Transfers

Deze Nederlanders voetballen in verre oorden. ‘Het is mijn droom om dit avontuur af te sluiten in Azië’

Midden achter: Randell Harrevelt. Beeld x
Midden achter: Randell Harrevelt.Beeld x

Profvoetbal spelen kan ook een manier zijn om de wereld en andere culturen te ontdekken. Meer dan duizend Nederlandse voetballers zijn actief in den vreemde, van uithoeken in Zuid-Amerika tot Azië. Trouw sprak drie avonturiers.

Jan-Cees Butter

Leuk hoor, Frenkie de Jong bij FC Barcelona, Virgil van Dijk bij Liverpool en Matthijs de Ligt bij Juventus, maar het voetbalhart van Dick Teunen (36) gaat juist sneller kloppen van onbekendere Nederlandse voetballers in verre oorden. Hoe obscuurder, hoe beter voor hem. Vier jaar geleden startte Teunen, in het dagelijks leven werkzaam bij FC Utrecht, het Twitter-account FC De Avonturiers, waarmee hij inmiddels zo’n 7900 volgers op de hoogte houdt van de buitenlandse avonturen van Nederlandse voetballers. Dat doet hij samen met oud-collega Martin Versteeg. “In 2017, toen de winterstop vrij lang was, vroeg ik me af hoe het gesteld was met Nederlandse voetballers in het buitenland”, vertelt Teunen. “Ik vroeg me af: wie zijn het? Waar spelen ze? Er zijn jongens die elk jaar van land naar land hoppen. Zo’n site bleek niet te bestaan. Als het er nog niet is, dan moet ik zelf maar eens proberen, dacht ik.”

Er spelen intussen meer dan duizend Nederlandse voetballers in het buitenland, weet Teunen. De tipgevers zijn supporters en zaakwaarnemers. “Soms denk ik: wat heb je er in hemelsnaam te zoeken? Dan zit er weer een Nederlander in Kazachstan, op uren rijden van de dichtstbijzijnde stad, waar je al blij moet zijn dat je stroom en warm water hebt. Maar ik begrijp het ook wel. Als je het niveau van – met alle respect – Telstar of TOP Oss hebt, dan kun je daar je hele leven blijven voetballen of kiezen voor het avontuur.”

Damjan Djokovic. Beeld rv
Damjan Djokovic.Beeld rv

Damjan Djokovic (31)

Speler van Rizespor (Turkije). Vorige clubs: Spartak Trnava (Slowakije), HNK Gorica (Kroatië), Monza, Cesena, Bologna (allen Italië), Cluj (Roemenië), Livorno (Italië), Ajaccio (Frankrijk), Greuther Fürth (Duitsland), Spezia (Italië), HNK Rijeka (Kroatië) en Cluj (Roemenië).

“Ik heb in de jeugd gespeeld bij ADO Den Haag, Excelsior en Sparta, maar toen ik twintig was, zat ik ineens zonder club. Het voelde in die tijd als een soort roulette. Ik wist niet welke kant het op zou gaan. Inmiddels ben ik acht landen en twaalf clubs verder. Door dit avontuur heb ik de kans gehad om culturen van binnenuit mee te maken. Overal waar ik ben geweest, heb ik de taal geleerd. Ik spreek er inmiddels acht. Ook heb ik het leven van een andere kant gezien. In Roemenië ligt de levensstandaard bijvoorbeeld veel lager dan in Nederland, maar ik heb het idee dat ze daar meer genieten, minder stress hebben. Bij Cluj, waar ik vier seizoenen heb gespeeld, maakte ik de gekste dingen mee. Als we goed hadden gepresteerd, kwam de eigenaar de kleedkamer binnen en zei: ‘Jongens, vandaag krijgen jullie allemaal een dubbele bonus!’ Terwijl dat niet eens in onze contracten stond. Dat tikte lekker aan. Toen we kampioen werden, gingen we twee, drie dagen helemaal los. Alles kon, niets was te gek. Wat er zoal gebeurde? Dat kan helaas niet in Trouw. Het financiële aspect speelt zeker een rol bij mijn keuzes. Als voetballer moet je in tien, vijftien jaar je geld verdienen. Momenteel zit ik in Rize, een stad in het noordoosten van Turkije. Je wordt hier goed betaald, maar het contrast tussen arm en rijk is best groot. Ook de voetbalcultuur is totaal anders. In Turkije is iedereen doordeweeks wat meer individueel bezig, maar in het weekend wordt van jou verwacht dat je er staat. Heel anders dan in Italië, waar ze echt bezig zijn met het creëren van een groep en je ’s avonds vaak met elkaar uit eten gaat. Ik zou ook nog wel in de Verenigde Arabische Emiraten willen voetballen. De temperaturen liggen mij daar wel. Ook zou ik de Arabische taal nog willen leren. Ik wil de tien talen volmaken.”

Geoffrey Castillion.  Beeld rv
Geoffrey Castillion.Beeld rv

Geoffrey Castillion (30)

Speler van Persib Bandung (Indonesië). Vorige clubs: Ajax, RKC Waalwijk, Heracles Almelo, NEC, New England Revolution (Verenigde Staten), Cluj (Roemenië), Debreceni, Puskás FC (beiden Hongarije), Víkingur Reykjavík, FH Hafnarfjörður, Fylkir Reykjavík (allen IJsland) en Como 1907 (Italië).

“Na drie jaar voetballen op IJsland was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Mijn zaakwaarnemer zei dat ik in Indonesië kon spelen. Ik kende dat land niet. Ik wist niet eens dat ze daar voetbalden. Maar de mensen zijn hier helemaal voetbalgek. In het begin had ik wel moeite met het weer. Het is hier hartstikke warm en de lucht is dik. Als ik een rondje om het veld liep, dan leek het net alsof ik drie kilometer had gelopen. Qua voetbal doen ze hier alles op honderd procent. Waar de bal is, daar rennen ze naartoe. Tactisch is het wat minder dan in Nederland. Als land is Indonesië erg dichtbevolkt. En je bent óf straatarm óf steenrijk. Een middenklasse is er niet echt. Ik zou graag iets voor de arme mensen willen doen, zoals kleren meenemen uit Nederland. Wat in Indonesië lastig is, is plannen. Vorig jaar maart hadden we een break van vijf, zes dagen die ik gebruikte om wat spullen op te halen in Nederland. Na drie dagen kreeg ik telefoon van mijn trainer: ik moest zo snel mogelijk terugkomen, want ze gingen het land sluiten vanwege corona. Toen ik twee dagen terug was, kreeg ik te horen: de competitie ligt eruit. Kon ik meteen weer terug naar Nederland, waardoor ik voor de derde keer in een week zestien uur in het vliegtuig zat. Aan de andere kant: als we een paar dagen vrij zijn, vlieg ik in een uurtje naar Bali. Dat mijn carrière zo is gelopen, is zeker geen bewuste keuze geweest. Ik zat in de jeugdopleiding van Ajax en wilde van daaruit een mooie loopbaan opbouwen. Ik merkte dat ik het toch wel leuk vond om veel van de wereld te zien en verschillende culturen te leren kennen. Toen ik mijn eerste kind kreeg, was ik 23 en sindsdien zit ik in het buitenland. Je raakt gewend aan zo’n situatie.”

Randell Harrevelt.  Beeld rv
Randell Harrevelt.Beeld rv

Randell Harrevelt (28)

Speler van Fagersta Södra IK (Zweden). Vorige clubs: Excelsior Veldwezel (België), Vestri (IJsland), Pietà Hotspurs (Malta), Dumlupinar Üniversitesi Spor (Cyprus), Sollentuna FK (Zweden), Anduud City (Mongolië), Miroslava (Roemenië), Pallo-Iirot (Finland).

“Begin 2019 zat ik zonder club en de transfermarkt in Europa was overal dicht. Wat nu, dacht ik. Totdat een Amerikaanse vriend, die op dat moment zelf in Roemenië voetbalde, zei: ‘Ik heb nog wel wat connecties in Mongolië’. Ik wist niet of hij een grap maakte of serieus was. Ook wist ik niet of ze überhaupt wel voetbalden in Mongolië. Ik kende het land alleen van leider Dzjengis Khan en de nomaden. Via Facebook likete ik de pagina’s van alle Mongoolse profclubs, waarna ik ineens bericht kreeg van de technisch directeur van Anduud City, een club uit de hoofdstad Ulaanbaatar. Of ik nog op zoek was naar een nieuwe club? Anderhalve week later vloog ik via Duitsland en Rusland naar Mongolië, een reis van achttien uur. Ulaanbaatar is heel modern, maar daaromheen is weinig te beleven. Het is er heel droog met kale landschappen. In de winter kan het er veertig graden onder nul worden, in de zomer plus dertig. ’s Winters stookt iedereen, waardoor de lucht vol met uitlaatgassen zit. Als ik na een dag mijn neus snoot, dan zag m’n zakdoek zwart. Niet normaal. Qua gedachtengoed leven de Mongoliërs nog in het verleden. Ze accepteren geen westerlingen in het land. Als ik met een Italiaanse en Russische ploeggenoot iets ging eten, dan voelde je de blikken. Een oud-teamgenoot had ons gewaarschuwd: ga niet zomaar daten met een Mongools meisje. Hij had gelijk. Ik heb vaak genoeg op straat gevechten gezien tussen bijvoorbeeld een Fransman of Spanjaard en Mongoolse mannen, die beledigd waren omdat ze vinden dat alleen zij recht hebben op Mongoolse vrouwen. Echt bizar. Op het voetbalveld heb ik nooit te maken gehad met racisme ofzo. Het niveau van de Mongoolse competitie is vergelijkbaar met de tweede divisie in Nederland. Je verdient er ongeveer vijfduizend euro per maand – soms meer. Ik voetbal nu in Zweden, maar wil graag naar Indonesië. Lekker warm, goed eten en een mooie cultuur. Het is mijn droom om dit avontuur af te sluiten in Azië.”

Lees ook:

Wanneer zijn jonge talenten rijp voor de overstap naar een grote competitie? ‘Justin Kluivert had langer bij Ajax moeten blijven’

Justin Kluivert ontmoet met RB Leipzig woensdagavond Liverpool, als bankzitter. Ging ook hij te vroeg naar het buitenland?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden