null Beeld

ColumnMarijn de Vries

De wonderbaarlijke benen van Mathieu van der Poel

Hij heeft benen die andere mensen niet ­hebben. Ze zien er in de basis heel normaal uit. Twee mensenbenen, met twee voeten stevig op de grond. Twee slanke enkels. Twee lange kuiten. Twee knieën met wat littekens erop. Twee bovenbenen, aan de forse kant. Zeg maar gerust zeer gespierd. De twee benen zijn ­gebruind. En ze zijn geschoren. Op sommige plekken liggen de aderen er dik bovenop.

Hij heeft benen die andere mensen niet hebben,

zei verslaggever Joris van den Berg over de benen van ­Mathieu van der Poel. Dat komt niet door hun uiterlijk, noch door hun innerlijk. Wat de benen echt speciaal maakt, is de kop er bovenop. De kop, die zoveel wil.

De wereld veroveren, en nog meer. De kop die plannen maakt. Ze uitspreekt. Nooit bang om ronduit te zeggen wat hij van plan is. Met die twee benen. Elke keer is het een stapje meer.

Een beetje van de benen van opa

Nu wilde hij het hoogste: de gele trui in de Tour de France. En niet zomaar. Nee, niet zomaar winnen. Het moest ook nog op de meest bijzondere manier. In een zelfde soort truitje als zijn opa verscheen hij dit weekend aan de start. Paars met geel. Opa Poupou, wielrenner van zestig jaar geleden, in zijn thuisland Frankrijk enorm geliefd. Opa Raymond Poulidor, die zelf de gele trui nooit won. Vaak tweede werd, of derde, maar met hart en ziel van het wielrennen genoot. Net als zijn kleinzoon. De kleinzoon, met die benen die andere mensen niet hebben. Een beetje van de benen van opa. En een beetje van de ­benen van pappa. Pappa Adrie, die de gele trui al wel eens droeg – heel kort.

De derde generatie is als het ware geboren voor de gele trui. Maak dat dan maar eens waar, in het geel-paars net als je opa, die nog niet eens zo lang geleden overleed. De symboliek is magnifiek en niet te tillen tegelijk. De eerste poging op zaterdag mislukte. De benen die andere mensen niet hebben, zijn ook wel-eens niet goed genoeg.

De tweede poging op zondag, daar leek geen ­beginnen aan. Wie rijdt er nu 18 seconden toe? Tadej Pogacar dacht serieus dat Mathieu een grapje maakte, toen hij Primoz Roglic en hem bij de start vroeg of ze mee wilden demarreren, de eerste keer over de Mûr-de-Bretagne. Dus hij bleef zitten, terwijl de man met de benen die andere mensen niet hebben, ging. Hij sloeg een gat. Ging door, met alles wat hij had. Hij moest wel, het was de enige manier. All in. Va-banque. Alleen de etappe was niet genoeg. Hij moest en zou die gele trui. Met het risico alles te verliezen. En dat risico was groot.

Mathieu pakte 10 seconden, bovenop de Mûr, maar hij bleef niet weg. Mathieu werd ingelopen. Elke wielrenner en wielervolger weet: na zo’n inspanning is het gedaan. Dat kun je onmogelijk nog een keer, en indien wel, dan zeker niet in de Tour de France. Daar rijdt ­iedereen op het scherp van de snede. Daar laten ze je richting de finish echt niet nog een keer zo gaan.

Tenzij je benen hebt die andere mensen niet hebben. Benen die de wereld blijven verbazen. Op mathieuvanderpoeliëske wijze soloode hij over de finishlijn. Stortte ter aarde. En huilde. Bleef huilen. Om zijn opa. Om zijn trui, dat geel. Het was voor hem. Voor hen allemaal. De drie generaties versmolten. Drie generaties benen die andere mensen niet hebben. Met daar bovenop die ene kop.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden