Beeld Maartje Geels

Column Marijn de Vries

De transformatie van Roglic: het lijkt wel een sprookje van Grimm

Grazige heuvels, stukjes bos, en in de vallei een klein stadje. Het is dat een grauwe betonfabriek het stadje ontsiert, anders had je de aanblik gerust lieflijk kunnen noemen. Tegen een van de hellingen: skischansen. Vijf stuks, maar liefst. Vanuit het dorp zijn ze goed te zien. Dit is Kisovec, in het hart van Slovenië. De geboorteplaats van de winnaar van de Vuelta: Primoz Roglic.

Wielerliefhebbers halen nu zuchtend hun schouders op. Dat Primoz Roglic ooit schansspringer was, dát weten we nu wel, ja. Lange tijd was het een gimmick, omdat wielercommentatoren het maar bleven herhalen alsof het nieuws was: schansspringer is wielrenner geworden. Inmiddels kan een opmerking hierover op ergernis rekenen. Vertel eens wat níeuws.

Goed. Wat weten we van de transformatie van Roglic, behalve dat zijn skitrainer hem stimuleerde op de fiets te stappen tijdens de revalidatie van een zware val? Ik zocht in de Nederlandse media en vond: bijna niets. Gelukkig boden Duitse kranten uitkomst. En werkelijk, het lijkt wel een sprookje van Grimm.

Er was eens, ver weg in Slovenië, een oude schansspringtrainer. Hij heette Zvone. Hij had een scheef lachje, en altijd een ski-jas aan. Zijn zoon Andraz, zijn oogappel, was een getalenteerde springer. “Doe je best, jongen”, zei Zvone elke dag tegen Andraz. “Maak je vader trots.” Maar hoe Andraz ook probeerde, hoe hij ook trainde, er was altijd iemand beter: Primoz.

Toch waren ze vrienden. Dat kon ook, want vader Zvone had een groot hart. Hij gunde Andraz én Primoz het beste. Daarom kon hij zijn geluk niet op toen Primož wereldkampioen schansspringen werd met het Sloveense juniorenteam. De toekomst op de schans glanste en blonk voor zijn pupil, en hij was trots op hem als ware het zijn eigen zoon.

Open dag veranderde alles

Maar op een dag veranderde alles. Er gebeurde er iets afschuwelijks. Primoz maakte een doodsmak van de schans. Zvone was heel wat gewend, maar moest zich omdraaien toen hij het zag, zo verschrikkelijk was de aanblik. Primoz herstelde wonder boven wonder. Maar schansspringen lukte niet meer. Zijn hoofd was er nog wel bij, maar zijn hart niet.

“Ga eens fietsen”, zei Zvone tegen Primoz. “Wacht, ik ga met je mee.” En zo deden de twee wat Primoz jarenlang niet mocht: wielrennen. Voor schansspringers, moet je weten, is fietsen heel slecht voor de explosiviteit. Zvone verbood het zijn sporters dan ook streng. Tot die ene dag, de dag waarop hij niet goed meer wist wat hij met Primož aanmoest.

“Je zag meteen dat hij heel goed was”, glimt Zvone nog steeds bij de herinnering. Na dat eerste fietsritje ging het snel. Primoz liet zich testen, en bleek zéker voor een schansspringer een buitenaards talent voor wielrennen te hebben. Met waardes zoals die van Chris Froome.

Combineer dat met de kwaliteiten van een skischansspringer, die van nature explosief is, niet bang om hard naar beneden te gaan, en heel soepel in zijn rug en hamstrings zodat hij lang heel diep kan zitten op een tijdritfiets, en je hebt: een fenomeen in wording.

Wat waren Zvone en Andraz trots, toen ze Primoz gisteren in zijn rode trui zagen schitteren. Al springt hij niet meer van de schans, hij is nog steeds hún Primoz. Als hij gewonnen heeft, doet hij nog wel eens een klein skisprongetje op het podium. Ik heb het nog nooit gezien. Maar hij doet het. Af en toe. Als knipoog naar het verleden.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden