InterviewDesiree van Lunteren

Desiree van Lunteren (26) stopte abrupt bij Oranje: ‘Het was voor mij gewoon genoeg’

Desiree van Lunteren (26) bedankte na 84 duels voor Oranje.Beeld ANP

Desiree van Lunteren stopte vorige maand abrupt als international van de voetbalvrouwen. Ondanks de successen en de naderende Olympische Spelen. 

Het is zaterdag 29 juni 2019. In het Stade du Hainaut in Valenciennes is de vreugde groot bij de Nederlandse voetbalvrouwen. Door de zege op Italië (2-0) plaatst Oranje zich voor de halve finales van het WK én ook voor de Olympische Spelen van Tokio. Desiree van Lunteren viert het feest mee al fluistert een stemmetje diep in het achterhoofd dat het debuut van de voetbalsters op de Spelen in 2020 voor haar wellicht een station te ver is.

Al vóór het WK, waarop Nederland pas in de eindstrijd buigt voor de Verenigde Staten (2-0), knaagt bij Van Lunteren het gevoel dat er een eind gaat komen aan haar status als international. Het reizen, het lang van huis zijn en alle bijbehorende verplichtingen breken de pas 26-jarige speelster van Ajax op. Tijdens het WK kan ze, mede ook door het succes, het gevoel van onbehagen wegsteken. Ze denkt er in Frankrijk niet aan.

De gedachte om te stoppen bij de nationale ploeg steekt de kop weer op als Van Lunteren denkt aan het voorgenomen traject in de aanloop naar de Olympische Spelen. Ze praat erover met haar ouders, haar vriend en haar kamergenoot Inessa Kaagman. Uiteindelijk hakt ze de knoop door. Eind november maakt Van Lunteren bekend dat ze stopt als international. Wel blijft ze voetballen bij haar club Ajax.

‘Er is altijd weer een volgend doel, elk jaar maar weer’

“Het is niet van vandaag of gisteren”, vertelt Van Lunteren in de bestuurskamer van De Toekomst, het trainingscomplex van Ajax. “Ik ben van jongs af aan met alle jeugdteams van de KNVB naar buitenlandse toernooien geweest. Met Oranje gaan we bijna elke maand tien dagen weg. Met de voorbereiding op de Olympische Spelen ben je anderhalve maand met elkaar weg. Dat was voor mij te veel. Er is altijd weer een volgend doel, elk jaar maar weer.”

“Je moet je elke keer weer opladen om weg te gaan. Het lang met elkaar weg zijn, zo’n anderhalve maand, dat vreet energie. Daar moet je echt van bijkomen. Je wordt de hele dag geleefd, je moet dit en dat en zo laat weer dit. Dat vond ik heel zwaar. Het was voor mij gewoon genoeg. Ik doe het al zo lang en dan ben je er klaar mee en wil je andere dingen gaan doen.”

“Dan was je weer ergens en waren er weer mensen die allerlei dingen van je verwachten. Op die momenten dacht ik soms: doe het maar lekker zelf. Dan merk je natuurlijk dat het niet goed zit. Of dat je op het veld staat tegen Slovenië en dat je denkt: oh moet ik weer. Of dat je niet hoefde te spelen en dat je dacht: beter van niet. Gek toch, opluchting als je even niet hoefde te spelen. Het was genoeg.”

Opluchting

Na het WK draagt Van Lunteren nog zes keer het shirt van Oranje, in de kwalificatiereeks voor het EK van 2021. Op 12 november stapt ze na de wedstrijd tegen Slovenië het veld van het Gelredome in Arnhem af, wetende dat ze haar 84ste en laatste interland heeft gespeeld. Ze kijkt om zich heen, loopt voor de laatste keer met haar ploeggenoten een rondje langs de tribunes en weet dat het voorbij is. “Dat waren mijn laatste stappen als international. Best wel vreemd, maar ik voelde ook opluchting dat je niet meer hoeft. Op weg naar huis dacht ik echt, ah fijn ik hoef niet meer terug. Het was echt op. Bij andere speelsters komt dat misschien pas als ze 34 zijn, maar bij mij nu al, terwijl ik op 30 december pas 27 word. Maar ik ben nog altijd blij met de keuze.”

Van Lunteren vindt ook dat ze eerlijk ten opzichte van zichzelf maar ook ten opzichte van het team moet zijn. Er gaan achttien speelsters naar de Olympische Spelen en ze wil niet de plek innemen van iemand die het wel graag wil. De Spelen kunnen haar niet op andere gedachten brengen. Lachend: “Ik loop er niet warm voor.” En: “Ik heb goud gewonnen op het EK en zilver op het WK. Niets wordt mooier dan het EK in eigen land. Ook de Olympische Spelen niet.”

De beslissing van Van Lunteren om te stoppen bij Oranje levert een stroom aan reacties op. Veel berichten van mensen die helemaal niet begrijpen waarom een nog zo jonge basisspeelster er klaar mee is. Ze snapt die reacties wel, want veel mensen zien volgens haar alleen de buitenkant, zoals de wedstrijden, de volle stadions en het reizen. Bij de mannen stopt niemand op zo’n leeftijd, schrijft iemand.

“De meeste mensen weten niet wat je er allemaal voor moet doen”, zegt Van Lunteren. “Mijn ploeggenoten vonden het vooral een dappere beslissing. Dat ik durfde te uiten dat ik het niet meer wilde.” Van Sarina Wiegman krijgt ze te horen dat de deur voor haar altijd openstaat. Aardig van de bondscoach, maar Van Lunteren, dit jaar verhuisd van Almere naar Hilversum, denkt niet dat ze daar gebruik van gaat maken.

De stille krachten van Oranje

Van Lunteren vraagt zich af of haar afwezigheid straks het publiek zal opvallen. Ze is al jaren een van de stille krachten in Oranje. Zo’n speelster, zoals ze zelf zegt, die pas opvalt als ze een foute pass geeft. “Als back was het sowieso lastig op te vallen. Het was nooit de bedoeling dat ik veel naar voren ging. Met de snelheid van Shanice van de Sanden voor me hoefde dat ook niet zo.” Eén keer is ze op het WK aangever van een doelpunt. Uit haar voorzet scoort Lineth Beerensteijn tegen Canada.

Na het WK sluit Van Lunteren na een jaar afwezigheid weer aan bij haar oude liefde Ajax. Een buitenlands uitstapje, naar SC Freiburg, wordt niet bepaald een succes. “Ik ben mezelf daar heel erg tegengekomen. Ik ging er helemaal alleen heen, er waren geen andere Nederlanders. Alleen Duitsers, Oostenrijkers en een Japanner. Ze vingen me goed op, maar ik was meestal wel helemaal alleen. Dat is ook iets wat buitenstaanders vaak niet zien.”

Nu is ze dus terug bij Ajax, de club die haar voor de tweede keer in de armen sluit na een mindere periode. Als Van Lunteren negentien jaar is, wordt bij haar de ziekte van Crohn geconstateerd. Als ze het later helemaal niet naar haar zijn heeft bij Telstar denkt ze serieus aan stoppen. Juist op dat moment komt Ajax en begint ze aan een succesvolle carrière. Vier keer speelt ze een eindronde met Oranje en met Ajax wordt ze twee keer kampioen.

‘Kies altijd voor jezelf’

Ze herinnert zich nog goed de eerste signalen van de ziekte van Crohn. “Ik speelde bij AZ en kreeg vaak kramp in mijn kuiten en last van buikpijn. Op een toernooi met onder-19 in Italië was de buikpijn zo erg dat ik geen warming-up kon doen. Na onderzoek bleek dat ik Crohn had. Ik sloot toen net aan bij het Nederlands team en we waren zoekende naar de juiste medicatie. Ik had geen energie, het lichaam was leeg. Met de goede medicatie kan ik er nu goed mee omgaan.”

Op verzoek van shampoomerk Andrélon schreven acht internationals deze zomer een brief naar hun jongere ik. De brief van Van Lunteren aan ‘Lieve Dees’ eindigt met: ‘Kies altijd voor jezelf, dat is het beste advies dat ik je kan geven’. Nu: “Dat is precies wat ik heb gedaan. Ik denk dat er zat meiden zijn die doorgaan terwijl ze misschien ook wel willen stoppen en die beslissing niet durven nemen. Het is belangrijk dat je dingen doet die je leuk vindt en niet wat anderen denken of vinden.”

Lees ook:

Bondscoach voetbalvrouwen: Mijn streven is dat we lekker normaal blijven doen

De voetbalvrouwen, kampioen van Europa en vicewereldkampioen, hebben een nieuw doel: plaatsing voor het EK van 2021. Al spookt de WK-finale nog door wel door haar hoofd, vertelt bondscoach Sarina Wiegman.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden