Handbal

De les van handbalster Yvette Broch: luister naar je gevoel en je lichaam

Yvette Broch juicht na een doelpunt voor haar club Györi in de Champions League-finale van 2018 tegen HK Vardar. Beeld AFP
Yvette Broch juicht na een doelpunt voor haar club Györi in de Champions League-finale van 2018 tegen HK Vardar.Beeld AFP

Na ruim twee jaar is Yvette Broch weer topsporter. Met een andere instelling. ‘Ik geniet van het leven en daarnaast speel ik handbal’.

In de tweeënhalf jaar dat Yvette Broch niet op het handbalveld stond leefde ze, zoals ze zelf zegt, eigenlijk pas echt. Ze miste de sport niet erg en had nooit gedacht dat ze weer zou gaan spelen. Toch is ze ­terug. Eind vorig jaar meldde Broch zich bij het Franse Metz. Om te ­trainen en vooral lol te maken, maar inmiddels heeft ze in de Champions League ook alweer speelminuten gemaakt voor de Europese topclub.

Dat Broch (30) naast het ‘echte leven’ het leven als topsporter weer heeft opgepikt, mag best opmerkelijk heten. Ze was mentaal en fysiek uitgeput, zei de 118-voudig international nadat ze in augustus 2018 abrupt een einde maakte aan haar handbalcarrière. Na drie slopende seizoenen bij het Hongaarse Györi kwam Broch erachter dat ze er ‘helemaal klaar mee was’. Het werd tijd, hoog tijd, voor iets anders.

“Als sporter wordt er een schema voor je gemaakt van januari tot december”, kijkt Broch terug op de jaren die voor 100 procent in het teken van handbal stonden. “Dat schema volg je, zonder jezelf af te vragen of dat voor jou eigenlijk wel goed is. Je gaat maar door, je gaat maar door. Vanaf het moment dat ik op mijn negentiende naar Spanje ging, tot aan mijn 27ste.”

Sportieve successen

Natuurlijk heeft Broch genoten van de sport die haar veel geleerd heeft over zichzelf. Hoe om te gaan bijvoorbeeld met extreme druk. En de sport bracht haar ook veel sportieve successen. Met Györi won ze tweemaal de Champions League en met de Nederlandse ploeg veroverde ze medailles op EK’s en WK’s. Ze werd beschouwd als een van de beste circkelloopsters ter wereld.

Toch kwam het moment waarop Broch tot de conclusie kwam dat ze afscheid moest nemen van het spartaanse leven in de sportbubbel. “Ik was altijd zo gemeen en hard voor mezelf geweest en ik had mezelf altijd zo gepusht om iets te behalen. Ik was over mijn eigen grenzen heengegaan en besefte dat het zo niet langer kon gaan.” Ze herkent de verhalen van andere sporters die hetzelfde overkwam, zoals volleybalster Lonneke Slöetjes, handbalster Nycke Groot en wielrenner Tom Dumoulin.

Na het afsluiten van het handbalhoofdstuk ging er voor Broch een andere wereld open. Alleen al het feit dat ze een eigen invulling aan haar leven kon geven, was nieuw voor haar. Ze nam rust, zocht de natuur op, deed mee aan het tv-programma ‘Expeditie Robinson’ en gaf lezingen. Ook wilde ze ervaren hoe het was om ‘echt te werken’, zoals ze het zelf noemt. Dat deed ze onder meer op een biologische appelboerderij in Zuid-Frankrijk.

Op een voetstuk

“Als topsporter word je toch een beetje op een voetstuk gezet. Hoe geweldig het is dat je een bal goed kunt vangen en gooien en doelpunten kunt maken. Dat is natuurlijk ook zo, maar is het beter werk dan ander werk? Is het verheven boven bijvoorbeeld appels plukken? Nee, maar onbewust heb je daar toch vooroordelen over.” Zittend op haar knieën met een emmertje om appels te rapen, kwam Broch zichzelf ‘kneiterhard’ tegen.

Op de vraag wat de les voor haar is geweest, volgt een zucht en een lange pauze in de telefoonverbinding vanuit Metz. Tot ze zegt: “De grootste les is naar mijzelf luisteren. Naar mijn gevoel en naar mijn lichaam. Mijn grenzen aangeven en vooral doen waar ik blij van word.”

Inmiddels zegt Broch ook weer blij te zijn met een handbalshirt om de schouders en een bal in de hand. Nadat haar vriend haar had gevraagd of het handbalboek definitief dicht was, werd ze nieuwsgierig hoe het zou uitpakken en of ze het weer leuk zou vinden. Van het een kwam het ander. Ze keerde terug naar Metz, waar ze van 2011 tot 2015 speelde en waar Emmanuel ‘Manu’ Mayonnade, de bondscoach van Nederland, die hoofdcoach is.

Rentree in Oranje?

“In mijn koppie wist ik het nog wel, maar voor mijn lichaam was het pittig. Ik had gedacht dat ik minimaal een half jaar nodig zou hebben om de spierkracht en de explosiviteit terug te krijgen. Maar ik sta ervan versteld hoe snel het is gegaan. Het zit toch kennelijk ergens in het lichaam opgeslagen. Ik ben ook erg bezig met voeding en dat helpt onwijs.” In januari begon ze met ‘dichtgeknepen billen’ van de spanning aan de eerste Champions League-wedstrijd in ruim twee jaar tegen ­Ferencvaros.

De aanwezigheid van Mayonnade (‘Ik vind Manu een hele goede coach’) was voor Broch een van de redenen om opnieuw te kiezen voor Metz. Logische vraag: is een rentree in Oranje een serieuze optie? “Ik ben nog helemaal niet op dat niveau, en het is niet de intentie waarmee ik elke dag naar de training ga”.

Toch sluit ze het niet uit. “Als Manu denkt dat ik het team kan helpen, sta ik daar niet afwijzend tegenover.”

Is Broch niet bang weer in de valkuil te belanden waar ze net is uitgekrabbeld? Nee, zegt ze resoluut. “Ik train hard, maar ik word niet meer boos op mijzelf als ik een bal mis, of als ik verlies of als ik niet meer de snelste ben. Die druk is helemaal weg. Mijn ambitie is ook niet meer hetzelfde. Ik moest alles winnen, ik moest altijd de beste zijn. Nu geniet ik van het leven en daarnaast speel ik handbal. Toen was mijn leven handbal.”

Lees ook:

Matig presteren handbalsters werkt misschien wel louterend

De Nederlandse handbalsters staan voor het eerst sinds 2015 niet op het erepodium van een WK of EK. Dat lijkt een incident.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden