Marijn de Vries.Beeld Maartje Geels

ColumnMarijn de Vries

Denkend aan Wouter Weylandt

Kalm begint de ochtend. Mijn raam en de televisie, ze spelen droste: een beetje ochtendnevel, een hint van herfstkleur en een aarzelende zon. Kalm begint de wielerdag. Een groep fietst weg. Zes, zeven minuten.

Ik fiets ook weg. De nevel maakte zojuist plaats voor regen, en nu voor felle zon. Natte straten, blad erop. Geel, bruin. Rode tooien zag ik op tv, in vlam gezet door ook in Vlaanderen een voorzichtig doorkomende zon. Daaronder: het peloton. Alles kalm. Klaar voor wat gaat komen.

Ik luister radio. Addy Engels, ploegleider van Jumbo-Visma, is aan het woord. Hij vertelt over terugtrekken uit de Giro. Over het gekke wielerjaar. Maar ook over de mooie dingen. Over de beresterke Wout van Aert.

Plots gaan de vragen over Wouter Weylandt. Hoe het precies begon is me ontgaan. Ik keek naar de zon, de weg, de laatste bloemen. Dit jaar denk ik regelmatig even aan hem. Waarom? Ik weet het niet.

Over een halfjaar is het een decennium geleden dat hij in een afdaling in de Giro viel, en overleed. Addy kende hem goed, ze waren jaren ploeggenoten. Hij schrikt van de radiofragmenten over Wouters ongeluk en dood. Slikt. Stokt. Vertelt toch verder. Over de simpele zin op Wouters rouwkaart: ‘Think less, live more’. Het heeft hem veranderd, als mens.

Ooit was ik aan de rivier de Schelde, op bijna net zo’n dag als vandaag. Ik fietste met Wouters zus Elke. De zon scheen soms, dan was er weer een wolk. Natte wegen. We stopten bij een monumentje aan het Jaagpad tussen Gent en Oudenaarde, een monumentje voor haar broer. Think less, live more. Ook Elke sprak erover. Ze was na zijn dood onderdeel van de wielerwereld geworden, als persvrouw in haar broers oude ploeg. Om te voelen waar hij onderdeel van was geweest en door haar altijd zal zijn.

Hij had vandaag mee moeten fietsen, denk ik, als ik weer thuis ben bij de tv. Het had makkelijk gekund. Net 36 zou Wouter nu zijn geweest. Destijds een van de grootste talenten van het peloton, had hij nu misschien wel gestreden tegen Van der Poel en Van Aert. Of – waarschijnlijker misschien – hij was ook oude garde die het net niet meer bij kan benen als de jonge gasten gaan.

Ze gaan. Mathieu en Wout. Benen in precies hetzelfde ritme, ze lijken samen een machine, stomend op weg naar de meet. Onder oranje bladerdaken snellen ze samen, tot snellen verlangzaamt en bijna tot stilstand komt. Van der Poel op kop. Van Aert erachter. Langzamer. Mathieu, zijn rug katachtig krommend en strekkend. Van Aert, ogenschijnlijk koel. Ze wachten. Zo lang. Dan toch, de sprint! Mathieu wint.

De lange halen waarmee hij snikt brengen mij terug bij mijn positieven. Wat een ontknoping. De mooiste in jaren, misschien wel. Zonder publiek. Ik heb er niet eens aan gedacht terwijl ik zat te kijken – laat staan dat ik het gejuich, de drommen over dranghekken, de mensen langs de kant gemist heb.

Alle gecancelde koersen, de sportwedstrijden die weer zijn stilgelegd, het leven dat opnieuw tot stilstand is gekomen, de sombere vooruitzichten op wanneer er weer een start zal zijn: ik dacht er geen seconde aan. Ik fietste. Ik keek naar fietsen. En dacht aan Wouter Weylandt. Ik hou hem de komende weken, maanden, maar een beetje bij me, denk ik. Think less, live more.

Lees ook:

Marijn de Vries 

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden