Marijn de Vries Beeld Maartje Geels

column Marijn de Vries

De jongen, de start en de bal

Hij staat midden op het plein en kijkt naar de bal aan zijn voeten. Wipt ’m op zijn schoen, tikt de bal drie keer omhoog en vangt hem dan op met zijn knie. Om zijn schouders hangt een rugzak, op zijn hoofd een blauwe pet, en in zijn hand houdt hij een geel petje vast.

Ik schat hem een jaar of tien, de jongen die alleen maar oog heeft voor zijn bal. Hij dribbelt, tikt en legt de bal dood. Dat er om hem heen mensen tegen dranghekken drommen, rijendik zelfs, lijkt hij niet te zien. Dat er boven hem een helikopter ronkt, lijkt hij niet te horen. Hij is bezig met zijn bal. Het plein voor het stadion van AS Saint-Étienne is ook zo groot – de Tourkijkers staan alleen aan de randen, langs de hekken, om de renners te kunnen zien. In het midden is er ruimte. En die is van de jongen.

De stem van de omroeper versnelt, buigt omhoog, nog vijf minuten tot de start. Er golft gejuich door het publiek, Julien Alaphilippe komt eraan. De drager van de gele trui. De Franse held, op Quatorze Juillet nog wel. Mensen fotograferen, reikenhalzen, strekken hun armen. Willen het geel aanraken. De jongen kijkt niet op of om. Hij staat nog steeds midden op het plein en dribbelt rondjes.

Slingers blauw en wit en rood papier slierten op een zachte bries over het plein, krijgen vat op zijn voeten en de bal. De jongen schopt en huppelt, tot de versiering los is en verder dwarrelt, op weg naar volgende voeten om te verstrikken. De bal rolt weg, de jongen trekt een sprintje. Net op tijd is hij, voor de bal tussen vele benen rolt.

Aftellen

Nog twee minuten tot de start. Kinderen klimmen op nekken, mensen maken met in de lucht gestoken armen foto’s, de stem van de omroeper versnelt en gaat nog verder omhoog. De meeste renners zijn er. Staan in het startvak. Rustig. Pratend, lachend met elkaar. De jongen in het midden van het plein voetbalt nog steeds. Bij wie hoort hij? Hij kijkt niet op of om. In het publiek lijkt niemand op hem te letten. Verdwaald ziet hij er ook niet uit. De geluiden zwellen aan, de helikopter, de omroeper, de muziek en samen met het publiek wordt er afgeteld.

Weg zijn ze, de renners. Ik kijk om. Het plein is vol, mensen lopen heen en weer. De jongen zie ik niet meer.

Pas ’s middags, na een lange autorit, en uren in een warme camper met een tv, en Daryl Impey en Tiesj Benoot op kop, en veel ‘komaan Benoot’ want ik ben te gast bij de Belgen, en Vlaams verdriet als niet Tiesj maar Impey wint, denk ik weer aan hem. Razendsnel was het plein leeg en verlaten vanochtend, alleen dranghekken verrieden dat de Tour er was geweest. Nu staat de jongen, voor mijn geestesoog, weer op het verlaten plein.

Met bal. Hij houdt hem hoog. Het gele petje heeft hij stevig in zijn hand.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden