Henk Hoijtink: Dit PSV in Europa, het is even slikken als je dat voor ogen probeert te zien. Beeld Maartje Geels

Column

Dit PSV in Europa, het is even slikken als je dat voor ogen probeert te zien

Een collega bij de koffieautomaat vond me niet te benijden. Hij wist dat ik graag beschouwend over ons voetbal schreef en op ons voetbal was geen peil meer te trekken, bedoelde hij. Wat viel er nog te beschouwen of te analyseren?

Dit was geen gesprekje van vorige week, ook niet van vorig seizoen. Het is al van jaren geleden.

Ik zag graag een kampioen die het Nederlandse voetbal iets kon leren, zocht daarnaar. Al dit hele decennium is daarvan weinig tot niets meer te vinden.

Het Ajax van Frank de Boer? Een stelselmatig niet verstevigde ploeg waarin de eigen talenten daardoor vroeg of laat kwamen te zwemmen, jaar na jaar vroeg in de knock-outfase van de Europa League uitgeschakeld. PSV, dat met de Mexicaanse stuurman Guardado eind 2015 de tweede ronde van de Champions League bereikte, was een kortstondige uitzondering. Feyenoord vorig seizoen was een prachtig incident, voor club en fans - zoals viel aan te voelen dat de finaleplaats van Ajax in de Europa League een vertekenend incident was.

Nee, dan het vorige decennium. Ronald Koeman modelleerde Ajax naar internationale mores, Guus Hiddink stelde PSV in zijn nog goede dagen in blokken op en kon daarmee wedstrijden beheersen. Ik schreef graag dat zij de gidsen voor Nederland zouden moeten zijn. Nederland wilde dat niet, maar zo kon je nog analyseren in die andere tijden.

Nu lijkt PSV kampioen te worden, met minimalistisch voetbal waarover veel is geschamperd. Maar zou, hoor je nu voorzichtig, PSV met zijn vele marginale zeges niet de kampioen kunnen worden die de boel kan dichtgooien, wat toch als een kwaliteit kan worden gezien?

Ongemak

Dit komt voort uit ongemak, uit het besef hoe onbeduidend je voetbal is als er geen analyse meer op los te laten is. Maar het is niet zo. PSV speelt zo omdat het magere spelers heeft, te mager óók om de boel dicht te kunnen gooien. In vrijwel elke wedstrijd, ook tegen de kleinste tegenstander, moet doelman Zoet belangrijke reddingen verrichten. Kaler kan de werkelijkheid niet zijn.

Dit PSV in Europa, het is even slikken als je dat voor ogen probeert te zien. Dat moet toch voor Nederlandse topclubs de maatstaf zijn: het figuur dat in Europa kan worden geslagen.

Dat zou al moeilijk worden, wist je, in een hol seizoen zonder Europees voetbal voor PSV en Ajax, en ja hoor, weldra staken lokale spinseltjes van de polder de kop op. Ajax, dat met zijn beter geachte spelers PSV voorlopig niet eens kan bijbenen, speelt met een controlerende middenvelder, Schöne, die dat nooit is geweest. Frenkie de Jong speelt in het centrum van de verdediging, waar nergens ter wereld zo'n type speelt. Zie dat in Europa voor je. Maar in Nederland kan dat, hoorde je dan - de speeltuinnorm noemde ik dat hier eerder.

We wachten nu af wat de nieuwe Ajax-trainer Ten Hag (nog) kan. Hij is in de polderspinsels al geprezen, hoewel hij met FC Utrecht stond waar je FC Utrecht zo'n beetje verwacht.

Ik zoek het ergens anders: bij Tagliafico, de nieuwe back van Ajax, een denkende speler met invloed op het team, op de talenten. Ze zijn er: door hun betrekkelijke naamloosheid nog betaalbare spelers van wie je wijzer wordt, spelers die de speeltuinnorm verontwaardigd zullen wegwuiven, spelers die in Europa iets voor ons kunnen doen.

We kunnen blijven theoretiseren over trainers en kirren over leuke spelertjes, Ajax moet er (voor het middenveld) nog één kopen met dat hart en die denkwijze, en PSV ook. Zonder komen we geen stap verder - om er toch een analyse op los te laten.

Lees hier meer columns van Henk Hoijtink 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden