Ongeschoren benenSeije Slager

De kunst van het wielercommentaar: van niets iets maken

Sommige wielerliefhebbers houden van een spannend koersverloop. Ik behoor tot de meer mystieke school. Wat mij betreft zijn gebeurtenissen tijdens de koers vooral ruis, ruis die afleidt van de essentie: renners die zich een weg door een landschap banen.

Gisteren werd ik wat dat betreft op mijn wenken bediend. Er gebeurde lange tijd helemaal niets, er reed zelfs geen kopgroep weg! Wat een gelukzaligheid.

Op zulke momenten staan de echte grootheden op. Ik heb het dan niet over renners, maar over commentatoren. Nieuweling Stef Clement heeft duidelijk nog wat te leren. Inzicht in koers en ploegenspel bezit hij, maar toen die zaken achterwege bleven, ging hij ineens pruilen, en dreigde hij met een staking. “Als de renners niet willen rijden, verdienen ze ook geen commentaar.”

Nee, Stef, zo werkt het niet: als de renners niet willen rijden, verdienen de kijkers commentaar. En de kunst van dat commentaar is bij uitstek om van niets iets te maken, om het verstrijken van de tijd te accentueren met klanken.

Omroep Max, geef die man een kastelenprogramma!

Het peloton ploegde zich een weg door Nyons, waar de Saracenen in de tiende eeuw binnenvielen, en waar in de veertiende eeuw een imposante brug van ruim veertig meter spanwijdte gebouwd werd. Stef had er geen oog voor. Ik miste ineens Herbert Dijkstra, met zijn weetjes over kastelen, waar je lacherig over kan doen, maar die wel jaar na jaar met oprechte toewijding opgediend worden. Maar Herbert zit thuis met rugklachten, en zal zich misschien wel dubbel overbodig voelen, nu alle historische bezienswaardigheden ook netjes op de officiële site van de Tour staan. (Omroep Max, geef die man een kastelenprogramma!)

Intussen was Stef Clement afgelost door Maarten Ducrot. Die gooide er gelijk wat metaforen in over niet-koersende pelotons. Iets over een leeuw die lui in de zon op een prooi loert, over onzichtbare spanning, over een binnenbrand. Ik knikte instemmend.

Het duurde tot een paar kilometer voor de finish tot die binnenbrand uitsloeg. Uiteindelijk moet er natuurlijk iemand winnen, dat gaat niet helemaal zonder reuring, daar leg ik me bij neer. Maar wat was het mooi: 180 kilometer koers zonder ruis.

Fietsminnende redacteuren Koos Schwartz, Joris Belgers, Niels Markus en Seije Slager schrijven vanaf de bank een wisselcolumn over tourgerelateerde randzaken.

Lees ook:

De saaie vlakke etappe

Je kunt het koersverloop eigenlijk al uittekenen. Er mogen een paar renners wegrijden, tien kilometer voor het einde worden ze teruggehaald, en dan volgt een massasprint die voorbij is voor je er erg in hebt. Wat daar nu leuk aan is? 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden