null Beeld
Beeld

Bankzitter

Deze voetballers brachten Engeland in extase, maar ze wisten het zelf niet meer

Engeland-Duitsland op Wembley, kan het mooier? Als er één wedstrijd is waarop ik had gehoopt tijdens dit toernooi, dan is het deze wel. Het is wat vroeg, in de achtste finale, maar dinsdag kan ik dan toch echt een keer op het puntje van mijn stoel gaan zitten tijdens dit tot dusver toch wat tegenvallende EK.

De gedachten gaan als vanzelf naar de onvergetelijke WK-finale van 1966, die op YouTube in zijn geheel is terug te kijken. Hoewel ‘onvergetelijk’ een rotwoord is in dit verband. Maar liefst vier van de elf spelers die Engeland op 30 juli 1966 in extase brachten door West-Duitsland in die WK-finale op Wembley te verslaan, kregen op latere leeftijd te maken met alzheimer of een andere vorm van geheugenverlies. Martin Peters, Ray Wilson, Jack Charlton en Nobby Stiles, inmiddels allemaal overleden, konden zich de legendarische wedstrijd die ze na verlenging met 4-2 wonnen in hun laatste jaren niet meer voor de geest halen. Hoe wrang is dat? Ze bezorgden het Engelse volk het mooiste voetbalmoment ooit, en voor de rest van hun leven stonden ze bij hun landgenoten op een huizenhoog voetstuk - maar ze wisten het zelf niet meer...

Standbeeld voor een grensrechter

Dát die versie van Engeland-Duitsland een iconisch moment vormt in de voetbalgeschiedenis, staat buiten kijf. Zóveel anekdotes. Alleen al de manier waarop de zege tot stand kwam is historisch. In de verlenging werd op advies van de Azerbeidzjaanse grensrechter Tofik Bakhramov een doelpunt toegekend aan Engeland, terwijl de bal na het schot van Geoff Hurst de lijn écht niet was gepasseerd. Het incident bezorgde Bakhramov vreemd genoeg een heldenstatus in zijn thuisland, waar in de hoofdstad Bakoe een stadion naar hem werd vernoemd, compleet met standbeeld.

Maar de echte grootheden waren de Engelse spelers. Heel het land vierde dagenlang feest. De spelers kregen een mythische status. Enkele jaren geleden zei sterspeler Bobby Charlton met betraande ogen tegen de BBC: “We wisten het toen nog niet. Maar het heeft ons leven totaal veranderd.”

Wat volgde waren, zoals ze dat in Engeland noemen, 55 years of hurt. Nooit won Engeland meer een groot toernooi. Vaak, heel vaak, was Duitsland een sta in de weg. Zo ook in 1996, toen de huidige Engelse bondscoach Gareth Southgate in de beslissende penaltyserie in de halve finale als enige een strafschop miste. Tegen Duitsland dus. Op Wembley.

Ieder toernooi weer hunkeren de Engelse voetbalfans naar een nieuw moment of glory. Ter nagedachtenis aan Martin Peters, Ray Wilson, Jack Charlton en Nobby Stiles – de man die na afloop van de WK-finale van 1966 dansend op het veld van Wembley met zijn kunstgebit naar de toeschouwers zwaaide – zit ik dinsdagavond voor de tv als fan van de Engelsen. In de hoop dat de kans blijft bestaan dat er weer iets gebeurt waarover we 55 jaar kunnen napraten.

Tom van Hulsen, Henk Hoijtink, Stijn Fens, Iris Ludeker en Robin Goudsmit schrijven tijdens het EK afwisselend een column.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden