Ajax-Chelsea

De les die Ajax weer eens moest leren

Ajacied Edson Alvarez in actie tijdens de wedstrijd tegen Chelsea. Beeld EPA

Na twee curieuze zeges in de Champions League verloor Ajax, van Chelsea. Dat was voller van inhoud. 

Misschien was het wel goed voor iedereen, voor de trainer van Ajax, voor de spelers zeker, voor de fans ook. Het was te gek geweest, de volle winst na twee curieuze wedstrijden in de Champions League League – na dat al zo mooie vorige seizoen. Gisteren voelde Ajax en alles wat eromheen hangt, weer eens hoe Europees voetbal ook kan voelen.

Ajax trof een vooral geladen opponent, het Chelsea-nieuwe-stijl. Nieuw is de opener spelopvatting, oud en gekend de Britse intensiteit. Die was Ajax te veel. Het late, beslissende doelpunt (0-1) had zich al afgetekend: Ajax was bij de keel gegrepen, steeds steviger, steeds krachtiger.

Symbolisch was het spel van aanvoerder Azpilicueta, één van de nog ervaren spelers van Chelsea. Hoe hij Ajacieden achteloos wegzette, hoe hij er steeds een oog in had waar de bal zou vallen. Als Ajax nog het gevoel kon hebben dat het, zoals al vaker, toch nog wel goed zou komen, dan drukte hij dat met zijn medeverdedigers de kop in.

Daarmee is voor Ajax geen man overboord. De zaak ligt open in de poule, met Chelsea nu met ook zes punten naast Ajax. Maar trainer en spelers leerden veel: dat op de tekentafel niet zomaar alles kan worden opgelost vooral. De Latino’s op het middenveld van Ajax, Alvarez en Martinez, troffen als het voorbestemde koppel in de nieuwe opstelling nu in kracht hun gelijken en gaandeweg meerderen. En nee, van de aanvallers (hier en daar al minder in de competitie, zie Tadic, zie Ziyech) kon het eens niet komen.

Het was in Arena objectief gezien vooral leuk geweest, leuk om naar te kijken. Dat is het moderne voetbal vaker: leuk, een vaak onbestemd, soms ongemakkelijk adjectief. Leuk is nog iets anders dan goed. Goed, of in elk geval aanhoudend goed, kon het voetbal niet zijn van deze beide ploegen, die elkaar met nogal wat gelijkgeaarde karakteristieken uitdaagden.

Opgefrist Chelsea

Chelsea, dat even niet mag kopen, is met tal van talenten opgefrist onder de nieuwe trainer Lampard, de gerenommeerde oud-speler, die nog echt als de oud-speler langs de lijn staat, niet alleen in kledij. Hij begeleidt zijn onvolgroeide spelers, rustig en vasthoudend. Maar nee, alles in de hand hebben kan hij niet, daar is hij in zijn nieuwe functie al lang achter.

Controle in het moderne voetbal, het is steeds minder mogelijk. Ajax trekt graag in een hoge versnelling voorwaarts, en gisteren had het een even gretige ploeg tegenover zich. Voetballers zijn tegenwoordig zo getraind, ze willen zo veel, dat het praktisch steeds moeilijker uitvoerbaar is, dat het in een vroeg of later stadium altijd wel een keer fout moet gaan.

Het was voetbal als in een snelkookpan, dat van Ajax en Chelsea. Vooraf was de vraag vooral of Ajax en trainer Ten Hag de linies beter konden sluiten dan eerder in dit nog prille seizoen, zeker in de Champions League waarin de zeges op Lille en vooral Valencia toch ook wonderlijke kanten hadden gehad. Een eenduidig antwoord kon moeilijk worden gegeven, en zeker geen positief antwoord.

Momenten van felheid van Chelsea leverden Ajax problemen op, met soms heikel balverlies. Ajax mocht zich voor rust gelukkig prijzen dat de pas 18-jarige Hudson-Odoi op links ondoelmatig te werk ging. Ajax scoorde wél, op typerende wijze, in de flipperkast. Een voorzet van Ziyech, al wat gelukkig in balbezit gekomen, werd geraakt en Promes tikte in. Maar onder de loep van de VAR bleek het buitenspel.

Tja, dat hoort óók bij het moderne voetbal. Zo ging het nog verder zonder doelpunten, leuk en interessant ook wel. Zou iemand blijk kunnen geven van het besef dat voetbal domweg niet altijd in de hoogste versnelling gespeeld kan worden? Zou Ziyech zich kunnen onderscheiden, de speler die nu het niveau van dat mooie vorige seizoen moet zien vast te houden – dat is wat topspelers doen –, maar die daar voorlopig toch moeite mee lijkt te hebben? Nee, dat kon hij niet.

Chelsea speelde, ook volgens de mode van het moderne voetbal, met twee mannetjesputters centraal achterin: Zouma en het letterlijk en figuurlijk grote talent Tomori. Zoiets treft Ajax niet elke dag. Alvarez, weer met Martinez op het middenveld, kopte de bal na een uur op de buitenkant van de paal. Maar meer gaatjes waren er niet te vinden in de stoere defensie, en Chelsea kwam er steeds vaker soepel uit. De adem stokte al in de Arena, toen de ingevallen Belgische international Batshuayi de bal van dichtbij over het doel joeg.

Zo bleef het leuk, bijzonder leuk, zij het steeds minder voor Ajax. De zogeheten Champions League-variant, met Tadic als oneigenlijke spits aan het front, kan niet altijd werken, ervoer ook coach Ten Hag.

Dat hij de echte spits Huntelaar lang niet opriep, leek er al op te wijzen dat hij besefte dat hier niet op de winst gejaagd kon worden. Dit kon Ajax niet winnen. Sterker, Batshuayi sloeg bij zijn tweede kans wél toe (0-1).

Ja, toen kwam Huntelaar alsnog, met Siem de Jong. Tevergeefs, natuurlijk. Ten Hag en zijn spelers leerden dat schuiven en denken in varianten niet altijd het heil kunnen brengen. Een tegenstander kan beter zijn, voller van inhoud – een les die Ajax weer eens moest leren.

Lees ook:

Als je ziet hoe ik nu speel, dat heeft niks met Ajax te maken’

Na fiasco’s in Italië (bij Internazionale) en Engeland (bij Crystal Palace) vergaat het Frank de Boer in de Verenigde Staten goed als trainer. Met Atlanta United bereikte hij de play-offs. ‘Als coach moeilijke dingen eisen heeft geen nut. Het team moet zich er goed bij voelen.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden