Paardensport

‘De sport vinden we hartstikke mooi, maar het welzijn van de paarden staat op één’

Lotte (links) en Anne Meulendijks, dressuurruiters thuis in Heeze.  Beeld Laurens Eggen
Lotte (links) en Anne Meulendijks, dressuurruiters thuis in Heeze.Beeld Laurens Eggen

De zussen Anne en Lotte Meulendijks bedrijven topsport en runnen hun eigen paardenstal. Een druk bestaan voor de dressuurruiters.

In de binnenbaan van het stallencomplex in Heeze hangt een levensgrote foto van Anne en Lotte Meulendijks. De twee zussen, allebei behorend tot de dressuurtop in Nederland, runnen het bedrijf MDH, Meulendijks Dressage Horses. Alles doen ze samen: het rijden van de paarden, de trainingen, het lesgeven en de handel. En ze wonen ook samen.

Anne (27) en Lotte (25) zijn opgegroeid in de paardensport en hadden ooit de droom om van die hobby hun werk te maken. Dat is gelukt. Nadat ze op de manege van een tante waren begonnen, beheren ze nu aan de rand van hun geboortedorp Heeze sinds 2015 hun eigen bedrijf, waar op dit moment dertien paarden op stal staan. “Een beetje geluk”, zegt Lotte. “We wisten niet eens dat dit bestond en het stond toevallig te koop.”

Anne was met de ruin MDH Avanti NOP een van de negen combinaties op de longlist van bondscoach Alex van Silfhout voor de Spelen in Tokio. Dit weekend besloot ze zich uit het olympisch traject terug te trekken, mede vanwege de hoge leeftijd (16) van Avanti. Lotte behoort met de ruin MDH Welt Hill tot de Nederlandse top in de categorie onder 25. Dat vereist veel trainingsuren, maar daar is op de stal niet altijd tijd voor. Er is zoveel meer te doen.

Een volle dagtaak

“Dat is best moeilijk”, zegt Anne aan een picnicktafel in de binnenhal. “Je wilt jezelf voorbereiden, maar ik heb hier ook een taak van zeven uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds. Ik kon echt niet 24 uur per dag met Tokio bezig zijn. Natuurlijk train ik met Avanti, maar er zijn ook andere paarden die beweging nodig hebben.”

En dan is er nog een financiële afweging. In de tijd dat ze voorbereidingen treft voor de Olympische Spelen, zou Anne ook les kunnen geven en geld verdienen. De schoorsteen moet roken, want, zo zegt Lotte: “Het is erg moeilijk om in de paardensport de kost te verdienen.” Lesgeven, paarden trainen van andere eigenaren en de handel vormen de belangrijkste inkomstenbronnen.

Lotte: “Het kost elke dag veel geld. Als je gaat berekenen wat een paard hier kost per dag, dan moet je wel heel veel rijden en trainen om dat te verdienen. Natuurlijk kunnen we soms een paard duur verkopen, maar vaak heb je het ook duur ingekocht en er veel in geïnvesteerd. Als je dan onderaan de streep kijkt, kan het zijn dat er niet veel overblijft.”

Niet zo romantisch

De twee zussen merken dat ze een voorbeeld zijn voor meisjes die dromen van een leven in de paardensport. “Wij laten zien dat je ver kunt komen als je graag wilt”, zegt Lotte, “want met genoeg doorzettingsvermogen kan in principe iedereen dit.” Zo romantisch als het lijkt, is het echter niet, waarschuwt Anne: “Het is keihard werken, niet altijd even leuk en je sociale leven is nul.”

Het werken met paarden brengt risico’s met zich mee. Zo mist Emmelie Scholtens de Spelen, omdat haar paard Desperado een blessure heeft opgelopen. Lotte: “Ik heb zelf twee paarden verloren door een gescheurde aorta, daar konden we niets aan doen. Dan besef je weer hoe fragiel ze zijn. Net als mensen kunnen ze struikelen en een blessure krijgen, maar we proberen ook weer niet te voorzichtig met ze te zijn. We zetten ze elke dag op de wei, anders loop je meer kans op blessures.”

Happy en gezond

“Het welzijn van de paarden staat bij ons op één”, benadrukt Anne. “De sport vinden wij hartstikke mooi, maar het allerbelangrijkste is dat ze happy en gezond zijn.” Daar letten ze ook op bij de verkoop van een paard. “We vinden het belangrijk om te weten dat een paard het bij iemand anders goed gaat krijgen.” Lachend: “Natuurlijk krijgen ze het nergens zo goed als hier.”

In de liefde voor de paarden verschillen Anne en Lotte niet van elkaar. Hoe zit dat met hun karakters? Anne: “Als ik iets in mijn hoofd heb, ga ik daar 100 procent voor. Ik kan oogkleppen voordoen om me compleet af te zonderen om iets te bereiken. Als iemand zegt dat iets niet lukt, ga ik nog drie tandjes harder. Ik ben egoïstischer, dat heb je als topsporter soms wel nodig. En ik ben een tikkeltje eigenwijs, maar dat is Lotte ook.”

Lotte: “Anne is iets impulsiever. Ik ben rustiger en denk soms iets meer na. Ik ben ook iets gevoeliger, een zachter ei. Daardoor vullen we elkaar goed aan. En zo houden we elkaar op het rechte pad".

Lees ook: Olympisch traject dressuurruiters begint in Tolbert, na maanden zonder wedstrijden

Na maanden zonder wedstrijden lieten de dressuurruiters zich zien in Tolbert. Het eerste moment op weg naar Tokio.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden