Paralympische Spelen

Diede de Groot maakt onstuitbare zegetocht compleet met paralympisch goud

Diede de Groot toont haar gouden medaille. Beeld AP
Diede de Groot toont haar gouden medaille.Beeld AP

Diede de Groot won vrijdag laat in de Japanse avond goud in het rolstoeltennis op de Paralympische Spelen. En dat na een voorbereiding die niet vlekkeloos ging. Ze stootte keihard haar hoofd, en er zat een scheur in haar rolstoel.

In haar eentje zat ze midden op het veld, de handen voor de ogen. Diede de Groot kon haar tranen niet bedwingen, nadat ze voor het eerst in haar carrière paralympisch kampioen was geworden. Voor de vrouw die het rolstoeltennis domineert, was het haar mooiste overwinning tot nu toe. Tegen de Japanse Yui Kamiji werd het 6-3 7-6.

Met haar titel houdt De Groot een traditie in ere. Nederland heeft sinds de entree van de sport op de Paralympische Spelen alle keren nog goud gewonnen. In 1992 was Monique van den Bosch de eerste winnares, gevolgd door Maaike Smit in Atlanta. Esther Vergeer was viermaal de beste, tot Londen 2012. En Jiske Griffioen was de laatste die zegevierde: in Rio, nadat ze in de halve finale De Groot had uitgeschakeld.

De Groot, net als Vergeer en Griffioen uit Woerden, klom na die wedstrijd omhoog op de wereldranglijst. Sinds 2018 is ze de beste van de wereld. Jaren was Esther Vergeer haar mentor. Niet op de baan zelf, daar had en heeft ze haar eigen trainers. Vergeer hielp met alles om de sport heen. Omgaan met media bijvoorbeeld. Die rol veranderde toen Vergeer chef de mission werd van de Nederlandse ploeg.

Inmiddels heeft de 24-jarige De Groot 22 grandslamoverwinningen: elf in het enkelspel en elf in het dubbelspel. Zelf heeft ze absoluut niets met cijfers. Maar één paralympische titel, dat was echt wel heel mooi.

Aanjager van het rolstoeltennis in Nederland

De Groot is een van de bekendste topspeelsters van het Nederlands paralympisch team. En ook een goede aanjager van het rolstoeltennis in Nederland, dat al jaren een goede aanwas kent, onder meer met de leden van de zestig verenigingen waar kan worden gespeeld. De top traint met elkaar in Amstelveen. De Groot, die veelal traint met haar coach Amanda Hopmans, vindt het fijn dat ze daar tegen de andere topspeelsters kan oefenen. “Je merkt dat het niveau daar hoog is. Dat helpt altijd.”

Diede de Groot in haar finalepartij tegen de Japanse Yui Kamiji. Beeld AP
Diede de Groot in haar finalepartij tegen de Japanse Yui Kamiji.Beeld AP

Ondanks al haar ervaring op de grote toernooien kwam haar zegetocht deze week maar moeizaam op gang. Vooraf, in Nederland nog, had ze keihard haar hoofd gestoten, waar ze lang last had. Ook zat er een scheur in haar wedstrijdstoel, die ze gelukkig nog bij haar buurman (die hekken maakt) kon laten lassen.

Zeer nerveus was ze geweest voor haar eerste partij. Op het grootste toernooi als favoriet starten had haar toch enigszins verkrampt. Dat was aan de score overigens niet af te lezen. De Groot walste op weg naar de finale over al haar concurrenten heen.

De halve finale, die was nog wel lastig geweest. Dat was het moment waarop het vijf jaar geleden misging. Maar, zo zei ze na afloop van die wedstrijd over zichzelf: “Het was wel dezelfde wedstrijd, maar niet dezelfde persoon.” Om maar aan te geven dat ze beter tegen druk was opgewassen.

De nummer één tegen de nummer twee van de wereld

De finale, tegen de Japanse Yui Kamiji, was het affiche waarop was gehoopt: de nummer één tegen de nummer twee van de wereld, regelmatig een garantie voor spanning. De Groot noemde de finale van de Australian Open in januari de moeilijkste wedstrijd die ze ooit tegen Kamiji (27) speelde. Het werd toen 6-3 6-7 7-6 voor de Nederlandse.

In Tokio maakte De Groot vooral zelf veel fouten, tot ze de linkshandige en kleine Japanse naar achteren kon duwen: 6-3. In de tweede kreeg ze bij 5-3 op eigen service twee matchpoints, en nadat ze miste ook nog vier op de service van Kamiji. Het werd een tiebriek, waarin De Groot uitliep naar 6-1. En toen, eindelijk, was het raak.

De Golden Slam, het winnen van alle grandslamtoernooien en de Spelen, is ineens dichtbij. Het zou een prestatie zijn waar ook haar grootste voorganger, Esther Vergeer, nooit aan kwam, al was dat ook omdat er toen nog geen Wimbledon was. Alleen Steffi Graf won de golden slam, in 1988.

‘Ik kan niet anoniem hier het terrein over’

In plaats van naar Nederland vliegt ze door naar Amerika, voor de US Open. Wint ze daar, dan heeft ze die unieke prestatie te pakken. Maar eigenlijk vond ze de paralympische titel belangrijker. Dat is nu eenmaal voor haar de grootste wedstrijd die er is. Ze had ook in Tokio gemerkt dat de aandacht voor haar prestaties groter was dan ‘normaal’. “Ik kan niet anoniem hier het terrein over, geef elke keer meerdere interviews. Het is echt het grootste toernooi dat wij kunnen hebben.”

Daarom gebruikte ze dat podium ook elke keer om aan te geven hoe haar sport absoluut topsport ademt. Met een megastrak sportverhaal, zoals haar collega’s zeggen. De Groot is zich ervan bewust. “Het is wel zaak nu alert te blijven. Deze aandacht niet voor lief te nemen. Wij moeten blijven laten zien dat dit topsport is.”

Lees ook:

Het goud dat Chantalle Zijderveld wilde, voor het studentenleven wacht

Chantalle Zijderveld is met vijf zwemmedailles koningin van de Spelen. Na Tokio stopt ze, omdat ze haar tweede jeugd wil beleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden