Een Washington Nationals fan

World Series

De Washington Nationals zijn eindelijk het verliezen verleerd

Een Washington Nationals fan Beeld EPA

Voor het eerst in de clubgeschiedenis wonnen de Washington Nationals de World Series. En dat terwijl Washington een troosteloze geschiedenis heeft met de honkbalsport.

Jarenlang had honkbal hen in de ogen gepord, kauwgom op de hoed geplakt of zelfs de broek in het openbaar naar beneden getrokken. Althans, zo beschreef columnist Thomas Boswell van The Washington Post de kwellende relatie die de Amerikaanse hoofdstad met het honkbal onderhield.

Tot gisteren in Houston, toen de Washington Nationals opstonden en kampioen van de Major League werden. Een kampioenschap waarmee een patroon  werd doorbroken. Ze versloegen in de beslissende zevende wedstrijd met 2-6 en wonnen zo de best-of-sevenserie met 4-3. Washington maakte in Houston een 3-2 achterstand in wedstrijden ongedaan. Daarmee gumden de Nationals jaren van chagrijn uit. In één keer rekenden de Nationals af met de gewoonte om te verliezen.

Dat ging ten koste van de Houston Astros, een team dat zorgvuldig ontworpen is door een stel geavanceerde honkbalwiskundigen. Een team dat voor het derde seizoen op rij honderd wedstrijden (van de 162) won en voorbestemd leek om het seizoen winnend af te sluiten.

Commentator en oud-werper John Smoltz noemde het ‘de Series van het onverwachte’. Voor het eerst in de lange historie van de World Series won een team alle zeven uit wedstrijden. Zach Kram van online sportplatform The Ringer keek het even na. Statistisch gezien vertoonde dit World-Seriesduel het beste stel werpers op een honkbalveld sinds 1906. De kijker werd bediend met een beklijvende wedstrijd met een grillig scoreverloop, talloze wendingen, onverwachte helden en uiteindelijk een onwaarschijnlijke winnaar.

33 honkballoze jaren

De honkbaldroogte in Washington had zich uitgestrekt over bijna een eeuw. Het was 1924. Vrouwen hadden net drie jaar stemrecht in Amerika, de Eerste Wereldoorlog was nog maar zes jaar afgelopen en een kaartje voor de World Series kostte slechts vijf dollar. Zó lang geleden was het laatste kampioenschap van de inmiddels opgeheven Washington Senators. Sindsdien hebben twee teams de stad verlaten en moesten fans 33 honkballoze jaren dulden.

Liefhebbers van de drie grote Amerikaanse sporten in Washington DC werden de laatste jaren niet bepaald vertroeteld. Er was het kwakkelende American footballteam. Er was het basketbalteam dat de middelmatige seizoenen op elkaar stapelt. En dan waren er ook de Washington Nationals, die vooral in oktober, de periode waarin traditioneel de nacompetitie van het Amerikaanse honkbal wordt gespeeld van de ene in de andere deceptie vielen. Zodra de nacompetitie aanbrak, leek het team vooral een strijd met zichzelf te voeren. Tot dit jaar raakte het nooit voorbij de eerste ronde. 

Toen deze lente na vijftig wedstrijden slechts negentien overwinningen op de teller stonden, vreesden de fans een nieuw seizoen in de anonimiteit. “Deze club komt van heel ver”, zei eerste honkman Ryan Zimmerman na de wedstrijd tegen tv-zender Fox Sports, van champagne doorweekt. “Maar nu zijn we World Series-kampioen. Dat kunnen ze ons niet meer afnemen.”

Toch zijn abominabele seizoenen in de VS een springplank naar succes. Verliezende teams krijgen immers voorrang in de draft, de poel aan talenten uit universiteits- en schoolteams. Zo vielen de Nationals in opeenvolgende jaren twee toptalenten in de schoot. Het werperstalent Stephen Strasburg (in 2009) en buitenvelder Bryce Harper (in 2010), die als zeventienjarige de cover van Sports Illustrated sierde. Dat juist Strasburg gisteren de trofee van beste speler van de World Series overhandigd kreeg, maakte de cirkel rond.

Ryan Zimmerman van de Washington Nationals viert de World Series na hun hun overwinning op de Houston Astroes. Beeld AP

Clichés

Vijf keer keek de club deze nacompetitie uitschakeling in de ogen. Telkens wist ze eronder uit te glippen. David Aldridge van The Athletic schreef het toe aan de kameraadschap binnen het team. Hij zag een team dat uitblonk in veerkracht.

Clichés dienen vermeden te worden, schreef hij. “Tenzij ze de gebeurtenissen, zoals in dit geval, beter definiëren dan wat ook. Het doet me pijn om te typen dat een team nooit opgeeft, een geweldig doorzettingsvermogen toont en gelooft in elkaar. Maar ... wat valt er nog meer te zeggen over dit team, deze Washington Nationals?”

Vloek

Een troosteloze obsessie van een honkbalstad, het is zo’n verhaallijn waar Amerikanen dol op zijn. De Chicago Cubs hadden hun geitenvloek: het verhaal van een Griekse restauranthouder die in 1945 met zijn stinkende geit uit het Cubs-stadion werd gestuurd en de club daarop vervloekte. En er was de vloek van de Bambino die de Boston Red Sox in hun greep hield, nadat de eigenaar van Boston zijn sterspeler Babe Ruth, bijgenaamd Bambino, verkocht aan rivaal New York Yankees.

Wat dan gezegd van de Nationals, vroeg columnist Thomas Boswell zich af. “Of het nu de Cubs of Red Sox-fans zijn, niemand komt in de buurt van de ellendige weg die DC heeft doorstaan. Ons probleem: we bleven maar terugkomen voor meer slagroomtaarten in ons gezicht. We laten ons blijkbaar niet tegenhouden om van het spel te houden.”

Lees ook:

Homeruns: het trauma van de Major League

Er worden in Amerika almaar meer homeruns geslagen. Komt dat door betere analyses, of is er meer aan de hand?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden