WK baanwielrennen

Denker Wild twijfelt niet meer over de toekomst

Kirsten Wild na haar laatste race op het onderdeel puntenrace tijdens het WK baanwielrennen. Beeld ANP
Kirsten Wild na haar laatste race op het onderdeel puntenrace tijdens het WK baanwielrennen.Beeld ANP

Het liefst wilde Kirsten Wild na de Olympische Spelen al stoppen De bronzen medaille op het omnium, zo vurig gewenst, was de kroon op haar wielerleven. Tot Amy Pieters vroeg nog één keer met haar een wereldkampioenschap te rijden.

Thomas Sijtsma

Na een slopende koers weet Wild waar ze heen moet. Op de lange zijde van de tribune wapperen twee vlaggen, de één bedrukt met ‘Kirsten’, de ander met ‘Wild’. Een innige omhelzing met vriend en familie volgt. Met een bos bloemen in haar hand brengt ze aan het Franse publiek op de fiets een eresaluut. Verder dan een halve ronde op het Stab Vélodrome in Roubaix komt ze niet. Het lichaam is leeg. Tranen biggelen over haar rood aangeslagen wangen.

Dit is haar afscheid na negen wereldtitels, acht Europese titels en tal van wereldbekeroverwinningen op de piste. Hierna komt Wild nog uit in de Champions League, een nieuw format van de internationale wielerbond UCI om het baanwielrennen aantrekkelijker te maken voor een groter publiek. De vijf races doen er voor Wild niet echt meer toe.

Het brons dat Wild krijgt omgehangen, nadat de Belgische Lotte Kopecky en de Britse Katie Archibald te sterk zijn in de puntenkoers, doet haar weinig. “Het is gewoon mooi om het hoogste niveau af te sluiten”, zegt Wild, nog nadruipend van het zweet. “Het is een WK met een heel sterk veld, dan is het niet vanzelfsprekend om voor de medailles te rijden.”

Gedachten van twijfel

Dit WK was voor Wild überhaupt geen vanzelfsprekendheid. Op dinsdag werd ze ziek, koorts plus een verkoudheid, en lag daardoor gestrekt in bed. Pas op vrijdag trainde ze weer intensief. Op zaterdag veroverde ze met Amy Pieters goud op de koppelkoers.

Voor het WK schoten gedachten van twijfel al wortel in het hoofd van Wild. Na zesde plaatsen in Londen (2012) en Rio de Janeiro (2016) vulde het olympisch brons in Tokio, op het onderdeel omnium, het laatste gat in haar erelijst. Ze verlengde er haar loopbaan voor, nadat ze eerder corona had opgelopen en geblesseerd was geraakt. Desondanks reisde ze met vorm af naar Japan.

“Ik wilde zo graag een plak, die had ik eindelijk op zak”, zegt Wild. “Voor mij was het af. Bij Amy (Pieters, red.) leefde dit WK nog wel. Zij wilde het samen afsluiten op de koppelkoers, de vierde plek op dat onderdeel in Tokio rechtzetten. Dat gaf de doorslag. De bronzen puntenkoers kreeg ik erbij.”

Op intuïtie

Ze mag dan afzwaaien, Wild behoort nog steeds tot de wereldtop. In het dagelijks leven staat de Zwolse bekend als een twijfelaar die bij elke beslissing wikt en weegt, in lycra is ze dodelijk doeltreffend. Geef haar tijd en ze gaat nadenken, op de fiets maakt ze op intuïtie de juiste keuzes.

Ook in de races van dit weekend handelt ze adequaat. Wild combineert haar verschroeiende sprint met tactisch inzicht. Beide kwaliteiten – gevoed door duurvermogen – zijn doorslaggevend op de koppelkoers en de puntenkoers.

Trainen in aanloop van dit toernooi viel zwaar. “Gelukkig heb ik een schema. Ik leef van dag tot dag en vink de trainingen af. Daar ben ik goed in. Wel miste ik mijn vaste trainingsmaten die elders actief waren, daardoor werden de laatste weken een eenzaam traject. Ik vind het heel belangrijk dat wielrennen leuk is.”

Elke meter telt

Als een van de weinigen op dit WK is Wild ook actief op de weg. Haar palmares daar is net zo indrukwekkend. Vanaf haar eerste overwinning in 2006, in de Groningse Omloop door Middag-Humsterland, rijdt ze steevast vooraan mee. Het levert haar naast WK-zilver in Qatar, drie ritwinsten in Giro Donne en vier keer het eindklassement in de Ronde van Qatar ook diverse wereldbekeroverwinningen op. Toch is ze meer zichzelf op de baan, waar ze vanaf 2015 serieus begint met goud delven.

Haar fanatisme drijft haar op kampioenschappen tot het uiterste, wanneer ze voorbij haar eigen pijngrens haar concurrenten laat lijden. Op de baan is het hard tegen hard, alle rensters rijden voor zichzelf. Er wordt gekwakt, geduwd en afgesneden. Elke meter telt. Na de race worden met hetzelfde gemak high fives en felicitaties uitgedeeld.

Mes tussen de tanden

In zekere zin past die omgang bij het karakter van Wild. In koers rijdt ze egoïstisch en met het mes tussen de tanden, daarbuiten is ze een sociaal wezen, geïnteresseerd in de ander. Daar gaat ze vanaf nu meer tijd voor maken.

Over stoppen twijfelt ze niet langer. Zonder te wikken en wegen: “Ik ga niet nog een jaar door. Ik ben blij en trots op wat ik heb behaald. Het is goed zo.”

Weer goud voor Lavreysen

Voor Harrie Lavreysen (24) mag 2021 eeuwig voortduren. Na twee gouden olympische plakken, een bronzen medaille en twee Europese titels schreef hij in Roubaix drie wereldtitels op zijn naam, net als in Berlijn anderhalf jaar geleden op de teamsprint, sprint en keirin. “Ik heb weer genoten deze week. De rest van het jaar mag ik alles in regenboogtruien rijden.”

Lavreysen was samen met Jeffrey Hoogland de blikvanger van het toernooi. Laatstgenoemde kon na de onderlinge sprintfinale van zondag niet anders dan zijn hoofd buigen en zijn meerdere erkennen in de vier jaar jongere concurrent. Samen met Roy van den Berg grepen ze eerder in de week goud op de teamsprint, later voegde Hoogland er nog een individuele gouden plak bij op de kilometer.

Met vijf gouden medailles was Nederland het topland dit WK. En dan ontbraken het Europees kampioenschapsduo Jan Willem van Schip en Yoeri Havik en de vrouwen van teamsprint nog, omdat Nederland bij geen enkele wedstrijd van de Nations Cup was. De UCI verbood daarop WK-deelname voor deze teams.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden