden hun hart. Dat voelde goed, zegt Groenewegen, net als later, toen de Turkse televisiecamera in de koers de glimlach en de zwaai van Jakobsen vanaf de fiets registreerde. “Daar werd ik wel emotioneel van.”

Dylan Groenewegen Beeld Jumbo
Dylan GroenewegenBeeld Jumbo

Na de val werd hij bedreigd, op een schaal die in het wielrennen nog niet eerder voorkwam. En niet alleen hij werd genoemd, ook zijn gezin en zijn pasgeboren zoontje. Er werd via de post een strop bezorgd. De politie vatte post voor zijn huis en adviseerde hem aangifte te doen. Daarover wil hij niet te veel kwijt; uiteindelijk leest zijn zoontje later mogelijk alle berichten. Wel zegt hij dat de angst een stuk minder is. Voorheen schoot van alles door zijn hoofd als hij achter zich op een lege dijk koplampen zag. “Dat is nu veel minder, al begon laatst een keer in Spanje een auto keihard te toeteren achter me. Uiteindelijk was het uit enthousiasme, maar ik schrok enorm.”

Emotie accepteren

Ook in het peloton staan hem mogelijk negatieve reacties te wachten. Jakobsens ploegleider Patrick Lefevere verwijt Groenewegen bijvoorbeeld nog steeds een moordaanslag – er loopt nog een procedure over schadevergoeding. Dat die felheid er kan zijn, daar is Groenewegen zich terdege van bewust, zegt hij. Hij wil alleen maar kwijt dat de mensen hun eigen emotie ‘moeten accepteren’. En over wat dat met hem doet: “Erger dan het de afgelopen maanden is geweest, kan het niet worden”.

null Beeld Jumbo
Beeld Jumbo

Met alles wat er met hem is gebeurd, kan hij in de wedstrijd weer de Groenewegen zijn van voor de val? De sprinter die onbevangen, met risico’s en op instinct op hoge snelheid richting de finish raast? Hij weet zelf het antwoord niet. Fysiek vindt hij zichzelf in orde en voor hoge snelheden is hij na enkele eerdere aarzelingen niet meer bang. “Nu zeg ik dat ik dezelfde renner ben, maar dat merk ik echt pas in een wedstrijd.”

Die wedstrijd wordt de Giro. Alles wat hij doet, wordt onder een vergrootglas gelegd. “Daar hebben we het met de ploeg over gehad. Ik weet ook niet wat er gebeurt als ik win en ga juichen. Ik hoop dat ik het nog een keer meemaak. Wat ik wel weet, is dat het emotioneel zal worden.”

Zijn motto ‘podium of jodium’, waar zelfs T-shirts van werden verkocht, laat hij voortaan in elk geval achterwege. Dat past niet meer. De gesprekken met de psycholoog zijn voorlopig gestopt. “De grootste klappen zijn verwerkt. Het is nu aan mij. Ik ben ontzettend blij dat Fabio weer op de fiets zit. Nu moet ik weer proberen Dylan te zijn.”

Lees ook:

Hij kan nog geen eten afbijten en een stemband is verlamd, maar Fabio Jakobsen zit weer op de fiets

Fabio Jakobsen is terug in het peloton, 250 dagen na zijn ongekend zware val in de Ronde van Polen. ‘Mijn trainer zei dat de oude Fabio nog ergens in me zit. Die gaan we proberen eruit te halen.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden