null Beeld

ColumnMarijn de Vries

De verhalen van Anna, Annemiek en Tom tonen waarom de Olympische Spelen bestaan

Jullie kunnen me nog meer vertellen, maar de mooiste verhalen van deze Olympische Spelen zijn al geschreven. In het wielrennen. Natuurlijk, ik ben volstrekt partijdig. Maar zelfs als neutrale kijker kun je niet anders dan dit toegeven.

Het begon met Anna Kiesenhofer, de Oostenrijkse Onbekende, op zondag. Elke sporter droomt bij het inslapen van wat zij deed. Al heb je niks te zoeken in de wedstrijd die komen gaat, ben je pelotonvulling of rij je achteraan, toch droom je van als eerste de finish passeren. Want waarom doe je anders mee? Ik droomde voor elke wedstrijd, telkens weer opnieuw, van winnen – precies zoals zij deed. Het gebeurt nooit, tot Anna Kiesenhofer kwam. Zag, en overwon.

Degene die niet won, had ook al zo’n verhaal. Ze pakte zilver. En gisteren het goud. Annemiek van Vleuten is de vleesgeworden veerkracht. Welke atleet zou mentaal niet volstrekt naar de knoppen zijn bij het missen van de gouden plak, zoals haar in Rio door haar valpartij overkwam? Ik denk de meeste. Annemiek putte er kracht uit: ik kan klimmen. Ik ben sterker, veel sterker dan ik dacht.

Soeverein, ver voor de anderen uit

Het was geen revanche. Geen bitterheid over verlies, waardoor ze winnen wilde. Het was zichzelf opnieuw uitvinden. Keihard werken, geïnspireerd door de glimp die ze van zichzelf opving vóór haar val in Rio. Die glimp, die joeg ze na. Die wilde ze vangen. Ze greep hem. Annemiek is de laatste jaren beter dan ooit, en bekroonde dat met haar gouden tijdrit. Soeverein, ver voor de anderen uit.

Naast fysiek malheur is er ook geestelijke ellende. We nemen dat niet altijd even serieus. Een gebroken been kun je immers zien. Wat er in iemands hoofd geknakt is, blijft onzichtbaar. Je kunt het makkelijk terzijde schuiven als ‘geen karakter’. Toch is jezelf mentaal weer bij elkaar rapen misschien wel zwaarder dan revalideren van een beenbreuk. Mijn buiging voor Tom Dumoulin is diep. Van zo ver komen, en dan zo presteren is oneindig veel knapper dan het lijkt.

Het is de underdog die wint. Het is de gevallene die opstaat, zichzelf herpakt, en zegeviert. Het zijn regelrechte klassiekers. Verhalen waar mensen hoop uit putten. Die inspireren. Het is exact de reden waarom de Olympische Spelen bestaan.

Lees ook:

Annemiek van Vleuten heeft eindelijk olympisch goud. ‘Dit maakt het verhaal compleet’

Dit keer was er geen twijfel mogelijk. Annemiek van Vleuten was de beste op de olympische tijdrit. Het was voor haar eindelijk een gouden olympische medaille.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden